Vive la difference

Het eerste moment dat ik een land binnenrijd waar ik nog nooit ben geweest, gebeurd het wel eens dat ik me ergens wat ontgoocheld voel. Alsof ik het allemaal al eens eerder heb gezien en er niets speciaal aan is.
Overal groeit er gras en overal is het groen. In Spanje hebben ze ook bergen, in elk land hangen er wolken aan de lucht en na Indië zijn extreme armoede of beesten op de straat me niet meer onbekend. (Ik spreek natuurlijk enkel over dat miezerige stukje wereld waar ik al geweest ben.) Wat ik dan juist verwacht weet ik niet. Iets compleet anders...
Het is pas als mijn ogen aan dat vluchtige, oppervlakkige beeld gewend zijn geraakt dat ik merk dat er 8000 soorten gras bestaan en oneindig veel soorten groen. Dat elke berg een andere vorm heeft en de wolken hier lager hangen dan ergens anders (of wij hoger). Dat het hier geen arme Indiërs maar arme indianen zijn en er geen koeien maar lama'sover straat lopen. Tomaten zijn hier zelfs geen tomaten. Zo zien ze er wel een beetje uit langs de buitenkant maar vanbinnen zijn ze oranje en ze worden gegeten als fruit.

Ik heb enkel nog maar de weg van Quito maar Riobamba gezien maar kan al met zekerheid zeggen dat Ecuador een prachtig land is.

Mijn gezin woont in de uitlopers van de stad. Langs de ene kant van het huis lijkt het een beetje op een stil dorp, lang de andere kan zijn er een paar velden en een heel klein jungletje met een mini-riviertje, waar ik mijn rust kan vinden op momenten dat ik de zee mis.
De banlieu ( om het op zijn LMT's te zeggen), ziet er jammergenoeg uit als een grote bouwwerf. Beeld je daarbij nog eens in dat de inwoners waarschijnlijk nog nooit van mileuvriendelijkheid hebben gehoord en je krijgt niet meteen het perfecte plaatje dat je voor je ziet als je aan Ecuador denkt.
Meer naar het centrum toe wordt het wel mooier. Een koloniale architectuur (heb ik me laten vertellen) met enkele parkjes en relatief rustige straten. Het stadsbeeld wordt gekleurd door traditionele indianen. Daar kan ik mijn ogen niet van houden! Ze zien er zo enorm onrealistisch uit, in die 'moderne' wereld van auto's, gebouwen en mensen met jeansbroeken aan. Met hun kleurijke kledij, lange zwarte vlechten en typische hoeden lijken ze rechtstreeks uit een film gestapt. Tergelijkertijd zijn ze zo ongeloofelijk echt, de grondleggers van deze beschaving. Ecuador zou Ecuador niet zijn zonder die indianen.
Je ziet ze overal in de stad, maar er zijn ook indianendorpen in de bergen. Ze wonen er deels nog in hutjes van klei en leven van hun eigen armzalige landbouw.  Ik ben er geweest. Indrukwekkend.

Ik ben blij met het gezin. Toen de mama me met een lieve glimlach bij de YFU-verantwoordelijke van Riobamba kwam ophalen wist ik direct dat het goed zat. De papa is vriendelijk en grappig. De broer, Santiago, zie ik niet zo veel maar is ook wel tof. Hij vergeet alleen soms dat ik geen Spaans spreek. En het lijkt je allemaal wel logisch dat het moeilijk is als je de taal van het land niet spreekt maar merkt pas echt hoe frustrerend het is als je er midden in zit. Ik verstond geen woord in het begin. Ik was bang dat ze verwacht hadden dat ik toch een basis zou spreken en had het gevoel dat ze lachten met me. Maar de zus, Karla, kan Engels. Daar ben ik uiteindelijk toch blij mee. Zo is er toch een minimum aan communicatie en ze leert me Spaans. Want je kan natuurlijk woordjes leren door dingen aan te duiden en uit te beelden maar probeer dat maar eens met werkwoorden als doen of moeten.
Ik spreek nog steeds maar enkele zinnen maar versta steeds meer en denk dat het beter zal gaan eenmaal het school begint.

