Feriado, Ama la vida!

Na bijna drie maanden in mijn Ecuadoriaanse leven begin ik dit land steeds beter te leren kennen. De provincie Chimborazo heeft al wat minder geheimen voor me, de taal gaat alsmaar vloeiender en ik begin er stilaan aan uit te raken hoe de cultuur hier in elkaar zit. Over dat laatste heb ik zo mijn bewonderingen en mijn ergernissen, zoals alles in het leven zijn voor- en nadelen heeft. Maar goed, ik ben hier om de verschillen te leren kennen, niet om kritiek te geven..
Ecuador mag dan nog een ontwikkelingsland genoemd worden, de rijkdom aan natuur en cultuur is overweldigend! Hoe meer ik ontdek, hoe meer ik mijn hart aan dit land verlies.

Ongeveer vier weken geleden ben ik met Liisa, Ellen en Tuomo Ambato gaan bezoeken. De stad is in dezelfde stijl als Riobamba gebouwd, maar is populair om zijn shoppingscenter met cinema. Er speelden echter geen films die interessant genoeg leken om een zonnige dag aan te verspillen, dus zijn we de stad maar wat gaan verkennen.
Veel verder dan de kerk. het park en de pizzaria zijn we niet geraakt, maar het was een leuk uitstapje. We hadden afgesproken met de Duitse uitwisselingsstudent, Heinrich, die in Ambato woont, dronken een kokosnoot en genoten van de pizza met een glaasje sangria. Het was lang geleden dat ik nog zo gelachen heb.

De zondag ben ik met een vriend gaan zwemmen. In een groter en drukker zwembad dan dat waar ik normaal naartoe ga, en tussen al die natte Ecuadoriaanse lichamen merkte ik eindelijk wat van het sociale karakter waar Latijn-Amerikanen zo bekend om staan. Het beeld van het overvolle stoombad, waar zowel mannen als vrouwen geboeid zaten te luisteren en te lachen met een halvegare die gepassioneerd een politieke monoloog hield, zal me nog lang bijblijven.

Het weekend erop ben ik nog eens mijn Ecuadoriaanse studentenplicht gaan vervullen in de `Campo de Acciones`, de scouts. Van 7u30 tot 13u30! Als was het school op zaterdag.. Ze lijken er hier echt van uit te gaan dat de jongeren geen leven hebben.
Driekwart van de tijd vertoefden we in een klaslokaal, om de scoutstradities te herhalen, de kennis van het `Jungle Book`op te frissen en liedjes aan te leren. Ik heb me niet verveeld, nu kan ik meezingen met koning Louis en Baloo de beer in het Spaans!
De overige tijd speelden we buiten, verrassend hoe universeel sommige van die spelletjes zijn. Er was ook een grote aarden plaats waar we naar hartelust in konden rollen en ik heb me dus geamuseerd!

Aangezien het Halloween was ben ik `s avonds met Tuomo, Ellen en Fleur (de Franse osteopate) naar het spookhuis geweest! Er stond een immens lange rij, maar het lukte Fleur en mij om dat 3u wachten te skippen en terwijl de anderen braafjes onze plaats hielden zijn wij een pintje gaan drinken. Pintjes... Ik was niet dronken maar had toch wel genoeg alcohol in het bloed om mijn gewoonlijke angsten te overwinnen en de hele weg in het spookhuis de slappe lach te hebben. Het was demax!
Daarna ben ik voor de eerste keer uitgeweest. Tot 1u.. Niet vet, maar tevreden met wat ik kreeg heb ik ervan genoten. In de discotheek was er zo`n typisch Amerikaans Halloweenfeestje aan de gang waar de heksen en vampieren er meer uitzien als goedkope hoertjes in plaats van angstaanjagend te zijn, maar het was leuk! Twee Belgische meisjes, een Brugse en een Waalse, waar ik de dag ervoor mee afgesproken had waren er ook. Het was een mengelmoes van talen en culturen. De vreemdelingen hier zoeken elkaar precies op. Ergens logisch misschien. Qui se ressemble, s`assemble..

Zondag in de  namiddag zijn we gaan klimmen in Guano. Een bulde, het soort klimmen dat minder hoog maar moeilijker is. En zonder beveiliging. Het moest mij dus natuurlijk lukken om op enkele centimeters van de top naar beneden te donderen. Ja, ik voelde het wel. Maar ondertussen is het alweer over.
Aangezien we laat vertrokken waren, konden we niet lang blijven, maar toen we de anderen van de club tegenkwamen beslisten ze om `s nachts te gaan klimmen. Ik wou doodgraag mee! Ik voel me steeds meer op mijn gemak bij die mensen en een nachtelijke klimervaring leek me zalig! Maar het was zondagavond en ik wist dat mijn gastouders er al niet zo blij mee waren dat ik weer het huis uit was, dus na gezellig samen een pintje te drinken ben ik maar naar Riobamba teruggekeerd.

Zo heb ik elk weekend wel iets leuks te doen. En ondertussen vliegen de gewone weekdagen ook voorbij. In het ziekenhuis (de practicas) gaat alles goed. Ik heb overlaatst een traditionele `limpia` (een zuivering) kunnen bijwonen. Eerst wordt de patiënt volledig ingewreven met een kaars, zodat de Yachak daarna in de vlam kan zien aan welke ziekte hij lijdt. Dat is bijna altijd malaria, wat zoveel betekent als slechte energieën die je omringen.. Vervolgens volgt het zelfde ritueel met sigaretten, een ei en planten. Tenslotte mag de patiënt zich twee dagen niet wassen en dan is hij gezuiverd..
Het schijnt dat ze ook zuiveringen doen met het speeksel van de Yachak of met levende cavia`s, die ze daarna opensnijden om aan de hand van de ingewanden een diagnose op te stellen. Ik heb het nog niet met mijn eigen ogen gezien, maar dergelijke dingen zouden me al niet meer verwonderen.

In het gezin spant het soms wat, maar het valt wel mee. En op school gaat het zijn gangetje. Toch was ik blij met de vakantie. Ofja, verlengd weekend, maar ik heb mijn tijd goed gebruikt. In deze `Feriado`, is het net als bij ons de bedoeling om de doden te herdenken. Als traditie daarbij drinken ze Colada Morada, een soort dikke, paarse vruchtensap, en eten brood in de vorm van kindjes, zoals wij doen bij Sinterklaas. In elke familie wordt een grote pot gemaakt en zelfs op school heeft elke klas een moment om samen deze lekkernij te nuttigen. .
Ik kon er echter niet bij zijn.. Ik was namelijk druk bezig te genieten van het landschap op weg naar de Altar, een van de drie besneeuwde vulkanen die vanuit Riobamba te zien zijn. Met een groepje van zeven kennissen uit het ziekenhuis, waaronder Fleur, vertokken we woensdagochtend om 5u, om twee uur later te paard door het prachtige Andesgebergte te rijden. In de late voormiddag bereikten we onze slaapplaats voor de nacht, el Refujio, van waaruit we na een sobere maaltijd en wat rust de wandeling richting krater aanvatten. Hoe hoger we kwamen, hoe meer truien er uitgingen en hoe meer pauzes we nodig hadden, maar eenmaal boven kregen we het verdiende resultaat. De voordien bewolkte hemel was opgeklaard en het meer, `La laguna Amarilla`, lag omringd door witte rotsen, rustig te schitteren in de zon.
Kijk maar naar de foto's (FB) en beeld je dan in dat het in het echt nog tien keer mooier was. .
Fleur en ik moesten persé het water aanraken en hebben er nog een extra stijl hellinkje bijgedaan. Terug boven waren we dood, maar het was de moeite waard.
In het terugkeren gaf de koelte en de pracht van de ondergaande zon ons nieuwe energie en samen met Fleur en de Duiste doktersstagaire, Regina, heb ik bijna de hele weg rennend en zingend van geluk afgelegd. De nacht viel voordat we `El Refujio`bereikten, zodat we in al onze onstuimigheid en niet wetend waar onze voeten te zetten menigmaal tot aan de knieën in de modder zijn weggezakt, om uiteindelijk met de nodige pijn in de buikspieren van het lachen aan te komen.
Aangezien er geen elektriciteit in het huis was, bestond de avond uit een ijskoude douche, een warm haardvuur, poedereten bij kaarslicht en wat muziek, maar uitgeput als we waren hebben we het niet te lang getrokken.
`s Nachts kon ik niet slapen van de kou, maar ik heb het overleefd en een deugddoend ochtendzonnetje heeft me de volgende dag weer kunnen opwarmen. Nog wat rusten, ontbijten en de terugweg te paard. Met de zon erbij was het nog mooier dan in de heenweg!
Ecuador es hermoso!
We sloten het reisje af met Colada Morada en foto's kijken, maar eigenlijk wou iedereen gewoon naar zijn bed.

Terug thuis bleek mijn familie aan het strand te zijn, en ik heb van het lege huis gebruik gemaakt om terug op krachten te komen en heerlijk mislukte zelfgemaakte pannenkoeken te eten.

