De tijd vliegt voorbij. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat het alweer bijna een maand geleden is dat ik heb geschreven. Maar goed, ik zal maar bij het begin beginnen...
Drie weken geleden zat ik nog bijna elke namiddag in de klimclub. Het is een gezellige plaats en het klimmen begint steeds beter te lukken. Ook heb ik er een Japanse en een Duitse vrijwilliger leren kennen. Met beiden spreek ik Spaans. Spaans met toch wel redelijk wat haar op. De Duitser spreekt met een sterk Argentijns-Duits accent en gebruikt iets teveel de sh-klank naar mijn zin. Ik heb te kampen met die vervloekte franse `R´ en ben tot nu toe te lui geweest om mijn grammatica deftig te bestuderen. Maar de japanner is het grappigste. `Haaaaaaaaaaaa siiiiiiiiiiiiiiiiiiii Bhelghichaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa...´Alsof hij zich op een of andere karatetrap aan het voorbereiden is. Verder heb ik mijn Finse yfu-vriend in de club geïntroduceerd en heb er zelfs, jaja, een Vlaams meisje uit Brugge leren kennen! Wat deed het deugd om nog eens vlotjes mijn moedertaal te kunnen spreken!
Het wordt er dus een mooie internationale mengelmoes. Maar de meesten zijn natuurlijk nog steeds Ecuadorianen, waaronder ik enkele goeie vrienden begin te maken.
Die week is het licht in geheel Riobamba twee keer uitgevallen, maar de motivatie in de club was niet te stoppen. Klimmen bij kaarslicht, zalig!
De vrijdag ben ik met Ellen, haar gastzus en Liisa naar een danscompetitie gaan kijken. Eigenlijk was het gewoon een stelletje jongeren die om ter best probeerden te shuffelen in een overvolle discotheek. Alweer een feestje in de namiddag dus. Ik stond er in mijn sportkleren tussen al die zwaar opgemaakte meisjes, omdat ik eigenlijk net zou gaan klimmen toen ze me belden. Maar ondertussen ben ik er al aan gewoon dat je hier zelden doet wat je van plan was, dus trok me er niet teveel van aan. Het was er snikheet en we werden zo goed als naar buiten gedreven door een zwetende mensenstroom, maar het was wel eens leuk om te zien.
Daarna ben ik met Liisa die gemiste pizza gaan eten in een echte pizzaria en manman, wat heeft dat gesmaakt!
De dag erna ben ik mijn twee weken oude klimervaring gaan testen op de rotsen in een vallei, dicht bij de Chimborazo. Het was er nog mooier dan de vorige keer! Ik snoof de frisse lucht op alsof het parfum was en werd op slag verliefd op de bergen! (Maar wees gerust, het grootste deel van mijn hart blijft toebehoren aan de zee hoor).
Het was met andere mensen dan de week ervoor. Zonder bier deze keer. Iets minder chillen en iets meer klimmen, maar het was zeker even leuk! Ik ben 3,5 rotsen opgeraakt en dat heeft me de nodige voldoening gegeven.
Ook heb ik een tof meisje leren kennen. Ik zie haar jammergenoeg niet zoveel, maar misschien dat het wel eens een goeie vriendin zou kunnen worden. Toen de Duitser, die zichzelf hier Juan noemt, haar paspoort echter aan een grondig onderzoek onderwierp en ontdekte dat ze al twee jaar getrouwd is, viel mijn mond toch wel even open van verbazing.. Ze is er nu nog maar 20! Maar je komt hier wel vaker van dat soort dingen tegen.
Het was een heerlijke dag!
De volgende ochtend stond mijn gastvader om 7u in mijn kamer om... Een fietstochtje te gaan maken! Het was verdorie zondag! Het is duidelijk dat ze hier eerder ochtend- dan avondmensen zijn. Maar ik had er wel zin in. Na een jaartje lang de Belgische kust heen en weer te koersen zit het fietsen me ondertussen wel in de benen en ik dacht mijn gastpapa eens te laten zien wat ik kon. Was dat even fout gedacht! Dat klimmen is goed voor de spieren maar het is ook al. Mijn conditie is helemaal verdwenen en ik wil zelfs niet weten hoeveel ik al verdikt ben.
