Feliz Navidad en een Happy New Year..

-December-Januari-

Kerstvakantie zonder dikke jas, zonder sjalen of  mutsen. Mensen zonder wolkende  adem, zonder natte neus of rode wangen. Een stad zonder kerstmarkten, glüwein of jenever.
Kerstdag zonder familie. Nieuwjaar zonder cava…
Het is toch niet hetzelfde.

Al enkele weken hoor ik het woord Navidad (Kerstdag) vallen. De straten worden verlicht door fluoricerende neonlampen in vloekerige kleuren.   De stad is versierd met plastieke kerstbomen en met lucht gevulde sneeuwmannen . Toch heb ik me nooit echt in de sfeer  gevoeld. Hoe zou het ook kunnen? Zwetend in de zon, omringd door kerststalletjes waar Jezus vergezeld wordt door walvissen en pokemons en kijkend naar optochten die meer aan een carnavalstoet doen denken dan aan wat anders.
Het is een mengeling van culturen, maar ik kan het maar niet uit mijn hoofd krijgen dat dit alles een fake indruk geeft.

Woensdag, 21 december hadden we een kerstdinner bij Cecilia, de yfu-verantwoordelijke, thuis. Overdag hadden we samen met de andere uitwisselingsstudenten twee taarten gebakken en een leuke namiddag gehad. 
De avond zelf was iets minder. Niemand heeft de arearep eigenlijk echt graag en met de gastouders erbij voelde het alleen maar ongemakkelijk aan. Er waren enkele families met een excuus van afgekomen. Ellens vier ouders moesten op het laatste moment nog wat papieren in orde brengen op school en Tuomo zijn moeder kon het huis niet alleen laten want ze probeerden net in te breken.
Bij gebrek aan een gespreksonderwerp begon Cecilia  met haar hond te praten. Een mislukte poging om aan de onaangename stilte te ontsnappen. Het eten was echter wel lekker en toen mijn vrienden en ik ons in de keuken hadden teruggetrokken en onze ingehouden lach zijn gang lieten gaan, viel het allemaal wel mee, maar toch waren we allen blij toen de deur  achter ons dichtsloeg en we naar huis konden vertrekken.

De 23ste volgde een etentje met de klas. Allen bewerkt met stijltangen en schmink, zorgvuldig in galakleedjes en maatkostuums gestoken. Daar stond ik dan in mijn ruitjeshemd. Ik moet iets verkeerd verstaan hebben.
Al blijft mijn relatie met de meeste van mijn klasgenoten bij een korte beleefdheidsbabbel op school, en kom ik slechts met enkelen goed overeen, toch was het een gezellige avond. En het eten heeft met heerlijk gesmaakt!
Het was een mooi ingericht zaaltje en we gaven elkaar cadeautjes. Ik was een beetje beschaamd om het mijne. Van de rijke westerling zullen ze wel iets zots verwacht hebben, maar aangezien ik voor het moment zonder geld zit heb ik het bescheiden moeten houden. Ahja..
Mijn klasgenoot had haar 1,5 jaar oude dochtertje meegebracht en ik keek gefascineerd toe hoe ze het met messen liet spelen en sangria liet drinken. Blijkt hier normaal te zijn. Ik heb het al vaker gezien. De tieners moeten braafjes thuis blijven maar als de ouders op pas gaan nemen ze hun baby’s mee tot een gat in de nacht.
Er werd nog heel even gedanst en toen  om 23u iedereen naar huis vertrok kwam Billy me halen om nog wat te gaan drinken met vrienden. Ik heb me al lang niet meer zo vrij gevoeld!

De 24ste zijn we gaan klimmen. Op kerstavond deden we niets. Mijn gastfamilie trekt zich niet veel aan van de kerstdagen en komt eigenlijk ook gewoon geld tekort om iets te organiseren. Ze hadden me trots verteld dat ze een dinner zouden houden, maar de dag ervoor hadden ze minder meubels verkocht dan gepland was en het etentje ging dus niet door.

De 25ste liepen Billy en ik over straat, denkend wat we zouden kunnen doen, toen we uiteindelijk zijn neef en vrienden tegenkwamen, die zich zigzaggend voortbewogen met de fles in de hand. Ze nodigden ons uit voor een barbecue op het platteland, in het huis van vrienden. Enkel de neef was ervoor uitgenodigd en toen de gastvrouw ontdekte dat hij nog een bende van 8 personen achter zich aansleepte trok ze even haar ogen op, maar ontving ons allen even vriendelijk. We aten, dronken, praatten, speelden voetbal en volleyball…  Als op een mooie zomerdag.
Zo heb ik toch nog van Kerstmis genoten.
‘s Avonds gingen we met de familie naar een concertje. Volkser kon het niet, heerlijk! Traditionele  muziek, een grasveldje een bier. Van peuters tot bejaarden werd er wild in het rond gedanst. Wij kwamen enkel een kijkje nemen, maar met een vriendin als Soetkin erbij had ik me er zeker tussengesmeten.