Vrijdagmiddag kwam Alex, aka Billy, een vriend uit de klimclub, me ophalen om het weekend door te brengen bij zijn oma in Achupallas.
Toen we in het kleine dorpje aankwamen had ik het gevoel dat ik in het verleden was teruggekeerd. Er hing een dikke mist in de straten en op enkele honden en schapen na leek er geen levende ziel te bespeuren. Toen de nevel wegtrok kwamen de mensen echter op straat, maar nog steeds bleek de tijd stil gebleven te staan.
Simpele huisjes, met af en toe een kleien hutje ertussen. Traditionele indianen met zwaar geladen muilezels. Tandenloze oudjes die op de stoeprand een praatje slaan...
Zijn oma woont in een huisje waar ik niet volledig kon rechtstaan en er werd gekookt op een houtvuur. De voorkamer bleek een bank te zijn, waar ze ook schoenen, sokken, salade en nog meer verkochten.
Mooie ervaring..
Omdat de mensen in dat soort dorpjes echt niet veel te doen hebben, zit de meerderheid van de mannen jammergenoeg aan de drank. Maar voor een keer zou het me wel geen kwaad doen om van het jeugdelijke nachtleven in het dorp te proeven. Samen met Alex en zijn tante, die jonger is dan hij,  gingen we een wandelingetje maken.. Een toertje, zoals ze het noemen,  een populaire gewoonte daar.
Aangezien Alex er bijna iedereen leek te kennen was ons groepje na het vijfde toertje in het kleine dorp al aardig aangegroeid met andere jongeren, en het ging zo door tot we met genoeg waren op een karaf te kopen.. Een sterke, warme drank, die te zoet en te lekker was om gezond te zijn. We dronken voor de gezelligheid en tegen de koude, maar al gauw begon de alcohol naar het hoofd te stijgen. Het gesprek sloeg om in gezever en gelach tot er uiteindelijk iemand zijn gitaar bovenhaalde en de nacht al zingend werd ingeleid.

De volgende dag zouden we een meer gaan bezoeken, en enkele uren later dan gepland gingen we in de blakende zon en met  een toch wel noemenswaardige  kater op weg, de bergen in. Afzien! We kwamen een man tegen die midden op het stenen weggetje tussen de poten van zijn paard lag te slapen en Alex kreeg het geweldige idee om dat paard mee te nemen. Toen het dier echter met zijn poten tegen het hoofd  van de man sloeg en hem net niet vertrappelde, werd de ongelukkige wakker en hebben we ons maar snel uit de voeten gemaakt. We raakten de weg kwijt, wandelden door weiden en velden en moesten om de vijf minuten pauzeren, maar we zijn aan het meer geraakt!
Na wat fruit te eten en van de rust te genieten kwamen we de familie van een vriend van Alex tegen en waagden we een poging om te vissen. We hadden echter alleen een draad en tijdens het uitsmijten sukkelde het hele spel het water in. Ik heb mijn goedhartigheid dan maar eens boven gehaald en ploeterde tot aan mijn middel in het meer om onze vislijn te redden. Ondanks alles hebben we echter niets gevangen. Bovendien overtrok het meer plots in een mum van tijd met een dikke nevel en begon het te hagelen. Mysterieus..
We besloten dan maar terug te keren en deze keer ging de wandeling vlotter.
Aangekomen in het dorp waren ze alweer aan het drinken, maar ik heb het die keer toch moeten skippen. Mijn maag had de hele dag overhoop gelegen en ik was doodmoe. Toen het helende limoenwatertje van de oma mijn buikpijn niet helemaal kon genezen heb ik toegegeven aan het bijgeloof dat in het dorp heerst en liet warme sigarettenrook in mijn nek blazen om de slechte energiën te verdrijven. Ik denk niet echt dat het veel geholpen heeft, maar heb daarna toch goed geslapen.

De volgende dag keerden we terug, in een camionet zonder dak en ik liet de wind in mijn gezicht blazen in de hoop dat het zowel mijn maag als mijn hart zou kalmeren, want ik had net het droevige nieuws gehoord en wou op dat moment niets liever dan bij mijn familie in België zijn.

Als afleiding nam Alex me mee naar de `Toros de Pueblo`, Stierengevechten in een ander klein dorpje, waar er feesten aan de gang waren. Het was leuk om te zien. Het hele dorp bij elkaar en de moedigen onder hen wagen zich in de arena. Er wordt de stieren gelukkig niets aangedaan en wanneer een te roekeloze man door de horens gepakt wordt en een eindje in de lucht vliegt is het op de hele tribune lachen geblazen.
Haa dat simpele dorpsleven, zalig!

Ik had niet veel zin om naar huis terug te keren, maar aan alle mooie liedjes komt een eind. En ik heb niet te klagen. Ondertussen is er alweer een week voorbij gevlogen. Niet veel speciaals gebeurd. Woensdag hadden we een reuni bij Cecilia. Deze keer waren er al wat meer klachten over families enzo, maar ach, dat hoort er bij. En toen ons hart gelucht was, begonnen we talen en culturen te vergelijken. Het ging zover tot aan de dierengeluiden.. Wist je dat de dieren in alle landen een ander geluid maken? Dat de hond in Finland geen woef zegt en de eend in de Verenigde Staten geen kwak zegt? Haha..
Morgen vertrek ik naar het Amazonewoud.. De reis waar ik al maanden naar uit kijk!
Mijn verslag daarover volgt..

Pacha Mama.

De tijd vliegt voorbij. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat het alweer bijna een maand geleden is dat ik heb geschreven. Maar goed, ik zal maar bij het begin beginnen...

Drie weken geleden zat ik nog bijna elke namiddag in de klimclub. Het is een gezellige plaats en het klimmen begint steeds beter te lukken. Ook heb ik er een Japanse en een Duitse vrijwilliger leren kennen. Met beiden spreek ik Spaans. Spaans met toch wel redelijk wat haar op. De Duitser spreekt met een sterk Argentijns-Duits accent en gebruikt iets teveel de sh-klank naar mijn zin. Ik heb te kampen met die vervloekte franse `R´ en ben tot nu toe te lui geweest om mijn grammatica deftig te bestuderen. Maar de japanner is het grappigste. `Haaaaaaaaaaaa siiiiiiiiiiiiiiiiiiii Bhelghichaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa...´Alsof hij zich op een of andere karatetrap aan het voorbereiden is. Verder heb ik mijn Finse yfu-vriend in de club geïntroduceerd en heb er zelfs, jaja, een Vlaams meisje uit Brugge leren kennen! Wat deed het deugd om nog eens vlotjes mijn moedertaal te kunnen spreken!
Het wordt er dus een mooie internationale mengelmoes. Maar de meesten zijn natuurlijk nog steeds Ecuadorianen, waaronder ik enkele goeie vrienden begin te maken.
Die week is het licht in geheel Riobamba twee keer uitgevallen, maar de motivatie in de club was niet te stoppen. Klimmen bij kaarslicht, zalig!

De vrijdag ben ik met Ellen, haar gastzus en Liisa naar een danscompetitie gaan kijken. Eigenlijk was het gewoon een stelletje jongeren die om ter best probeerden te shuffelen in een overvolle discotheek. Alweer een feestje in de namiddag dus. Ik stond er in mijn sportkleren tussen al die zwaar opgemaakte meisjes, omdat ik eigenlijk net zou gaan klimmen toen ze me belden. Maar ondertussen ben ik er al aan gewoon dat je hier zelden doet wat je van plan was, dus trok me er niet teveel van aan. Het was er snikheet en we werden zo goed als naar buiten gedreven door een zwetende mensenstroom, maar het was wel eens leuk om te zien.
Daarna ben ik met Liisa die gemiste pizza gaan eten in een echte pizzaria en manman, wat heeft dat gesmaakt!

De dag erna ben ik mijn twee weken oude klimervaring gaan testen op de rotsen in een vallei, dicht bij de Chimborazo. Het was er nog mooier dan de vorige keer! Ik snoof de frisse lucht op alsof het parfum was en werd op slag verliefd op de bergen! (Maar wees gerust, het grootste deel van mijn hart blijft toebehoren aan de zee hoor).
Het was met andere mensen dan de week ervoor. Zonder bier deze keer. Iets minder chillen en iets meer klimmen, maar het was zeker even leuk! Ik ben 3,5 rotsen opgeraakt en dat heeft me de nodige voldoening gegeven.
Ook heb ik een tof  meisje leren kennen. Ik zie haar jammergenoeg niet zoveel, maar misschien dat het wel eens een goeie vriendin zou kunnen worden. Toen de Duitser, die zichzelf hier Juan noemt, haar paspoort echter aan een grondig onderzoek onderwierp en ontdekte dat ze al twee jaar getrouwd is, viel mijn mond toch wel even open van verbazing.. Ze is er nu nog maar 20! Maar je komt hier wel vaker van dat soort dingen tegen.
Het was een heerlijke dag!

