Mancora bij zonsondergang..

-Maart-

Er zat nog geen week tussen de mountaintrip en onze volgende reis. In die dagen gebeurde er niet veel speciaals. Ik ging eindelijk nog eens zwemmen, bracht de avonden in de klimclub door, at zelfgemaakte fritada op het terras met de familie en ging naar een afscheidsfeestje van mijn Franse vriendin Fleur.
We hadden alle toestemmingsformulieren en handtekeningen geregeld en vrijdag vertrok ik me Fleur, Clement en hun vriend Danny naar Montañita. Strand en feest, wat hadden we nog meer nodig als afsluiter van hun 6 maanden Ecuador. Het zou ons persoonlijke afscheid worden.
We aten koude pizza en dronken bier in de bus, ik voelde mijn huid plakkerig worden en uiteindelijk kwamen we aan in het paradijs van de jonge levensgenieters. We kwamen er een Zweedse Engelsman tegen die zijn vriend was kwijtgeraakt en zich dan maar bij ons gezelschap aansloot. Welkom Mike.
Het was al redelijk laat. We maakten een korte wandeling onder over het strand tot we een klein gezellig terrasje tegenkwamen. Scampi’s op zijn ecuadoriaans onder een open sterrenhemel, mmmm…. Daarna dronken we een goedkope maar lekkere cocktail en genoten van het nachtelijke Montañita. Het was ondertussen hard beginnen regenen. We zochten onderdak in de discotheek maar ontdekten toen dat er een groot gat in het dak zat ter hoogte van de dansvloer. Dat hielp ons dus niet veel , maar het was warm en het lauwe water dat met bakken uit de lucht viel voelde eigenlijk alleen maar zalig aan. Ik danste met een knappe neger en amuseerde me tot de honger ons naar het hamburgerkraam en de vermoeidheid ons naar bed dreef.

De volgende dag werd een chilldag. Een ontbijt van ceviche (scampi’s en vis) op het strand, het zeewater die ons de slapers uit de ogen spoelde, de zon die ons van bleekscheten in kreeften veranderde… Ik huurde een surfplank voor een uur, de golven waren redelijk en het was demax!
Toen ik even uit de zon moest en besloot dat ik nu eindelijk eens die hippywinkeltjes zou gaan plunderen ontdekte ik dat ik alweer geen geld kon afhalen. Derde keer, en het probleem zou zich nog een tijd aanslepen, pfff… Daar stond ik met mijn 4 dollar op de tweede dag van de reis. Maar fleur redde me tijdelijk uit de nood en ‘s avonds lukte het me toch een heerlijke pasta met zeevruchten te verorberen.
De nacht ging in op dezelfde manier als de vorige. Maar we moeten iets verkeerds binnengehad hebben want al om 12u sleepten Fleur en ik ons als zombies naar het hotel. De rest van het gezelschap had duidelijk verder gefeest want in de vroege ochtend werd ik onaangenaam gewekt door twee brakende gedaanten.

Ik zou de bus nemen om 5u30 ‘s morgens. Natuurlijk miste ik die. Rond 10u nam ik afscheid van Fleur, Clement en Mike, en ook een beetje van de Ecuadorianen, waarna ik vertrok met mijn rugzak, met net genoeg geld voor de bus en zonder ook maar iets te weten naar Machala. De andere uitwisselingsstudenten zouden daar op me wachten maar die namen helaas hun gsm niet op.
Ik vond de nodige hulp om heelhuids in Quayaquil te raken, liep daar het zoveelste telefoonkotje binnen, maar er kwam geen antwoord. Zelf heb ik nog steeds geen gsm. Op goed geluk dan maar. Drie uur later kwam ik aan in Machala. Nog slechts 1 dollar op zak, 1 boterham in mijn maag die een medelijdende ziel voor me had gekocht en zonder te weten in welke richting ik uit zou lopen in die onbekende stad. Uiteindelijk kreeg ik het schitterende idee dat ze misschien een facebookbericht hadden gestuurd. Ik vond een internetcafé en.. Eindelijk! De gsm van Janko en Liisa waren allebei gestolen geweest, ik moest naar het onderstaande nummer bellen en ze zouden me komen halen. Allen opgelucht. Ik wist weld at het goed zou komen.

De rest van de Riobamba-, Machala-, en Santo Domingopeople vonden we in het befaamde ‘park’, een onverzorgd en overwoekerd pleintje waar de lokale uitwisselingsstudenten de gewoonte hebben zich te bezatten voor de avond valt, bij gebrek aan activiteiten in de stad. We speelden ere en partijtje president maar maakten het niet te laat.

Maandag stapten we met 14 gringo’s in een gemotoriseerde kano, om naar een eiland voor de kust van Machala te voeren. Jambelí. Het leek ooit een toeristische plaats geweest te zijn, en misschien was dat het nog steeds, maar die dag lag het er wat verlaten bij. Zoveel te beter! We genoten de hele dag van het rustige strand, de ruisende zee, het lege restaurant…. Het was zalig!. Toen de zon begon te zakken was het tijd om terug te keren en op het deinende water van de oceaan werden we getuige van een prachtige zonsondergang.
We maakten er weer een parkavond van en bleven daarna nog tot 4u kletsen met Sara’s supertoffe mama en met  Sara zelf. Voornamelijk als voorbereiding op ons volgende avontuur, Peru.