De volgende dag zouden we vroeg in de ochtend naar Cuenca vertrekken. Liisa en ik. Op bezoek bij de Hongaarse Gabriëlla. Ik had alles echter weer veel te laat geregeld en kon uiteindelijk pas  ‘s avonds vertrekken. Ik kwam rond middernacht toe in het station, waar ik werd opgewacht door de supervriendelijke gastfamilie van onze vriendin.
Dinsdagochtend wandelden we door de mooie rustige straten van Cuenca, aten fruitsla, bezochten een museumpje, kerken en de kathedraal. Prachtige stad, al had ik meer het gevoel in Spanje terecht te zijn gekomen dan in Ecuador. In de namiddag werden we opgewacht door vrienden van Gabriëlla. Rijke snobs die ik al snel beuraakte maar ze lieten ons een plek in de bergen zien en brachten ons ‘s avonds naar een uitkijkpunt voor een mooi zicht over Cuenca by night. Zo heb ik weer een stukje meer van dit prachtige land ontdekt.
Later aten we nog een pizza en gingen dan moe maar voldaan naar huis, om woensdag vroeg uit de veren te kunnen.
De reis ging die dag naar Incapirca. Een site als Machupichu in Peru, maar dan kleiner. We bezochten de ruïnes van de oude Cañari- en Incabeschaving, zagen de Incahoofdrots, en deden nog een toertje in het museum. We aten choclo met kaas en vlees en kochten wat souvenirs. Het was de moeite waard..
‘s Avonds dronken we een pintje en rookten we een waterpijp in een gezellige bar. Daarna verplaatsten we ons naar een chique lounge voor een Cuba Libre for free, aangezien de eigenaar een andere snobvriend van Gabriëlla was. Het was gezellig. Het ging er nogal Europees aan toe, maar zo leerde ik ook eens het leven van de rijke Ecuadoriaanse jeugd kennen.
Donderdagochtend lieten de gastzussen van Gabriëlla ons de stad zien. Supervriendelijke mensen. We bezochten een etnografisch museum, een mooi park met nog meer Incaruïnes, een typische Panamaheadwinkel,  kerken en het beste ijskraam van Cuenca met smaken als bier, champagne, wijn met peer… Je zou nog verliefd worden op die stad.
‘s Avonds werden we uitgenodigd voor een feestje in dezelfde lounge als de dag ervoor. Gratis ingang, gratis drank. Dat kon niet goed komen. De avond begon gezellig drinkend met de neven en de nichten van de eigenaar, later liep de dansvloer vol. Aangezien de mensen hier te goed kunnen dansen naar mijn zin en mijn oude verlegenheid weer is opgestoken als gevolg van te weinig uitgaan, leek het me beter dat Liisa me eerst even danslessen gaf en de nacht ging dus al heupwiegend in de wc’s in. Toen de alcohol me wat naar het hoofd begon te stijgen mengde ik me onder het volk. Het was een leuke avond.
De volgende ochtend stonden we echter op met hangende hoofdjes en een kater van jewelste. We maakten nog een toertje in de stad om dan rond de middag te gaan eten bij de oma en opa van Gabriëlla. Ongeveer de hele familie was er aanwezig. We zeiden niet veel, maar ik luisterde met plezier naar de gezellig kletsende bende. Een supervriendelijke Latijs-Amerikaanse familie.
Na het eten namen we hartelijk afscheid en werden tenslotte naar het busstation gevoerd…

Zaterdag was het al oudejaarsavond. Ik dacht een beetje nostalgisch aan België, aan mijn vrienden en familie die al 6uur eerder hadden afgeteld. Het is wat laat maar bij deze dus aan iedereen een gelukkig nieuwjaar!
Ook hier was de nodige sfeer aanwezig. We aten een ietswat armzalig maal in het kleine huisje van de oma. Choclo met zout (soort maïs). Maar ik genoot ervan. Daarna vertrok ik met Billy en een neef om een toertje te doen met de auto. Er kwamen steeds meer mensen bij. Maar toen het kleine autootje gevaarlijk begon te piepen onder het gewicht van 7 mensen werd de 8ste uiteindelijk toch geweigerd. De stad zag er aanlokkelijk sfeervol uit. Mannen verkleed in vrouwen dansten verleidelijk tegen de auto’s aan en op alle hoeken van de straten stonden zelfgemaakte poppen klaar om verbrand te worden. Alweer die vreemde gewoonten. Na een flesje tequila keerden we allen naar de familie terug om samen het magische 00u-moment te vieren. De mijne vonden we in de hoofdstraat, gezellig kletsend en dansend. Er ontbrak ons een deftig horloge, maar ongeveer rond middernacht wensten we iedereen een gelukkig nieuwjaar, gaven elkaar een dikke knuffel en verbrandden de pop, waarbij al het kwaad uit het voorbije jaar verbrand zou moeten worden om het nieuwe jaar zuiver in de gaan. Je ziet ze in alle kleuren en maten, van vogelverschrikkerachtige poppen die het ondeugende zoontje voorstellen tot drie meter hoge smurfen. Velen steken er dagen werk in, maar in enkele minute worden ze volledig in elkaar geslagen en opgebrand, waarna de mensen er zo opgelucht uitzien alsof ze net een zware crimineel in de bak hebben gedraaid.
De rest van de nacht bracht ik door met Billy en zijn vrienden, drinkend in het park tot 5u in de morgen, aangezien we geen geld hadden voor de discotheek.