De volgende ochtend stond mijn gastvader om 7u in mijn kamer om... Een fietstochtje te gaan maken! Het was verdorie zondag! Het is duidelijk dat ze hier eerder ochtend- dan avondmensen zijn. Maar ik had er wel zin in. Na een jaartje lang de Belgische kust heen en weer te koersen zit het fietsen me ondertussen wel in de benen en ik dacht mijn gastpapa eens te laten zien wat ik kon. Was dat even fout gedacht! Dat klimmen is goed voor de spieren maar het is ook al. Mijn conditie is helemaal verdwenen en ik wil zelfs niet weten hoeveel ik al verdikt ben.
Ik heb ons tochtje bijna moeten opgeven.. Maar we zullen het maar op de hoogte steken.
Daarna zijn we gaan zwemmen. Daarin blonk ik dan wel weer uit. Veel mensen hier kunnen niet  zwemmen en degenen die denken dat ze dat wel doen, kunnen eigenlijk ook niet veel meer dan het hoofd boven water houden. `We gaan naar het zwembad´, betekent: ik ga in het stoombad zitten en zwem jij maar een beetje..

Sinds maandag, twee weken geleden heb ik mijn tijd in de klimclub wat moeten inperken. De `practicas´zijn begonnen. Voor mijn klasgenoten betekent dat  twee maanden verplicht administratief werk verrichten na schooltijd, als extra punt om te kunnen afstuderen. Papieren sorteren in het archief enzo, elke dag van 15u30 tot 18u. Ocharme! Ben ik blij dat ik maar een uitwisselingsstudent ben.
Maar omdat mijn lerares graag had dat ik ook iets zou doen breng ik mijn namiddagen nu vaak door in `Hospital Andino´. Een klein, verzorgd ziekenhuis met een alternatieve afdeling, waar ze allerlei therapieën uitoefenen. Er werken ook traditionele indianen, die mensen genezen met zowel planten als dieren, gebruikmakend van de `generositeit van la Pacha Mama´(Moeder Aarde in Kichwa, indianentaal).
Geen papierwerk dus voor mij! Eigenlijk moet ik gewoon kijken. Maar het is interessant.
Soms heeft het wat weg van een kuuroord. Helende masages enzo. En iets wat eigenlijk gewoon een vreemd uitgevallen stoombad is, alleen zit je hier in een volledig gesloten houten bak waar enkel je hoofd uitsteekt. Toen ik voor het eerst die lichaamloze kopjes opmerkte heb ik hard mijn best moeten doen om niet in de lach te schieten.
Verder is er nog een Franse osteopaat. Een meisje dat net is afgestudeerd en hier 6 maand ervaring komt opdoen. Ik vind het leuk om met haar te praten, maar heb tot mijn spijt moeten vaststellen dat ik geen woord Frans meer spreek. Ik kan haar wel nog min of meer verstaan, maar antwoord zonder het zelf te merken in het Spaans. Acht jaar zwoegen om me toch een beetje verstaanbaar te kunnen maken in het Frans, en twee maand om het weer volledig kwijt te raken. Helaas.
De laatste dagen heb ik mijn tijd doorgebracht in de praktijk van de reikimeester. Een therapie dat eigenlijk uit het oude Tibet afkomstig is. Door zijn handen boven de patiënt te houden en symbolen in de lucht te schrijven verdeelt hij de energie over het lichaam. Daarna controleert hij met een pendulo of de chakras in orde zijn. Ik geloofde er niet teveel van, maar heb het ook eens mogen proberen en echt, dat ding antwoord! Een touwtje met een stukje metaal of kristal aan, waar je vanalles aan kunt vragen.. Mijn wetenschappelijk ingesteld verstand heeft het er nog wat moeilijk mee, maar wie weet dat er toch ergens iets van waarheid in schuilt. Ik kan interessante dingen leren van die dokter, maar soms gaat hij toch iets te ver. Zo beweert hij dat hij voor het moment een zieke baby in Duitsland aan het genezen is aan de hand van een foto. En dat hij een lege baterij kan opladen met zijn handen. Hmm...
En er zijn nog meer vreemde therapieën  zoals hipnose, hidrotherapia, desintoxicacion, biomagnetisme, baby yoga of  water vermengd met koffie langs de verkeerde kant in het lichaam gieten om de darmen te kuisen en buikpijn tegen te gaan,... Dat is toch wat ik ervan verstaan heb.
Ik ben er nog niet helemaal uit of dit alles een sterk staaltje kwakzalverij is, of het werkelijk helpt. Dat zal ik nog moeten ontdekken.
Het gebeurt dat er weinig patiënten en/of dokters aanwezig zijn en hele dagen opnieuw bestuderen hoe het voetwater tijdens de desintoxicacion bruin kleurt begint toch af en toe te vervelen. Het is voor mij dan ook geen verplichting om elke dag te komen.

In de eerste week heb ik 1 dag geskipt. We moesten met de klas een campagne voorbereiden, voor de verkiezingen van de president van de school. Elke richting van de 5de en 6de jaars heeft zijn kandidaat en het is een ware competitie.
Over de voorbereiding: Met een kleine 60 man in een ruimte die niet veel groter is dan mijn slaapkamper, allen aan het werk om blauwe bandjes, blauwe vlaggetjes, afiches,... te maken. Kan je je voorstellen?
Tijdens de campagne zelf is het grote chaos en ambiance op de speelplaats. Bij gebrek aan creativiteit in kledij (uniform) steken de leerlingen hun haar vol speldjes en rekkers in de kleur van hun richting. Blauwe armbandjes, kettingen, oogschaduw en tenslotte blauw haar. Ze schreeuwen en zingen tot het zweet van hun gezichten loopt, om zoveel mogelijk kinderen van de jongere jaren te overtuigen. De kandidaten worden oficieel voorgesteld en de laatste dag van de campagne krijgt elke richting een soort van vrij podium. Onze beurt is redelijk in het honderd gelopen, dus hebben we dat maar proberen goed te maken door de speelplaats rond te gaan en de andere leerlingen persoonlijk aan te spreken. Het is verrassend hoeveel stemmen je kunt winnen met een grote zak snoep in je hand.
Uiteindelijk zijn we tweede geworden. Goed voor een kleine richting van twee klassen die het moet opnemen tegen andere richtingen van 6 klassen, maar niet goed genoeg.

In het weekend ben ik nog eens naar de scouts geweest. Het waren ter plaatse uitgevonden kleine spelletjes, zoals wij doen bij gebrek aan inspiratie voor een grote activiteit. Ze zijn hier snel te amuseren en schieten constant in de lach. Het was wel grappig. Ik heb ze `ping pong´aangeleerd en het viel in de smaak. Ik ben er alleen nog niet helemaal uit wie leiders en wie gasten zijn.
Het was wel leuk, maar niet onmisbaar. Toch zal ik mijn best doen om er wat vrienden te maken, want het zou wel eens kunnen lukken om met hen naar Peru te gaan.

's Avonds vroeg ik voor de eerste keer om uit te gaan. Het was zelfs geen feestje, maar een rustig concert. Ik kreeg geen toestemming. Met het argument dat ik teveel weg ben en dat het wel eens gevaarlijk zou kunnen zijn ben ik die avond dan maar thuis gebleven. Het was de eerste keer dat ik echt die klem op mijn vrijheid voelde. Ik vind namelijk dat er wel nog een activiteit of twee bij zou kunnen en ik ook wel eens recht had op een feestje.
Ik wist op voorhand dat de kans er dik in zat dat dit er eens van zou kunnen komen. Dat in deze cultuur de ouders veel strikter en conservatiever zijn en dat het in andere gezinnen nog veel erger is. Maar ik had het er toch wat moeilijk mee. De zondag durfde ik niet te vragen om iets te doen, maar 's avonds heb ik  eens mijn gedacht gezegd. Zo'n gesprekje kan wonderen doen. Daarna ging het veel beter. Met wat afspraken en inspanning langs beide kanten komen we er wel uit.
Toch heb ik nog enkele dagen lopen piekeren. Daarbij kreeg ik ook wat persoonlijke twijfels. Maar denk dat het geen kwaad kan om af en toe eens de confrontatie met jezelf aan te gaan. Het maakt deel uit van de ervaring, en daarom ben ik hier.

De woensdag erop was het weer helemaal beter! Ik had afgesproken met Liisa en Ellen en het doet altijd goed om eens je ervaringen uit te wisselen of je hart te luchten bij `lotgenoten´. Ik spreek dat gebrekkige Engelsachtige taaltje ondertussen alsof het mijn moedertaal is en een gesprek met andere westerlingen voelt bijna aan als thuiskomen.
We hebben gewoon wat door het centrum gewandeld, waar een of andere parade aan de gang was, en zijn later op de avond ook Tuomo tegengekomen. Yfu-bijeenkomstje.  Het was leuk! Ook hebben we een candyshop ontdekt, waar ze het ons vertrouwde snoep en (eindelijk) heerlijke chocolade verkopen. Weliswaar voor veeeel te veel geld, maar we hebben ons eens laten gaan.

Ondertussen slepen de lessen op school zich voort. Ik weet niet hoe het komt, maar ondanks mijn vooruitgang in het Spaans en mijn steeds vlottere gesprekken met vrienden, slaag ik er maar niet in om de leraar te verstaan. Dus vul ik de uren maar met schrijven, tekenen, huiswerk kopiëren, Spaans leren of dromen.
De Duitse Lisa is ondertussen ook van richting veranderd maar dat vind ik eigenlijk niet zo erg.