Ik heb ons tochtje bijna moeten opgeven.. Maar we zullen het maar op de hoogte steken.
Daarna zijn we gaan zwemmen. Daarin blonk ik dan wel weer uit. Veel mensen hier kunnen niet zwemmen en degenen die denken dat ze dat wel doen, kunnen eigenlijk ook niet veel meer dan het hoofd boven water houden. `We gaan naar het zwembad´, betekent: ik ga in het stoombad zitten en zwem jij maar een beetje..
Sinds maandag, twee weken geleden heb ik mijn tijd in de klimclub wat moeten inperken. De `practicas´zijn begonnen. Voor mijn klasgenoten betekent dat twee maanden verplicht administratief werk verrichten na schooltijd, als extra punt om te kunnen afstuderen. Papieren sorteren in het archief enzo, elke dag van 15u30 tot 18u. Ocharme! Ben ik blij dat ik maar een uitwisselingsstudent ben.
Maar omdat mijn lerares graag had dat ik ook iets zou doen breng ik mijn namiddagen nu vaak door in `Hospital Andino´. Een klein, verzorgd ziekenhuis met een alternatieve afdeling, waar ze allerlei therapieën uitoefenen. Er werken ook traditionele indianen, die mensen genezen met zowel planten als dieren, gebruikmakend van de `generositeit van la Pacha Mama´(Moeder Aarde in Kichwa, indianentaal).
Geen papierwerk dus voor mij! Eigenlijk moet ik gewoon kijken. Maar het is interessant.
Soms heeft het wat weg van een kuuroord. Helende masages enzo. En iets wat eigenlijk gewoon een vreemd uitgevallen stoombad is, alleen zit je hier in een volledig gesloten houten bak waar enkel je hoofd uitsteekt. Toen ik voor het eerst die lichaamloze kopjes opmerkte heb ik hard mijn best moeten doen om niet in de lach te schieten.
Verder is er nog een Franse osteopaat. Een meisje dat net is afgestudeerd en hier 6 maand ervaring komt opdoen. Ik vind het leuk om met haar te praten, maar heb tot mijn spijt moeten vaststellen dat ik geen woord Frans meer spreek. Ik kan haar wel nog min of meer verstaan, maar antwoord zonder het zelf te merken in het Spaans. Acht jaar zwoegen om me toch een beetje verstaanbaar te kunnen maken in het Frans, en twee maand om het weer volledig kwijt te raken. Helaas.
De laatste dagen heb ik mijn tijd doorgebracht in de praktijk van de reikimeester. Een therapie dat eigenlijk uit het oude Tibet afkomstig is. Door zijn handen boven de patiënt te houden en symbolen in de lucht te schrijven verdeelt hij de energie over het lichaam. Daarna controleert hij met een pendulo of de chakras in orde zijn. Ik geloofde er niet teveel van, maar heb het ook eens mogen proberen en echt, dat ding antwoord! Een touwtje met een stukje metaal of kristal aan, waar je vanalles aan kunt vragen.. Mijn wetenschappelijk ingesteld verstand heeft het er nog wat moeilijk mee, maar wie weet dat er toch ergens iets van waarheid in schuilt. Ik kan interessante dingen leren van die dokter, maar soms gaat hij toch iets te ver. Zo beweert hij dat hij voor het moment een zieke baby in Duitsland aan het genezen is aan de hand van een foto. En dat hij een lege baterij kan opladen met zijn handen. Hmm...
En er zijn nog meer vreemde therapieën zoals hipnose, hidrotherapia, desintoxicacion, biomagnetisme, baby yoga of water vermengd met koffie langs de verkeerde kant in het lichaam gieten om de darmen te kuisen en buikpijn tegen te gaan,... Dat is toch wat ik ervan verstaan heb.
Ik ben er nog niet helemaal uit of dit alles een sterk staaltje kwakzalverij is, of het werkelijk helpt. Dat zal ik nog moeten ontdekken.
Het gebeurt dat er weinig patiënten en/of dokters aanwezig zijn en hele dagen opnieuw bestuderen hoe het voetwater tijdens de desintoxicacion bruin kleurt begint toch af en toe te vervelen. Het is voor mij dan ook geen verplichting om elke dag te komen.