Zondag 1 januari. We aten encebollada, een heerlijke vissoep, een feestmaaltijd. De rest van de dag brachten we kletsend op de patio door, met het zonnetje en een pintje erbij.
Ook 2 januari begon zo, bijna de hele familie bij elkaar deze keer. Heerlijk! Welcome to the Ecuadorian life! Later vertrokken we voor een toertje in de auto met z’n allen. We redden naar Guano, aten chola’s en keerden terug..

Dinsdag 3 januari begon de school terug. Helaas. Maar woensdag heb ik dit toch maar even geskipt. Ik was te laat gekomen en aangezien ze je hier niet binnenlaten zonder ouders of voogd om een veklaring te geven voor de vertraging, en ik deze niet wilde lastigvallen, stond ik maar wat rond te draaien op straat, hopend dat ze uit medelijden toch de poort nog zouden opendoen. Op dat moment passeerde echter een vriend, die me uitnodigde voor een ontbijt. Achja, waarom ook niet?
Na het eten pikten we een tweede vriend op en ze brachten me naar enkele dorpjes in de buurt die ik nog nooit eerder had gezien.  We bezochten ook een kerk. Zonder wat te zeggen opende Luis plots een luik in de vloer en we daalden af op de koude, stenen trappen, tot ik bijna een gat in de lucht sprong bij het zien van een menselijk skelet.  We waren in de  catacomben terechtgekomen. Spannend! Toen we weer boven kwamen bleek de kerkpoort gesloten te zijn, maar gelukkig was de bewaker nog niet te ver uit de buurt om ons gebonk te horen en liet ons eruit. Einde avontuur.

Donderdag werden we allen bij Cecilia verwacht om de nieuwe uitwisselingsstudent te verwelkomen. Janko. Uit Begië! Het deed goed om eens een Belg te zien die nog niet vervormd is door de Ecuadoriaanse cultuur en die ik bovendien al eens eerder had gezien. Ook kon ik weer even Nedelands praten, al moet ik toegeven dat ik af en toe al moet zoeken naar de woorden in mijn eigen moedertaal.

Vrijdag 6 januari. Driekoningen bij ons, Rey de Reyes hier. En daarbij ook de laatste dag van de kerstperiode. Het lot was me echter niet bepaald gunstig gezind die dag. Toen we naar een stoet stonden te kijken en Billy me net waarschuwde voor dieven, bleek mijn camera verdwenen te zijn. Billy had gezien wie het was, greep haar bij de arm en we brachten haar naar de politie. Maar ze had hem waarschijnlijk al doorgegeven aan iemand anders en omdat de politie hier zo lui en corrupt is als de pest konden ze ons niet helpen.
Ik zei nog dat ik liever had gehad dat ze mijn gsm gestolen zouden hebben in plaats van mijn fototoestel. Ik was al mijn foto’s sinds november kwijt.
Karma is a bitch! Een halfuur later stalen ze mijn gsm. Ahja, ik probeerde mijn gemoed er niet door te laten bepalen en genoot later op de avond van een concert waar tuomo optrad. We ontmoetten ook Johannes, aka Juan, mijn Duitse vriend die voor 2 maanden naar zijn land was teruggekeerd voor een operatie en nu weer in Ecuador is. Met hem gingen we na het concert nog even naar de discotheek. Het lukte me niet echt in de danssfeer te raken, maar het was een leuke nacht.

Zaterdag zou ik met mijn vrienden naar het circus gaan, maar dat bleek al verdwenen te zijn en dus gingen we maar lekker Mexicaans eten.
s’ Avonds werden we uitgenodigd op een familiefeest. Iedereen danste, in paren. Na even wat beschaamd langs de kant te blijven zitten, waagde ik me uiteindelijk toch ook enkele pasjes op de dansvloer.  Daarna vertok ik even met mijn zussen en hun liefjes naar een bar, maar de sfeer brak er niet echt los. Terug op het familiefeest bleken enkel de dronkaards overgebleven te zijn. We bleven nog even, maar uiteindelijk bleek het ons toch beter om billy naar huis te voeren en dan zelf ook maar te gaan slapen.

Zondag, familiedag. We besloten naar de warmwaterbronnen te gaan in Chambo. Een uur rijden, om daar toe gekomen te beslissen dat ze toch maar niet zouden gaan baden. Vreemde Ecuadorianen. We aten chochos met tostada in de auto en keerden terug. Maar de rit was mooi. Op naar Guano, voor een ijsje en een chola, om daarop weer terug te keren naar Riobamba.

Un zit ik weer schoolbanken te verslijten, iets waar ik zo stilaan genoeg van begin te krijgen. Maar ach, ik heb ervoor gekozen en er blijft genoeg vrije tijd over om leuke dingen te doen. Volgende week vertrek ik trouwens naar de kust. “Ruta del sol”. De zee eens een bezoekje brengen. Eindelijk! Je hoort me daarover nog wel…