Ik was meer geschokt toen vrijdagochtend een korte maar openlijke speech voor de klas werd gehouden , om te zeggen dat een van mijn medeleerlingen zwanger is en we haar dus moeten steunen. Ik had toch wel enige oproer verwacht, maar iedereen bleef rustig zitten. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Daarbij hoorde ik ook dat een andere klasgenoot al bijna een jaar een kindje heeft. Beiden zijn stille meisjes, waar je het minst bij zou verwachten.
In theorie moet je hier wachten met seks tot aan je huwelijk, maar in elke klas is er toch wel minstens 1 tienermoeder te vinden.

Die dag hadden we voor de derde keer die week maar vier uur les. Het waren verkiezingen van de `Sportkoningin´. Elke klas presenteert een kandidate, helemaal opgemaakt en in galakleed, dat vaak nauwelijks tot voorbij het achterse reikte en met weinig verhullende decolte. Groot contrast dus met dat ouderwetse schooluniform. Voorafgegaam door parades, het volkslied en alles erop en eraan wordt uiteindelijk de  mooiste van de school gekozen, die dan de sportwedstrijden zou moeten vertegenwoordigen. Van de wedstrijden zelf  heb ik echter nog niet veel gemerkt. Er wordt hier vaak veel show gegeven met weinig inhoud.

Zaterdagochtend weer vroeg op voor `Campo de acciones´. Een andere naschoolse, tweemaanddurende verplichting. Er zijn enkele mogelijkheden om uit te kiezen: het leger, verkeerslessen, gezondheidszorg...Maar de meesten van mijn klas gaan naar de scouts. Ja scouts is hier een verplichting om te kunnen afstuderen, stel je voor. Ze gaan er hier werkelijk van uit dat de kinderen geen leven hebben.
Ik had me voorgenomen er eens een kijkje te gaan nemen en stond zo dus om 8u 's morgens op de speelplaats van een schooltje om met veel te veel mensen van allerlei scholen samen spelletjes te spelen. Het gaat uit van de plaatselijke scouts, die waar ik al eerder naartoe geweest was dus, en is ook ongeveer hetzelfde maar langs de andere kant ook weer helemaal niet..

In de namiddag ben ik met mijn gastvader vertokken voor een weekendje Pallatanga. We hebben daar een vakantiehuisje, waar ik op zich het nut niet echt van snap want het wordt niet verhuurd en dus amper gebruikt. Om te voorkomen dat het door verrotting op een dag in elkaar zou storten gaat de papa het af en toe voor een nachtje bewonen en deze keer mocht ik dus mee. We hebben eigenlijk gewoon gekuist en wat meubels in elkaar geknutseld, maar verder genoot ik ook van de rust, van het uitzicht en van kleurrijke vogeltjes die ik nog nooit eerder gezien had. Er staat ook een madarijnenboom, die ik naar hartelust leeg mocht schudden. Daar zouden de nonnetjes in Rome niet blij mee geweest zijn..
Maar het indrukwekkendste was de weg ernaartoe. De frisgroene bergen, bewerkt door indianen op ezeltjes. Als een schilderij!
Ja, onze geliefde Pacha Mama heeft toch wel wat te bieden...

Ondertussen zijn we alweer een week verder, maar ik zal jullie voorlopig de details van de afgelopen dagen besparen.. Dat is voor de volgende keer, jullie horen me wel nog.

Dreaming your life, Living your dreams

Drie weken school zijn gepasseerd. Drie weken aan een stuk om 5u45 opstaan (ik heb een latere bus gevonden), douchen, eten, in sneltempo naar de bus en weer een dagje schoolbanken verslijten.
Elke ochtend passeer ik het kleine veldje waar het indianenvrouwtje met de hand de zaadjes zaait en elke middag passeer ik hetzelfde veldje waar de kippen haar zware werk weer naar de knoppen helpen.
Zowel van huis naar de bus als van de bus naar school is het een kwartiertje stappen.
Ik vertrek steeds op goed geluk want om te beginnen heb ik geen idee wanneer die bus eigenlijk precies komt en bovendien moet er iemand van mijn school opzitten die ik kan volgen anders raak ik gegarandeerd mijn weg kwijt. Ja, dat is me al overkomen.. Uniformen dienen toch voor iets.
De rit zelf is ook al een avontuur. Er werken steeds twee mensen op een bus. Een chauffeur en iemand om te ontvangen, om passagiers in de bus te trekken aangezien deze niet altijd volledig stopt en om te proppen als er eigenlijk niemand meer bij kan. Ik ben al naar school gereden op een stoel vlak naast de chauffeur, op het dashboard, al hangend aan de palen voor rechtstaande passagiers en op de trap in een open deurgat.
Bovendien moet de arme man in goede conditie zijn want als de bus even trager gaat moet hij er om een of andere reden vlug uitspringen, lopen, en dan de bus weer inhalen.
Ze hebben hier zo hun vreemde manieren...
Maar zoals verwacht hebben mijn lichaam en ik zich ondertussen aan dit alles aangepast en blijf ik 's middags niet meer doodmoe voor de tv hangen. Ik ben maar al te blij dat alles zo'n beetje op zijn pootjes terecht begint te komen en ik vrienden begin te maken. Ze nodigen me af en toe uit om dingen te doen en ik antwoord op alles ja, ook al klinkt het niet altijd even aantrekkelijk.

Zo stond ik twee weken geleden op de dansvloer met Lisa en twee andere meisjes uit mijn school. Om 5u in de namiddag! De ouders hier zijn over het algemeen streng voor hun kinderen en velen van mijn leeftijd mogen 's nachts nog niet uitgaan. Dus doen ze dat maar overdag. In België bestaat dat soort feestjes ook... Voor 12-jarigen! Ik voelde me er dus een beetje te oud voor en keek er niet echt naar uit. Bovendien bleek er niet teveel volk te zijn en niemand danste. Maar daar trokken de meisjes waar ik bij was zich niets van aan en al gauw volgden anderen hun voorbeeld en stond de dansvloer vol. De gemiddelde leeftijd was tussen de 16 en 18 jaar, er werd geen druppel alcohol gedronken en ze dansen ongeveer hetzelfde als ons maar dan beter. Ik amuseerde me in momenten maar voelde me vooral een grote lompe klungel tussen hen en aangezien er daglicht scheen en die twee het liefst dansten op plaatsten waar niemand anders stond maar toch iedereen hen kon zien, raakte ik niet echt in de sfeer.
Maar we zijn niet te lang gebleven, wandelden daarna nog wat in de hoofdstraat, aten een pizzahoorntje(pizza in de vorm van een ijsje) en uiteindelijk kwam ik Liisa, het meisje uit Estland tegen. Toen de rest naar huis moest bracht ik de rest van de avond met haar door. We hebben trouwens nog serieus moeten lachen toen we haar zelfgemaakte cake lieten vallen en als een hoopje braaksel aan haar familie moesten presenteren. Maar de smaak was heerlijk! Het was een gezellige avond.

De dag erna zouden we de Chimborazo gaan bezoeken. Dit ging helaas niet door. Ter compenstatie maakte mijn gastmama dan maar de beruchte cuy klaar en heb ik mijn eerste echte cavia kunnen proeven. En ja hoor, ik vind het lekker!
De rest van de dag heb ik bij Andrea, een meisje van mijn klas doorgebracht. Ze zou me helpen met mijn huiswerk. Of liever, zij maakte de taak en ik keek toe. Dat is het handige aan geen Spaans spreken. Ik ben blij dat ik haar heb leren kennen. Ze kan geen woord Engels maar om de een of andere reden versta ik haar beter dan de rest. Ze is ook 18 en denkt iets volwassener dan sommige anderen uit mijn klas. Ondertussen kan ik haar als een goede vriendin beschouwen.

Vorige week was een leuke week op school. We hebben onder andere onze eerste les LO gehad (''Hier heb je een bal en doe wat je wilt'') en je kunt niet geloven hoeveel deugd dat beetje beweging me gedaan heeft! Bovendien at ik die dag een appel in plaats van een hamburger en ik voelde me supergezond! In de namiddag werd dat gevoel echter teniet gedaan toen we met een paar vriendinnen taco's gingen maken, maar het geluk bleef. Taco's zijn eigenlijk gewoon wraps, in dit geval met gehakt, bonen en advocaat. Mmm!
De twee dagen dat we LO hebben mogen we trouwens met een gemakkelijk trainingspak naar school en dat voelt zoveel beter dan dat uniform!
Verder ontdekte ik dat Colegio Chiriboga meer dan 2000 leerlingen telt, we een winkel met schoolgerief in het gebouw hebben en een dokters-en tandartspraktijk op de speelplaats, een sportzaal met tribune en computerzalen die er enorm modern uitzien voor een ontwikkelingsland.
Voor de rest hadden we die week vaak vroeger gedaan met school omdat de leerkracht van geschiedenis ziek was en we dat vak 6u per week hebben. Die gewonnen tijd vulden we met wandelen door het centrum of varkenshuid met chochos en nog iets maïs-boonachtig te eten. Iets typisch Ecuadoriaans. Ik ben er niet zo zot van maar het kan wel eens smaken.