Verder zou dit gezin op het eerste zicht een gewoon Belgisch gezin kunnen zijn. Ze wonen in een normaal huis, eten hun drie maaltijden per dag en gaan op een relatief normaal uur slapen. Maar ook hier weer: hoe langer je er bent, hoe meer verschillen je ziet. Want welke rijke Belg met drie huizen, drie auto's en vijf tv's doet de was nog deels met de hand en gooit het wc-papier in de vuilbak omdat de buizen anders versopt raken? En voor degenen die dachten dat ik me wel thuis zou voelen op mijn blote voeten in dit apenland.. Ze houden hier zelfs binnen hun schoenen aan! Ik mag zelfs niet van mijn kamer naar de badkamer zonder sletsen. Ochja, het zal ze misschien eens deugd doen.

Ik word langzaam maar zeker ingelijfd in het leven van de Ecuadoriaanse vrouw. Dat betekent ook wassen, kuisen, strijken, koken, afwassen, bedden opmaken... De indiaanse meid in dit huis werkt  in tegenstelling tot de meeste andere gezinnen hier maar deeltijds en we moeten dus veel zelf doen. Klinkt niet echt aantrekkelijk maar ik vind het niet erg. Het is om te beginnen het minste dat ik kan doen om het gezin te bedanken en het is ook een beetje als een familiegebeuren onder de vrouwen. (Nu moet je niets verwachten al is thuiskom mama, ik pas me gewoon aan aan de cultuur :p).
De nieuwe man bestaat hier niet, maar ze lijken gelukkig te zijn zo.

Zoveel is anders hier. Ik voel me soms alsof ik pas op de wereld gezet ben en zowel taal als gedrag nog moet aanleren.
Zo hebben ze bijvoorbeeld nogal vreemde opvattingen over hygiëne. Het is vies om je ondergoed bij de rest van de kleren in de wasmachine te gooien dus moet je ze met de hand wassen op de wassteen. Dezelfde wassteen waar de verf voor het huis op gemengd wordt en waar ze ook de hond op wassen.
En kuisen doen ze met een versleten sok of onderbroek.
Achja. Het is niet slechter, het is niet beter, het is anders.
Vive la difference!

Over het eten...
Als Chinezen spleetogen hebben omdat je van rijst niet kan kakken vraag ik me af waarom Ecuadorianen er geen hebben. Vlees met rijst, salade met rijst, omelet met rijst, noedels met rijst, kip met frietjes... en rijst!!!
Waarschijnlijk is het omdat ze er oneindig veel verschillende soorten vers fruitsap bij drinken. Dat compenseert. Maar het eten is wel lekker, vers en gezond. Zelfs de waterijsjes en lolly's zijn van echt fruit!Veel dingen die ik niet ken ook natuurlijk. Maar zo heb ik het graag.
Ik eet hier iets minder dan thuis maar toch moet ik dringend een sport vinden!

Voor de rest heb ik hier al de traditionele markt bezocht, de stad verkent met de gastzus (waar het echt wel goed mee klikt), banenenchips gebakken met de tante en ja hoor, het was te denken... Naar de kerk geweest. Ik heb gewoon geprobeerd Karla na te doen en zo weinig mogelijk op te vallen. Nogal moeilijk als enige blonde die nog niet weet hoe ze een kruis moet slaan. Ja, dat doen ze hier ook anders.
Het was jammergenoeg geen gewone mis maar de herdenking van de dochter uit mijn gezin die twee jaar geleden gestorven is. Triestig. De mama heeft enkele tranen gelaten maar daarna ging de hele familie gezellig kletsend warme chocomelk drinken.

Ik heb hier ook al hele leuke momenten gehad. Op uniformjacht met de dochter van de YFU-verantwoordelijke en een geschifte Duitse uitwisselingsstudent. We hebben de hele dag gelachen. (Dat zouden jullie ook doen moesten jullie me met dat schooluniform zien).
En mijn eerste Ecuadoriaanse feestje natuurlijk! Je danst hier blijkbaar niet alleen. Enkel in paren: jongen-meisje. Anders dans je niet. Aaargh! Maar ik heb me voorgenomen alles te leren wat er te leren valt en met het excuus dat ik een Belg ben konden ze er wel inkomen dat ik daar nog niet echt vertrouwd mee was. Ik heb de hele avond gedanst. Het was demax!