In de eerste week heb ik 1 dag geskipt. We moesten met de klas een campagne voorbereiden, voor de verkiezingen van de president van de school. Elke richting van de 5de en 6de jaars heeft zijn kandidaat en het is een ware competitie.
Over de voorbereiding: Met een kleine 60 man in een ruimte die niet veel groter is dan mijn slaapkamper, allen aan het werk om blauwe bandjes, blauwe vlaggetjes, afiches,... te maken. Kan je je voorstellen?
Tijdens de campagne zelf is het grote chaos en ambiance op de speelplaats. Bij gebrek aan creativiteit in kledij (uniform) steken de leerlingen hun haar vol speldjes en rekkers in de kleur van hun richting. Blauwe armbandjes, kettingen, oogschaduw en tenslotte blauw haar. Ze schreeuwen en zingen tot het zweet van hun gezichten loopt, om zoveel mogelijk kinderen van de jongere jaren te overtuigen. De kandidaten worden oficieel voorgesteld en de laatste dag van de campagne krijgt elke richting een soort van vrij podium. Onze beurt is redelijk in het honderd gelopen, dus hebben we dat maar proberen goed te maken door de speelplaats rond te gaan en de andere leerlingen persoonlijk aan te spreken. Het is verrassend hoeveel stemmen je kunt winnen met een grote zak snoep in je hand.
Uiteindelijk zijn we tweede geworden. Goed voor een kleine richting van twee klassen die het moet opnemen tegen andere richtingen van 6 klassen, maar niet goed genoeg.
In het weekend ben ik nog eens naar de scouts geweest. Het waren ter plaatse uitgevonden kleine spelletjes, zoals wij doen bij gebrek aan inspiratie voor een grote activiteit. Ze zijn hier snel te amuseren en schieten constant in de lach. Het was wel grappig. Ik heb ze `ping pong´aangeleerd en het viel in de smaak. Ik ben er alleen nog niet helemaal uit wie leiders en wie gasten zijn.
Het was wel leuk, maar niet onmisbaar. Toch zal ik mijn best doen om er wat vrienden te maken, want het zou wel eens kunnen lukken om met hen naar Peru te gaan.
's Avonds vroeg ik voor de eerste keer om uit te gaan. Het was zelfs geen feestje, maar een rustig concert. Ik kreeg geen toestemming. Met het argument dat ik teveel weg ben en dat het wel eens gevaarlijk zou kunnen zijn ben ik die avond dan maar thuis gebleven. Het was de eerste keer dat ik echt die klem op mijn vrijheid voelde. Ik vind namelijk dat er wel nog een activiteit of twee bij zou kunnen en ik ook wel eens recht had op een feestje.
Ik wist op voorhand dat de kans er dik in zat dat dit er eens van zou kunnen komen. Dat in deze cultuur de ouders veel strikter en conservatiever zijn en dat het in andere gezinnen nog veel erger is. Maar ik had het er toch wat moeilijk mee. De zondag durfde ik niet te vragen om iets te doen, maar 's avonds heb ik eens mijn gedacht gezegd. Zo'n gesprekje kan wonderen doen. Daarna ging het veel beter. Met wat afspraken en inspanning langs beide kanten komen we er wel uit.
Toch heb ik nog enkele dagen lopen piekeren. Daarbij kreeg ik ook wat persoonlijke twijfels. Maar denk dat het geen kwaad kan om af en toe eens de confrontatie met jezelf aan te gaan. Het maakt deel uit van de ervaring, en daarom ben ik hier.
De woensdag erop was het weer helemaal beter! Ik had afgesproken met Liisa en Ellen en het doet altijd goed om eens je ervaringen uit te wisselen of je hart te luchten bij `lotgenoten´. Ik spreek dat gebrekkige Engelsachtige taaltje ondertussen alsof het mijn moedertaal is en een gesprek met andere westerlingen voelt bijna aan als thuiskomen.