Vorige vrijdag heb ik wat rondgehangen met twee vriendinnen. Nia en Ester, twee toffe, spontane en enthousiaste meisjes. Ze lijken alleen niet te kunnen geloven dat ik niet rijk ben en vonden het maar normaal dat ik het eten betaalde. Niet erg voor een keer, ik zal ze het wel nog eens duidelijk maken. Ik heb van die avond genoten.

Maar vorige week zaterdag was het hoogtepunt! Naar Baños met Andrea en een vriend van haar.
Het begon met een mooie rit door een klein stukje van dit prachtige land om uiteindelijk aan te komen in een toeristisch maar gezellig dorpje. Het heeft trouwens alle redenen om een toeristische trekpleister te zijn want de omgeving is fantastisch! Wilde natuur, rivieren, valleien, watervallen... Je kunt er raften, kayakken, canoying, benjeejumpen, moutainbiken, paardrijden, parachutespringen enzovoort.
Ik was echter niet met de meest avontuurlijke mensen op schok en aangezien alles geld kost hebben we het bescheiden gehouden. Heb genoten van mijn eerste Ecuadoriaanse pintje, van een stuk snoep dat je ze daar ter plaatse ziet maken en vooral van de natuur. In een akelig kooitje aan een kabel zijn we een vallei met een waterval overgestoken om vervolgens met de deadride terug te keren. Demax!
Maar de waterval 'Pailon de Diavolo' vond ik het indrukwekkendste. Een korte maar mooie wandeling brengt je bij de Rio Verde die bulderend naar beneden stort om dan kolkend verder te stromen en ergens in de jungle uit het zicht te verdwijnen. Je kon achter de waterval staan, werd dan weliswaar kletsnat maar het was zalig! En in het opspattende water beneden vormde zich een kleine regenboog. Een moment lang wou ik er nooit meer weg!
Maar we zetten onze reis voort langs bossen en rivieren en zijn uiteindelijk in de zoo terechtgekomen. Een beetje armzalige. kleine kooien en de dieren heb je in Planckendael ook. Met dat verschil dat je het uitzicht op hun natuurlijke omgeving er hier gratis bijkrijgt.
Einde van het bezoek. Dag Baños! Ik zie je spoedig weer om alle zotte en avontuurlijke dingen uit te proberen...
Terug in Riobamba zijn we na veel gewacht en heen en weer getsjool wat gaan eten. Ik verstond niet goed wat het was maar vermoed dat het de ingewanden van een varken moesten zijn. Ik blijf hier maar vreemde dingen tegenkomen. Achja, het was lekker.
We sloten de avond af in een karaokebar. Een gezellige plaats waar ze shoarma verkopen, maar die tergelijkertijd Indisch ingericht is. We zouden er tijgermelk gaan drinken. Echte tijgermelk, dacht ik. Na varkenshuid, cavia, koeienmaag, kippenpoten in de soep (Poten! Geen billen) en varkensingewanden zou je van niets meer verschieten. Maar tijgermelk gaat er blijkbaar net iets over. Het was gewoon de naam van een soort coctail: warme melk met alcohol. Rare combinatie. Ik vraag me af of ze hun inspiratie hebben gehaald uit 'A Clockwork Orange'. Als kers op de taart haalden we er een waterpijp bij. Heerlijk! Ik werd een beetje nostalgisch naar nachtelijke strandmomenten in vervlogen tijden..
Wat een dag!

Zondag zou ik naar Guano gaan met Nia en Ester. En moest dat niet doorgaan misschien naar Chambo met Andrea. Het ging beiden niet door.. Ochja, ik maak me er al niet meer druk in. Ik ben die dag dan maar gaan zwemmen. Deed ook eens deugd. Ze hebben er een jacuzzi, een stoombad en een sauna en ik weet niet waarom maar ons gezin moet geen inkom betalen.
's Avonds heb ik een klein fietstochtje gemaakt, als afwisseling van mijn wandelingetjes op dode momenten. Telkens weer geniet ik van het uitzicht op het primitieve plattelandsleven in de bergen. Deze keer met de besneeuwde Tungurahua op de achtergrond. Maar de dorpjes probeer ik toch te vermijden. Waar dorpen zijn, zijn honden en ik ben al menigmaal met de schrik in het hart terug naar huis gevlucht. Ook die zondag heb ik gefietst voor mijn leven met een horde angstaanjagend blaffende schepsels achter me aan.
Blaffende honden bijten niet zeggen ze, ik zou er toch niet zo zeker van zijn..

Zoals we het gewoon zijn werd ook dat weekend gevolgd door een schoolweek. Ik ben weer in mijn gewoonlijke dagdromerij hervallen en het feit dat ik de leerkrachten nog steeds amper versta maakt dat er niet beter op. Bijgevolg ziet elke dag er een beetje hetzelfde uit.
Ik heb wel mijn eerste toets terug gekregen deze week. Wiskunde. 1 op 20. Die 1 is voor mijn naam. Echt waar! Waar we in België om lachen is hier realtiteit.
Ik ben ongeveer de beste van de klas in wiskunde (Leve Claeys), maar wist eenvoudigweg niet dat we moesten studeren. Bovendien hebben we zo een toffe leerkracht die eerst toetsen geeft en daarna de leerstof uitlegt of zegt dat wie de oefening niet begrijpt naar voor mag komen om het samen aan het bord te proberen en die arme stakker dan een nul geeft omdat hij het verkeerd doet.
Waarom wiskunde of wiskundeleerkrachten toch altijd gevreesd worden...

Ondertussen heb ik een klimclub gevonden. Een oude theaterzaal met enkele klimmuren, versleten matrassen als beveiliging, een koord om op te wandelen en wat kramikelige fitnesstoestellen. Er speelt altijd muziek en er is meestal niet teveel volk. Megagezellige plaats! Aangezien ik als kleuter al in de toppen van de bomen zat lijkt het me zalig om echt te leren klimmen. Bovendien doet wat sport me goed en heb ik iets om mijn dagen mee te vullen. Ik ga bijna elke dag en het begint al een beetje te lukken.
Het leuke aan de club is ook dat ze vaak activiteiten plannen in de weekends, zoals klimmen op echte rotsen, fietstochten of wandelingen...

Donderdag werden de vijf yfu-intercambio's uit Riobamba ontboden bij Sicilia, de area rep. Gewoon om wat bij te praten en of er geen problemen zijn. Iedereen stelt het goed. Het is leuk om de ervaringen van anderen eens te horen. Ik zit bijvoorbeeld in een school met hoog aanzien, maar qua discipline kan het blijkbaar erger. Zo vertelde Liisa (Estland) dat ze in haar school elke morgen het volkslied moeten zingen en dat telkens de uniformen grondig worden gecontroleerd door inspectoren met doek en schaar in de hand om de schmink van het gezicht van de meisjes te wrijven of het haar van de jongens ter plaatse kort te knippen. Ellen (VS) zag hoe een leerkracht een jongen sloeg die zich niet goed had gedragen en in de school van Tuomo (Finland) moeten ze elke dag bidden. Lisa (Duitsland) heeft geen warm water in haar huis.
Ik heb het blijkbaar getroffen.

Tenslotte: dit weekend.
Zaterdagochtend heb ik de plaatstelijke scouts uitgeprobeerd. Ik wou eens vergelijken met de scouts in België en hoe meer mensen ik leer kennen en hoe meer dingen ik kan doen, hoe beter.
Op het eerste zicht zag het er een gemengde bende van leegaards en nerds uit. Maar er sijpelden steeds meer mensen binnen en ik denk dat het een toffe groep is. Wel niet zo sociaal als ik van een scouts zou verwachten maar ik ben nogal geduldig in zo'n dingen. Hopelijk word het wat, want naar ze me vertelden doen ze af en toe uitstapjes in de buurt en is er ook een reis naar Peru. Zou demax zijn moest ik mee kunnen gaan!
Zaterdagochtend was nog geen echte activiteit, eerder een soort vergadering en bijscholing van de leiders ofzoiets. Ik verstond er niet veel van. Normaal zou ik in de namiddag ook gaan, voor de activiteit dan, maar Andrea belde dat haar vrienden speciaal vrij hadden gevraagd om samen naar Chambo te kunnen gaan. Uiteindelijk gingen we naar Guano. Ook goed. Ik nam Liisa mee, want ze verveelde zich en we reden wat rond en aten fritada. Ondertussen voel ik me al goed op mijn gemak bij Andrea en haar vrienden en het was dus gezellig.