We hadden drie dagen de tijd en zouden het dus bij 1 enkel strand houden, maar ook dat zorgde voor de nodige opgewondenheid. En bij mij voor zenuwen. Ik was met mijn droomhoofd mijn paspoort in Riobamba vergeten en zou  het dus proberen op de niet-offiële manier. Toen iedereen uit de bus stapte om de douane te passeren deed ik in een uithoek van het voertuig zelf alsof ik sliep. Ik moet er waarschijnlijk uitgezien hebben als een illegale immigrant, maar, het is gelukt! Iedereen blij.

Je merkte direct dat je in een ander land terecht gekomen was. Het landschap veranderde van bananenbomen en vruchtbare verscheidenheid in vegetatie naar uitgestrekte vlakten en rijstvelden en ging dan over naar een iets droger duinlandschap begroeid met een frisgroene grassoort. De dorpen zagen er wat armer en verlaten uit, maar het gaf allemaal samen een prachtig geheel.
In de eerste Peruaanse stad na de grens namen we een van de vele riksha’s waar het straatbeeld door gekleurd wordt. Ze brachten ons naar een kleine camionet die niet vertrok voordat elke vierkante centimeter gevuld was met mens. Ze vertelden ons dat we afgezet waren geweest door de rikshachauffeur, de zenuwen werden nog even op de proef gesteld toen we een onverwachte tweede douanecontrole tegenkwamen, maar bereikten uiteindelijk toch onze eindbestemming.
Mancora, surfersparadijs. Het toeristische dorpje lag er rustig bij. We stapten het eerste beste hotel binnen, dat goedkoop en deftig bleek te zijn en na onze dollars voor soles te hebben gewisseld sleepten we ons uitgehongerd naar een restaurant. Verrassend lekker voor de prijs.
Daarna trok het souvenirsmarktje onze aandacht, waar het jammergenoeg bij kijken bleef. Ik kon me die week niets extra permitteren. Mijn vrienden leenden me geld, maar die hadden zelf niet veel mee. We verdeelden elke cent en sloegen af en toe een maaltijd over. Wat voelde ik me daar schuldig over! Desondanks werd het een zalig reisje.
We brachten de rest van de dag op het strand door. Ik keek met pijn in het hart naar de golven tot de zwarte silhouetten van de surfers bij zonsondergang uiteindelijk in de duisternis van de nacht verdwenen.
We veroorloofden on seen supermarktmaaltijd. Ik schooide enkele boterhammen en kocht een karton sangria. Later op de avond speelden we met 1 hand president en sloegen met de andere hand de muggen van ons lijf. Het slaaptekort overviel me echter plots en ik dommelde in op het strand., tot ik uiteindelijk de moed vond om mezelf naar het hotel te slepen. Ik bleek die nacht enkele grappige dingen gemist te hebben, maar was de volgende dag tenminste uitgerust om de golven te gaan trotseren.

Ik moest en zou die daag een surfplank huren, ook al zou me dat mijn drie maaltijden kunnen kosten. Met een zielige blik en een vriendelijke glimlach kreeg ik 5 soles korting en rond 11u30 stond ik trots aan de waterlijn met een longboard onder mijn arm. De golven waren niet enorm groot, maar toch groot genoeg en met een lange cleane linkse. Perfect!
Buiten een eetpauze za ik de hele dag in de zee. Ik liet Liisa even proberen en kreeg hulp van de locals voor een initiatieles. Peruanen zijn supervriendelijk!
De laatste uurtjes had ik de plank weer voor mij alleen en genoot vanuit het wáter van een schitterende zonsondergang. Ik voelde me gelukkiger dan ooit!
Die avond was het geld echt op. In platas vin in de coctailbar zetten we ons op het strand voor de coctailbar en kregen gezelschap van een eenzame Ecuadoriaan. We kletsen wat en hij leerde me om te gaan met de vuurslingers waar hij showtjes mee doet aan de verkeerslichten om geld te verdienen. Zonder vuur voor mij natuurlijk. Ik heb nog heel wat te oefenen.
Later kwam een Londens meisje bij ons zitten, die zoals ze zelf zei, genoeg gekregen had van haar vriendinnen. Zij, op haar beurt, lokte dan weer een invasive van Engelsen uit op ons rustige strand, en met nog enkele enthousiaste straathonden erbij was de bende compleet. Het was een leuke avond. Toen we echter genoeg gekregen hadden van de drukte en de muggen, trokken we ons terug in het hotel en bleven daar nog tot 5u ‘s morgens ‘truth or dare’ spelen. Een dronken Janko likte de wc-bril, een nuchtere Liisa beet een kakkerlak dood en we kwamen nog een hoop persoonlijke details te weten die ik hier niet gemeenschappelijk zal maken.

Na afscheid genomen te hebben van de zee vertrokken we donderdag rond 3u terug richting Machala. Ik passeerde de grens op dezelfde manier als ik gekomen was en zonder problemen arriveerden we in het gekoelde huis van Sara’s gastfamilie.
Ik was moe en slechtgezind, vooral veroorzaakt door mijn lege maag. We hadden die dag helemaal niets binnengehad. We haastten ons dus naar het shoppingscenter, Janko leende me geld en ik at twee hamburgers en een pizza. Gered. Ik had weer energie gekregen en we gingen dus maar de verjaardag van een voor ons onbekende Duitser vieren in het park.

Vrijdag, vroeg in de ochtend, keerden we naar Riobamba terug. Ik had me enorm geamuseerd en de reis was super. Maar toen de eerste indianen in het zicht kwamen en de geur van gebraden varkensvlees in onze neus drong, voelde het voor mij aan als thuiskomen.

Nu is het even tijd voor wat rust en tijd met mijn lieve gastfamilie. Ofja, we zien wel wat komt…