Het gaat dus goed met me. Maar ik moet toegeven dat ik nog niet echt kan spreken over 'having the time of my life'. Het is nog steeds vakantie, ik ken alleen nog maar de familie en mijn gastouders zijn het huis aan het renoveren. Er zijn dus nogal wat dode momenten waarin ik teveel tijd krijg om na te denken. En daar komt de vraag dan weer: 'waarom doe ik dit eigenlijk?'
Maar dan versta ik plots twee zinnen Spaans, zie de besneeuwde toppen van de Chimborazo liggen, passeert er een oud indianenvrouwtje en dan weet ik het weer :)...

Ik ben er zeker van dat het nu enkel nog beter zal gaan. Begin me hier al goed thuis te voelen.

Oh ja, en voor de geïnteresseerden... De meeste jongens hier hebben niet echt het uiterlijk om u tegen te zeggen maar.. De knappe Ecuadoriaan bestaat!

P.S. Ik heb me vorige keer al verontschuldigd voor de lange tekst. Deze is waarschijnlijk drie keer zo lang. Sorry daarvoor. Maar er werd om detail gevraagd, dus je krijgt detail. Zo schrijf ik touwens ook het liefst dus wen er maar aan :).

Bienvenido a Ecuador

Voor de mensen die niet aan het einde van mijn vorige bericht geraakt zijn, ik ben goed aangekomen!
Quito, hoofdstad van Ecuador.
Alles is vlot verlopen, geen enkel probleem gehad en moet zeggen dat ik daar toch wel een heel klein beetje trots op ben. Met mijn droomhoofd en oriëntatiestoornnissen.
Eenmaal uit de luchthaven werd ik samen met nog een Franseuse en twee Zwitsers naar onze verblijfplaats voor het oriëntatieweekend gebracht. En je gelooft het of niet, het regende! Je moet daarvoor naar de andere kant van de wereld reizen! En dit in het droogseizoen.. Ochja, ik ben er geraakt en de rest kon me eigenlijk niet veel schelen.
Op de plaats van bestemming werden we opgewacht door een stel enthousiaste Finnen, een Deense en een Hongaarse. Na een korte kennismaking kregen we een typisch Ecuadoriaanse maaltijd en gingen dan slapen. Redelijk vroeg aangezien het hier om 18u pikdonker is en we toch wel met een serieus uurverschil zitten. 's nachts werden we gewekt door een horde Duitsers en Amerikanen en toen 's ochtends ook de Noren, Nederlanders en Estlanders bleken toegekomen te zijn kon de oriëntatie beginnen. Het is wel tof, al die nationaliteiten bij elkaar. Ik mis enkel nog wat Aziaten of Afrikanen maar je kan niet alles willen hé.
Om te eten kregen we 's morgens rijst, 's middags rijst, en 's avonds.. Rijst. Maar telkens op een andere manier bereid dus het is wel lekker. Verder hebben we al drie verschillende soorten bananen gegeten, ongeveer tien soorten fruitsap en zowel als tienuurtje als als vieruurtje een maïskolf. Alweer twee verschillende soorten. En als voorgerecht... Soep met popcorn! Echte cinemapopcorn! Rare Ecuadorianen..
Over het weer is het waar wat ze zeggen. Je hebt hier de vier seizoenen op 1 dag. Als je net nog lag te bakken in de blakende zon moet je soms 5 minuten later vluchten voor de regen en een dikke trui aantrekken.
Ik voel me hier wel goed, ik oefen mijn Engels en Frans, leer mijn eerste woordjes Spaans en kan mijn hersens af en toe laten rusten bij de Nederlanders. Veel meer dan de tuin van dit gebouw heb ik nog niet gezien van Ecuador maar zelfs hier is het mooi. Het is rustig en behalve dat je het wc-papier in de vuilbak moet gooien in plaats van in het toilet is het een leuk huis met een patio enzo.
Morgen gaan we naar ons gastgezin. Spannend! Ik ben enorm benieuwd en hoop echt dat het zal klikken. We zien wel..

Voor het moment zit ik met de laptop van mijn nieuwe Franse vriendin op een parking waar ze wifi hebben, tussen de dansende latino's.. Meer dan een auto waar muziek uitkomt hebben ze niet nodig. Zalig om te zien! Ik ga zelf ook maar eens mijn salsa gaan oefenen. Zie je me al gaan? Maar ik deed het gisteren en het was super!

Tot dan!

Aan allen die gemist zullen worden...