Zondag was hoogtepunt twee in de afgelopen weken. Met een paar mensen van de 'Trip' (klimclub) gingen we op echte rotsen klimmen ergens in de natuur, in de buurt van Guano. Het was een heerlijke dag!
's Morgens om 9u zouden we de bus nemen. Klein beetje paniek: het was 9u20 en er was nog steeds niemand, ik zat zonder belwaarde en wist niet zeker of ik op de juiste plaats stond. Achja, Ecuadorian time. Uiteindelijk vertrokken we met z'n vieren. Ik kende die mensen amper maar voelde me al snel op mijn gemak. Het zijn levensgenieters, chillen en sporten tegelijk, met respect en bewondering voor de natuur. Ze drinken van 's morgens tot 's avonds bier met de uitvlucht dat het gezonder is dan cola. Wel rustig aan natuurlijk, anders zou het waarschijnlijk minder goed aflopen op die rotsen.
Ergens doen ze me een beetje denken aan het surferswereldje.
We zochten een rustig plekje en spanden een koord tussen de bomen om op te wandelen. Een goede oefening voor het evenwicht en eigenlijk ook gewoon een leuke bezigheid. Ik kan al twee stapjes! Maar oefening baart kunst he. Het lukte me na de tweede keer echter wel om de top van de rots te bereiken en daarvoor waren we gekomen. Je kunt niet geloven hoe gelukkig ik me voelde!
Rond 18u gingen we nog maar eens fritada eten om dan uiteindelijk terug te keren naar Riobamba. Al liftend. De bus kost maar 20 cent maar liften is leuker. Ze nemen hier geen vreemden in de auto maar aanhangwagens zijn er genoeg. Nog even de frisse lucht opsnuiven onder de oranje wolken die zowel witte als groene bergen toedekken voor de nacht. Ik kon voldaan gaan slapen.

Het lukt me dus stilaan om mijn dagen te vullen. En aangezien ik van mening ben dat hele dagen niets doen verspilling is van ons mooie leven, maakt me dat enorm gelukkig. Ik heb ondertussen beseft dat ik dit jaar zelf in handen heb en het aan mij is om er iets van te maken. En daar ben ik volop mee bezig! Natuurlijk denk ik vaak aan alles en iedereen in België. Maar ik mis met een glimlach. Geen wanhopig knagende gevoelens. Enkel warme herinneringen en mooie vooruitzichten als er even een gaatje zit in de vreugde van het heden.
Ik ben blij om te zeggen dat ik hier niet ben om het geluk te zoeken. Ik was immers al gelukkig. Ik ben hier voor de ervaring en om een jaar te beleven om nooit te vergeten. En ik ben er steeds zekerder van dat ik dat doel zal bereiken.

Iedereen die me een beetje kent weet dat ik altijd al een dromer ben geweest. Dat ben ik nog steeds.
Maar als er nu een wimper uitvalt en ik een wens mag doen, vraag ik enkel dat het een leuke dag wordt. Hoe tevreden kan een mens zijn?
Er zijn natuurlijk veel dingen die ik dit jaar graag zou willen doen of bereiken, maar ook al lukt het me niet allemaal, het is sowieso een droom die uitkomt.

Colegio Exp. Cap. Edmundo Chiriboga

Maandagochtend, 5september.
Een beige blouse die evengoed een scoutshemd zou kunnen zijn. Een rok in hetzelfde kleur dat tot boven mijn navel en tot onder mijn knieën komt. Een donkerblauwe wollen pull, sokken tot boven mijn kuiten en zwarte balerina's. Klaar om te vertrekken!
Om 7u moest ik er zijn. 7u15, ook goed. Mijn eerste schooldag begon met een officiële ceremonie. Honderden zwarte kopjes en twee blonde luisterden naar een speech die mij veel te lang duurde en waar ik natuurlijk niets van verstond. De Duitse uitwisselingsstudent was bij me. Ze zit blijbaar in dezelfde klas. Toch voelde ik me niet op mijn gemak. Ik had het gevoel dat iedereen naar ons keek, met ons lachte en ons tegelijk ook opvallend weinig aandacht gaf. Ik was blij dat we naar de klas mochten. Een kaal zaaltje met een gat in de ruit, een groot bord en vele groene eenpersoonsbankstoelen waar iedereen wild heen en weer mee begon te schuiven om toch maar de juiste te hebben. En ze zien er echt allemaal hetzelfde uit! Stoel en bank in 1 stuk, zit- en schrijfvlak even groot. Mijn pennenzak neemt dus al de helft van het oppervlak in. Ik moest even wennen aan dit meubel. De banken in België zijn ietswat steviger en ik ben een paar keer bijna met stoel en al op de grond gedonderd.
Maar goed. Toen de inspectie binnenkwam zag ik een vleugje van de discipline die de school probeert te bereiken. Iedereen braaf op z'n plaats, rechtop naast z'n stoel, pas gaan zitten na het teken en in stilte luisteren naar wat er gezegd werd. Dit was echter van korte duur. Er was maar drie van de acht lesuren een leerkracht aanwezig en de rest van de tijd had ik 32 vragende ogen rond me. De andere helft zat rond Lisa (de Duitse). Ik haalde mijn beste Spaans boven en met veel fouten, gebaren en tekeningetjes lukte het min of meer om hun vragen te beantwoorden.

Ondertussen is er een week voorbij, de lessen verlopen redelijk normaal (met leerkrachten) en de gesprekken worden steeds vlotter. Verwacht daar echter niet teveel van. Ik versta nog steeds geen woord van wat de leerkracht zegt. Maar vermoed wel dat het interessant is.
Ik volg de richting 'sociales' en heb vakken als geschiedenis, literatuur, filosofie, sociologie,... Het meeste gaat over de cultuur en geschiedenis van Ecuador en dat is nu net wat ik wil leren. Ik verlang al naar het moment dat ik alles zonder problemen zal begrijpen.

De kwaliteit/populariteit van de leerkrachten heb ik allesinds al kunnen afleiden uit de reactie van mijn medeleerlingen. Geliefde leraar- luid gejuich, minder geliefde leraar- een 'NOOO' in koor, gevreesde leraar- stilte.
Gelukkig overheerste het gejuich. Ja, ze zijn over het algemeen wel enthousiast. Niet zo uitbundig en oversociaal als ik verwacht had van Zuid-Amerikanen, maar wel tof. Ik denk dat er een paar leuke mensen bij zitten. Enkele vriendelijke klasgenoten hebben zich al over me ontfermd en dat kan ik in het begin wel gebruiken.
Langs de andere kant zijn er velen blijven steken in de 'I love Justin Bieber'-fase en geven ze nog briefjes door tijdens de les in de aard van 'Heb je iemand uit de klas op het oog??' Ik wil niet pretensieus doen maar op die momenten merk ik wel dat er een leeftijdsverschil is. Ze zijn gelukkig niet allemaal zo. En aangezien de jongens niet zo verschrikkelijk meisjesachtig zijn kom ik ook met een paar van het overeen. Je moet hier wel een beetje op je hoede zijn voor roddels, maar daar trek ik me niet veel van aan.
Achja, wat weet je na 5 dagen?

Wel kan ik zeggen dat bijna alle meisjes een schminklaag van een halve centimeter en lange gelakte of valse nagels hebben. Ook de jongens zie ik af en toe in een spiegeltje kijken. Maar culturen verschillen en het zit van binnen he :).

Ik ben blijkbaar in de beste school van Riobamba terechtgekomen. En er zijn er hier wel wat.
De eerste dagen begon elke les (vermoed ik) met een vriendelijke preek over discipline, prestige van de school, hard werken enzovoort. Maar met een lerares die maar al te graag bezwijkt voor het gesmeek van de leerlingen en de hele les (weliswaar mythologische) verhaaltjes voorleest, groepswerken als som de vier geografische regio's van Ecuador op (weet ik zelfs) of taken als: schrijf vijf pagina's getypte cursus over in je schrift, zoek twee willekeurige artikels of kopieer een tekst van het internet, heb ik van dat alles nog niet zoveel gemerkt.
We hebben wel elke dag wat te doen maar kwantiteit is duidelijk niet gelijk aan kwaliteit. Als je huistaak veel krulletjes en kleurtjes heeft dan is het goed en de leerkrachten houden zich nog bezig met controleren hoe breed je kantlijn is of welk kleur je map heeft.

In wiskunde begon de les met het herhalen van wat procenten zijn. Ter compensatie gebruiken ze echter wel geen rekenmachine en het is van in het lager geleden dat ik gecijferd heb. Zal dus nog wat moeten oefenen :p.

Het niveau van Engels is het ergste. '' Ga met vijf samenzitten en zoek de woorden bij de tekeningetjes. De letters staan er in de foute volgorde bij. To drink, to walk. to eat...'' Zelfs mijn tante zou dat met gemak kunnen oplossen. En dat zegt genoeg. (Mopje he, Katelijn).
Maar het voelt wel eens goed om de beste van de klas te zijn voor Engels. Ja, zelfs beter dan de leerkracht! Het zal hard aankomen als ik in België terug met mijn voeten op de grond gezet wordt en besef hoeveel fouten ik eigenlijk maak.

Jullie moeten nu niet denken dat ik hier een heel jaar niets ga kunnen doen. Zoals ik al zei, het klinkt interessant en ik denk dat ik gauw genoeg ga beseffen dat het toch niet allemaal zo simpel is. Ik zal hier zeker bijleren.

Ik had gedacht dat ik maandag om 7u op school moest zijn omdat het de eerste schooldag was. Helaas. Het is elke dag van dat. Ik moet om 5u20 opstaan om de bus te halen. Dat is me net iets te vroeg dus nu ga ik meestal met de taxi. Die kost maar 1,5 dollar en dan kan ik een kwartier langer slapen. Auwch!
Om 10u15 is er een halfuur pauze. Op de speelplaats kan je hamburgers, hotdogs, rijst met kip, gebakken bananen, choclo en ander Ecuadoriaans eten kopen voor 50 cent! Verder nog chips, snoep, fruit, koeken, ijs in zakjes,... voor nog minder geld!
Bovendien haat iedereen hier LO en de sportleraar lijkt niet veel gezag te hebben. Als ik terugkom kan je me rollen!