We hebben gewoon wat door het centrum gewandeld, waar een of andere parade aan de gang was, en zijn later op de avond ook Tuomo tegengekomen. Yfu-bijeenkomstje. Het was leuk! Ook hebben we een candyshop ontdekt, waar ze het ons vertrouwde snoep en (eindelijk) heerlijke chocolade verkopen. Weliswaar voor veeeel te veel geld, maar we hebben ons eens laten gaan.
Ondertussen slepen de lessen op school zich voort. Ik weet niet hoe het komt, maar ondanks mijn vooruitgang in het Spaans en mijn steeds vlottere gesprekken met vrienden, slaag ik er maar niet in om de leraar te verstaan. Dus vul ik de uren maar met schrijven, tekenen, huiswerk kopiëren, Spaans leren of dromen.
De Duitse Lisa is ondertussen ook van richting veranderd maar dat vind ik eigenlijk niet zo erg.
Ik was meer geschokt toen vrijdagochtend een korte maar openlijke speech voor de klas werd gehouden , om te zeggen dat een van mijn medeleerlingen zwanger is en we haar dus moeten steunen. Ik had toch wel enige oproer verwacht, maar iedereen bleef rustig zitten. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Daarbij hoorde ik ook dat een andere klasgenoot al bijna een jaar een kindje heeft. Beiden zijn stille meisjes, waar je het minst bij zou verwachten.
In theorie moet je hier wachten met seks tot aan je huwelijk, maar in elke klas is er toch wel minstens 1 tienermoeder te vinden.
Die dag hadden we voor de derde keer die week maar vier uur les. Het waren verkiezingen van de `Sportkoningin´. Elke klas presenteert een kandidate, helemaal opgemaakt en in galakleed, dat vaak nauwelijks tot voorbij het achterse reikte en met weinig verhullende decolte. Groot contrast dus met dat ouderwetse schooluniform. Voorafgegaam door parades, het volkslied en alles erop en eraan wordt uiteindelijk de mooiste van de school gekozen, die dan de sportwedstrijden zou moeten vertegenwoordigen. Van de wedstrijden zelf heb ik echter nog niet veel gemerkt. Er wordt hier vaak veel show gegeven met weinig inhoud.
Zaterdagochtend weer vroeg op voor `Campo de acciones´. Een andere naschoolse, tweemaanddurende verplichting. Er zijn enkele mogelijkheden om uit te kiezen: het leger, verkeerslessen, gezondheidszorg...Maar de meesten van mijn klas gaan naar de scouts. Ja scouts is hier een verplichting om te kunnen afstuderen, stel je voor. Ze gaan er hier werkelijk van uit dat de kinderen geen leven hebben.
Ik had me voorgenomen er eens een kijkje te gaan nemen en stond zo dus om 8u 's morgens op de speelplaats van een schooltje om met veel te veel mensen van allerlei scholen samen spelletjes te spelen. Het gaat uit van de plaatselijke scouts, die waar ik al eerder naartoe geweest was dus, en is ook ongeveer hetzelfde maar langs de andere kant ook weer helemaal niet..
In de namiddag ben ik met mijn gastvader vertokken voor een weekendje Pallatanga. We hebben daar een vakantiehuisje, waar ik op zich het nut niet echt van snap want het wordt niet verhuurd en dus amper gebruikt. Om te voorkomen dat het door verrotting op een dag in elkaar zou storten gaat de papa het af en toe voor een nachtje bewonen en deze keer mocht ik dus mee. We hebben eigenlijk gewoon gekuist en wat meubels in elkaar geknutseld, maar verder genoot ik ook van de rust, van het uitzicht en van kleurrijke vogeltjes die ik nog nooit eerder gezien had. Er staat ook een madarijnenboom, die ik naar hartelust leeg mocht schudden. Daar zouden de nonnetjes in Rome niet blij mee geweest zijn..
Maar het indrukwekkendste was de weg ernaartoe. De frisgroene bergen, bewerkt door indianen op ezeltjes. Als een schilderij!
Ja, onze geliefde Pacha Mama heeft toch wel wat te bieden...
Ondertussen zijn we alweer een week verder, maar ik zal jullie voorlopig de details van de afgelopen dagen besparen.. Dat is voor de volgende keer, jullie horen me wel nog.