Vreemde dagen, de laatste hier in België. en druk vooral. Zoals mama tot haar spijt had voorspeld, moest de valies weer in alle chaos gemaakt worden tijdens de laatste uurtjes voor mijn vertrek. Sorry mama!Ach, ze kent me toch zo goed. En gelijk heeft ze natuurlijk ook. Maar na 18 jaren Evi zijn is het moeilijk om nog te veranderen. Ik zal mijn best doen.
De voorbije 24u heb ik zowat alle emoties gehad die je kunt hebben denk ik. Gisteren werd ik rond 6u30 per ongeluk wakker gebeld en heb sindsdien niet meer kunnen slapen van de zenuwen. Alsof de kriebels er na 30 km lopen nog niet uit zouden zijn. Toen volgde de chaos. Met een knoop in m'n hoofd waar kop nog staart aan te krijgen was. Daarna kwam een plotse euforie opsteken, die 's avonds weer even onderdrukt werd door een vermoeide irritatie toen ik voor de derde keer mijn valies moest in en uit laden om het maximumgewicht niet te overschrijden ( en tenslotte toch nog 60 euro te moeten bijbetalen.). De laatste loodjes wegen het zwaarst..
Ik moet toegeven, ik heb me zelfs eventjes wat down gevoeld. En de vraag "waar begin ik aan? Waarom doe ik dit?" is zelfs in me opgekomen.
Gelukkig kon ik 's avonds genieten van de lekkere spaghetti van mama, de liefdevolle vertrouwde blik van Soetkin, het Anneliesenthousiasme uitgedrukt in Anneliestaal vol zalig aanstekelijke Anneliesvocabulaire, een boeiend gesprek met Ines, een behulpzame en toffe vriendin als Lieselot, nog wat levensverhalen van Shauni, een lieve knuffel van Chloë, het heerlijke eigen karakter van Eloïse, de bezorgdheid, genegenheid en dikke vriendschap van Maarten en Francis, een ik-spring-even-binnen van Matti, de aanwezigheid van mijn lieve kleine broertje Jef en de warme gedachte aan de mensen van wie ik al eerder afscheid had genomen.
Wat wil je nog meer op je laatste avond in België?
Oh ik ga jullie missen!!
Maar ach, dit is geen vaarwel. Gewoon een tot ziens en tot volgend jaar. Wat is een jaar in een mensenleven? :).
De nacht kon alvast gezellig kletsend ingaan om er deze morgen in de vroege uurtjes terug tegenaan te kunnen. Eenmaal in de luchthaven raakte ik weer even het besef kwijt van wat komen zou en kon zo nog met volle teugen genieten van mijn 'laatste Belgische ontbijt' (dankje papa!) en vooral van de aanwezigheid van mensen die me nauw aan het hart liggen en van wie ik weet dat ze dat altijd zullen blijven doen.
Een half uurtje later rolden d verwachte tranen over mijn wangen om vervolgens helemaal alleen en met een klein hartje door de douane te stappen. Veel langer dan tot het opstijgen van het vliegtuig heb ik niet kunnen wachten met brieven openmaken. Ze deden me afwisselend lachen en wenen (de mensen naast me moeten ook wel even raar gekeken hebben), maar waren allemaal superlief! Dank jullie wel lieve vrienden. Ik zie jullie graag!
De moed die me eerder naar de schoenen was gezakt begon weer te stijgen en met een gerust hart zit ik nu op het vliegtuig en merk juist dat er na enkele uren alleen maar wolken en oceaan gezien te hebben eindelijk terug land onder ons ligt. Het zal wel niet lang meer duren nu.
Tot nu toe is alles goed gegaan en ik zie het zitten!
Als deze tekst op de computer staat weten jullie dat ik goed toegekomen ben.

Zo, voor de laatste keer, ik zie jullie graag en ga jullie zothard missen! Maar nu genoeg van dat sentimentele gedoe. Ik ben hier omdat ik het wil, ga een grote ervaring tegemoet en ik heb er zin in!
Tot volgend jaar!

p.s. Ik zal proberen in het vervolg de tekst wat in te korten en minder nutteloze details te vertellen zodat jullie het volhouden om te lezen. Ik had nu eenmaal tijd teveel en wanneer ik begin is het moeilijk te stoppen. Hopelijk zullen er snel spannendere verhalen volgen!