Om 13u30 is het school gedaan en eet je nog een keer.
Tot nu toe ben ik meestal te moe geweest om te beseffen dat ik daarna eigenlijk helemaal niets meer deed. Maar binnenkort zal mijn bioritme wel aangepast zijn aan het vroege uur en dan zit ik liever niet de hele tijd thuis. Het probleem is  alleen dat de voornaamste hobby van de jongeren hier muziek luisteren en tv kijken is. Niets dus. Ze lijken niet echt geïnteresseerd in sport of andere naschoolse activiteiten. Ouders zijn hier trouwens nogal strikt op hun kinderen dus hangjongeren zijn het ook niet. Ja, wij zouden het misschien no-lifers noemen. Maar dat is ons perspectief. En als kind van de Westerse cultuur die gewend is aan strakke schema's en vliegen van hier naar ginder is het soms moeilijk om me aan te passen dat rustige leventje, dat natuurlijk ook zijn mooie kanten heeft. No stress, alles op het gemak.
Maar morgen zoek ik toch een sportclub!

The Ecuadorian Life

4 september 2011.
Week twee in Riobamba, hartje van Ecuador.
Mijn rustige leventje gaat door en ik raak er al goed aan gewend. De mensen, de taal, de cultuur, de omgeving... Ik denk tenminste al niet meer dat de straatverlichting in de bergen vreemde sterren zijn.

Het Spaans klinkt me steeds vertrouwder in de oren. Soms heb ik zelfs het gevoel dat ik de gesprekken van die kwetterende Ecuadorianen kan volgen. Maar meestal weet ik gewoon waarover het gaat, niet wat er juist gezegd wordt.
En het gebeurt natuurlijk ook dat ik er volledig naast zit. Zo kwam mijn gastbroer deze namiddag in belachelijke kleren mijn kamer binnen en zei iets waaruit ik de woorden accompagnar ( vergezellen) en agua (water) kon opmaken. Ik dacht dat we gingen vissen ofzo en maakte me klaar. Bleek dat we de auto gingen wassen. Helaas.

Maar het gaat hier steeds beter en ik voel me goed in mijn vel. Zit allesinds geen hele dagen meer thuis.

Woensdag ben ik naar het centrum gewandeld. Alleen. Het is van thuis uit ongeveer een halfuurtje stappen en een beetje beweging deed me goed. Maar na wat in de winkels rond te hangen begon ik me zorgen te maken over wat de familie zou zeggen. Ik had niet duidelijk laten weten dat ik zo lang weg zou blijven en haastte me terug. Er bleek geen probleem te zijn. Ze waren niet ongerust geweest, enkel onder de indruk dat ik helemaal te voet was gegaan. Bovendien was de lievelingshond van Karla verdwenen. Drama!
Ik heb voorlopig het gevoel dat ik genoeg vrijheid krijg en daar ben ik blij om.

De volgende dag wou de neef, Cesar, zich niet laten kennen en wandelde mee. Met de paar woorden Spaans die ik ken lukte het om enkele zinnen in elkaar te knutselen en een gebrekkige conversatie op te bouwen. Maar eenmaal in zijn (tweede) huis werd het gesprek voortgezet via google translate. Grappig... Totdat we onszelf in een wirwar van verkeerd opgevatte vragen, foute vertalingen en misverstanden hadden gewerkt en beiden met een rood hoofd terug naar huis afdropen. Met de bus deze keer.
Hij zou me de volgende dag oppikken om la Colta te bezoeken. Een meer dat blijkbaar de moeite is. Ik had eigenlijk niet veel zin om alleen met hem te gaan maar wou maar al te graag die plek zien.
Drie keer heb ik om 9u klaargestaan. Een keer om samen te gaan lopen en twee keer om naar la laguna (het meer) te gaan. Drie keer kwam hij niet opdagen. Uiteindelijk heb ik het opgegeven.

Ja, die mañana mañana cultuur leeft hier wel. Ik zou ook al vier keer gaan zwemmen zijn. Niet dus.
Maar plots is het: 'Vamos', en dan spring je in de auto zonder te weten of je twee straten verder een pot verf gaat kopen of de hele dag weg bent.

Vrijdag was het weer zover. Ik stond rustig mijn kamer te schilderen maar plots moesten we foto's gaan trekken voor weet ik veel wat. Dingen voor yfu, de andere uitwisselingsstudenten uit Riobamba waren er ook. Het was leuk om wat bij te praten. Mijn gastmoeder brabbelde wat over la noche en ik begreep dat ik de dag weer bij de area rep. (yfu-verantwoordelijke) zou doorbrengen. Zij was echter alleen thuis en omdat ze wou dat ik met iemand kon praten dropte ze me bij het meisje uit Estland. Geen probleem! We hingen wat rond in het centrum, aten kip met frietjes (er zijn hier gemiddeld drie pollo-restaurantjes per straat), en gingen daarna naar haar huis.
Ze heeft een zalig gezin! In theorie is er alleen een mama, een oudere dame. Maar onder hen woont de neef met zijn vader en de hele familie komt constant op bezoek.  Zo stonden er op het moment dat ik binnenkwam drie nichten, twee neven, een oma, drie vaders, een nonkel en twee kindjes in de keuken om koekjes te bakken voor de verjaardag van de kleinste. Daartussen scharrelde de doofstomme meid wat rond en lachte geregeld haar twee tanden bloot. Super!
Die typische latijns-amerikaanse warmte mis ik soms in mijn gezin. In dat opzicht zijn ze misschien net iets te 'Belgisch'. Maar ik mag niet klagen!

Gisteren zijn we naar de zaterdagmarkt geweest. Een grote traditionele markt met alle soorten groenten en fruit die je je maar kunt inbeelden. Mijn zielige roze kodakje heeft helaas niet de capaciteit om vast te leggen hoe indrukwekkend ik het daar vond maar ik heb toch wat foto's getrokken en zal die wel eens op facebook zetten.
Op de terugweg zag ik nog wat op hun geheel gebraden varkens en cavia's aan het spit. Ik heb het nog niet geproefd maar dat komt wel.

's Avonds nam Karla me mee 'to hang around with some friends in the centre'. We vertrokken met haar oudere neef en nicht en ik had weer geen idee wat er zou gebeuren toen we plots naar het volgende stadje Guano reden. We bleven midden op straat staan om wat te kletsen met de vrienden in de auto naast ons en gingen vervolgens fritadas eten. Iets waar Guano blijkbaar bekend om staat. Geen frieten, zoals de naam ons zou doen vermoeden, maar gebakken banaan en stukjes varkensvlees. Je moest door de keuken  lopen (een rooster met drie potten) om in een zaaltje te komen dat evengoed een versleten schoolrefter kon zijn. Maar het was heerlijk!
Toen reden we terug naar Riobamba (??), kochten een fles tequilla en gingen die opdrinken op een parking tussen twee koeienweiden. Beide auto hadden ingebouwde boxen in de koffer en ik voelde me een heel klein beetje als met een bende Johnny's op schok. Maar het was wel gezellig. Omdat het al een paar uur donker was had ik het gevoel dat het een gat in de nacht moest zijn. Zo vreemd zou dat ook niet geweest zijn, aangezien we aan de tequilla bezig waren. Ik verschoot dus nogal toen we aan het einde van de fles zaten en iemand me vertelde dat het 21u was. Ik verschoot nog harder toen we daarna blijkbaar nog naar een familiedinertje moesten. Rare volgorde van de avond. Het was een heel klein beetje saai en ik was doodop. Ik was blij om mijn bed te zien.

Vanmorgen zijn we naar het kerkhof geweest. Naar het graf van Eliana, de gestorven dochter uit mijn gezin.
Het ziet er hier allemaal veel luchtiger uit. Verzorgd en rommelig tegelijk. De mensen versieren hun graven vol kleurijke bloemen maar gooien het afval op de lege plaatsen er naast. In plaats van apparte grafstenen is het hele kerkhof volgebouwd met witte muren, waarin elke kist een plaatsje krijgt. Er is waarschijnlijk plaats tekort.
Karla en Santi moesten enkele spectaculaire manoeuvres uithalen om op de muur te klimmen en de bloemen voor hun zuster te verversen. Eigenlijk wel een komisch zicht. Er werd gelachen ook. Maar toen het hele gezin op een rijtje ging staan en de stilte als een domper over hen heen viel moest ik toch ook wel even slikken.

Daarna gingen we inkopen doen. Gewoon, in een heel normale supermarkt. Ze hebben hier zelfs Nutella. Dat vind ik soms zo vreemd. Daarbinnen zou ik nog kunnen vergeten dat ik in een ander land zit. Maar een stap buiten en je ziet weer die typische kraampjes, traditionele indianen enzovoort.
En dat is niet alleen het geval met supermarkten. Je hebt hier westers en typisch Ecuadoriaans, arm en rijk,... allemaal naast elkaar.

Nu ben ik juist terug van een indianendorp. Wat mijn gastouders juist van plan waren weet ik niet maar ze waren waarschijnlijk wel de weg kwijt. En zo kreeg ik een van de uitzichten te zien waarvoor ik hier gekomen ben. Het primitieve plattelandsleven in de bergen onder het toezicht van de trotse Chimorazo. Prachtig.

Nu moet ik dringend gaan slapen want morgen is mijn eerste schooldag. Ik moet om 6u op!
Het schijnt een redelijk zware school te zijn. Ik ben benieuwd!

Vive la difference

Het eerste moment dat ik een land binnenrijd waar ik nog nooit ben geweest, gebeurd het wel eens dat ik me ergens wat ontgoocheld voel. Alsof ik het allemaal al eens eerder heb gezien en er niets speciaal aan is.
Overal groeit er gras en overal is het groen. In Spanje hebben ze ook bergen, in elk land hangen er wolken aan de lucht en na Indië zijn extreme armoede of beesten op de straat me niet meer onbekend. (Ik spreek natuurlijk enkel over dat miezerige stukje wereld waar ik al geweest ben.) Wat ik dan juist verwacht weet ik niet. Iets compleet anders...
Het is pas als mijn ogen aan dat vluchtige, oppervlakkige beeld gewend zijn geraakt dat ik merk dat er 8000 soorten gras bestaan en oneindig veel soorten groen. Dat elke berg een andere vorm heeft en de wolken hier lager hangen dan ergens anders (of wij hoger). Dat het hier geen arme Indiërs maar arme indianen zijn en er geen koeien maar lama'sover straat lopen. Tomaten zijn hier zelfs geen tomaten. Zo zien ze er wel een beetje uit langs de buitenkant maar vanbinnen zijn ze oranje en ze worden gegeten als fruit.

Ik heb enkel nog maar de weg van Quito maar Riobamba gezien maar kan al met zekerheid zeggen dat Ecuador een prachtig land is.

Mijn gezin woont in de uitlopers van de stad. Langs de ene kant van het huis lijkt het een beetje op een stil dorp, lang de andere kan zijn er een paar velden en een heel klein jungletje met een mini-riviertje, waar ik mijn rust kan vinden op momenten dat ik de zee mis.
De banlieu ( om het op zijn LMT's te zeggen), ziet er jammergenoeg uit als een grote bouwwerf. Beeld je daarbij nog eens in dat de inwoners waarschijnlijk nog nooit van mileuvriendelijkheid hebben gehoord en je krijgt niet meteen het perfecte plaatje dat je voor je ziet als je aan Ecuador denkt.
Meer naar het centrum toe wordt het wel mooier. Een koloniale architectuur (heb ik me laten vertellen) met enkele parkjes en relatief rustige straten. Het stadsbeeld wordt gekleurd door traditionele indianen. Daar kan ik mijn ogen niet van houden! Ze zien er zo enorm onrealistisch uit, in die 'moderne' wereld van auto's, gebouwen en mensen met jeansbroeken aan. Met hun kleurijke kledij, lange zwarte vlechten en typische hoeden lijken ze rechtstreeks uit een film gestapt. Tergelijkertijd zijn ze zo ongeloofelijk echt, de grondleggers van deze beschaving. Ecuador zou Ecuador niet zijn zonder die indianen.
Je ziet ze overal in de stad, maar er zijn ook indianendorpen in de bergen. Ze wonen er deels nog in hutjes van klei en leven van hun eigen armzalige landbouw.  Ik ben er geweest. Indrukwekkend.

Ik ben blij met het gezin. Toen de mama me met een lieve glimlach bij de YFU-verantwoordelijke van Riobamba kwam ophalen wist ik direct dat het goed zat. De papa is vriendelijk en grappig. De broer, Santiago, zie ik niet zo veel maar is ook wel tof. Hij vergeet alleen soms dat ik geen Spaans spreek. En het lijkt je allemaal wel logisch dat het moeilijk is als je de taal van het land niet spreekt maar merkt pas echt hoe frustrerend het is als je er midden in zit. Ik verstond geen woord in het begin. Ik was bang dat ze verwacht hadden dat ik toch een basis zou spreken en had het gevoel dat ze lachten met me. Maar de zus, Karla, kan Engels. Daar ben ik uiteindelijk toch blij mee. Zo is er toch een minimum aan communicatie en ze leert me Spaans. Want je kan natuurlijk woordjes leren door dingen aan te duiden en uit te beelden maar probeer dat maar eens met werkwoorden als doen of moeten.
Ik spreek nog steeds maar enkele zinnen maar versta steeds meer en denk dat het beter zal gaan eenmaal het school begint.

Verder zou dit gezin op het eerste zicht een gewoon Belgisch gezin kunnen zijn. Ze wonen in een normaal huis, eten hun drie maaltijden per dag en gaan op een relatief normaal uur slapen. Maar ook hier weer: hoe langer je er bent, hoe meer verschillen je ziet. Want welke rijke Belg met drie huizen, drie auto's en vijf tv's doet de was nog deels met de hand en gooit het wc-papier in de vuilbak omdat de buizen anders versopt raken? En voor degenen die dachten dat ik me wel thuis zou voelen op mijn blote voeten in dit apenland.. Ze houden hier zelfs binnen hun schoenen aan! Ik mag zelfs niet van mijn kamer naar de badkamer zonder sletsen. Ochja, het zal ze misschien eens deugd doen.

Ik word langzaam maar zeker ingelijfd in het leven van de Ecuadoriaanse vrouw. Dat betekent ook wassen, kuisen, strijken, koken, afwassen, bedden opmaken... De indiaanse meid in dit huis werkt  in tegenstelling tot de meeste andere gezinnen hier maar deeltijds en we moeten dus veel zelf doen. Klinkt niet echt aantrekkelijk maar ik vind het niet erg. Het is om te beginnen het minste dat ik kan doen om het gezin te bedanken en het is ook een beetje als een familiegebeuren onder de vrouwen. (Nu moet je niets verwachten al is thuiskom mama, ik pas me gewoon aan aan de cultuur :p).
De nieuwe man bestaat hier niet, maar ze lijken gelukkig te zijn zo.

Zoveel is anders hier. Ik voel me soms alsof ik pas op de wereld gezet ben en zowel taal als gedrag nog moet aanleren.
Zo hebben ze bijvoorbeeld nogal vreemde opvattingen over hygiëne. Het is vies om je ondergoed bij de rest van de kleren in de wasmachine te gooien dus moet je ze met de hand wassen op de wassteen. Dezelfde wassteen waar de verf voor het huis op gemengd wordt en waar ze ook de hond op wassen.
En kuisen doen ze met een versleten sok of onderbroek.
Achja. Het is niet slechter, het is niet beter, het is anders.
Vive la difference!

Over het eten...
Als Chinezen spleetogen hebben omdat je van rijst niet kan kakken vraag ik me af waarom Ecuadorianen er geen hebben. Vlees met rijst, salade met rijst, omelet met rijst, noedels met rijst, kip met frietjes... en rijst!!!
Waarschijnlijk is het omdat ze er oneindig veel verschillende soorten vers fruitsap bij drinken. Dat compenseert. Maar het eten is wel lekker, vers en gezond. Zelfs de waterijsjes en lolly's zijn van echt fruit!Veel dingen die ik niet ken ook natuurlijk. Maar zo heb ik het graag.
Ik eet hier iets minder dan thuis maar toch moet ik dringend een sport vinden!

Voor de rest heb ik hier al de traditionele markt bezocht, de stad verkent met de gastzus (waar het echt wel goed mee klikt), banenenchips gebakken met de tante en ja hoor, het was te denken... Naar de kerk geweest. Ik heb gewoon geprobeerd Karla na te doen en zo weinig mogelijk op te vallen. Nogal moeilijk als enige blonde die nog niet weet hoe ze een kruis moet slaan. Ja, dat doen ze hier ook anders.
Het was jammergenoeg geen gewone mis maar de herdenking van de dochter uit mijn gezin die twee jaar geleden gestorven is. Triestig. De mama heeft enkele tranen gelaten maar daarna ging de hele familie gezellig kletsend warme chocomelk drinken.

Ik heb hier ook al hele leuke momenten gehad. Op uniformjacht met de dochter van de YFU-verantwoordelijke en een geschifte Duitse uitwisselingsstudent. We hebben de hele dag gelachen. (Dat zouden jullie ook doen moesten jullie me met dat schooluniform zien).
En mijn eerste Ecuadoriaanse feestje natuurlijk! Je danst hier blijkbaar niet alleen. Enkel in paren: jongen-meisje. Anders dans je niet. Aaargh! Maar ik heb me voorgenomen alles te leren wat er te leren valt en met het excuus dat ik een Belg ben konden ze er wel inkomen dat ik daar nog niet echt vertrouwd mee was. Ik heb de hele avond gedanst. Het was demax!

Het gaat dus goed met me. Maar ik moet toegeven dat ik nog niet echt kan spreken over 'having the time of my life'. Het is nog steeds vakantie, ik ken alleen nog maar de familie en mijn gastouders zijn het huis aan het renoveren. Er zijn dus nogal wat dode momenten waarin ik teveel tijd krijg om na te denken. En daar komt de vraag dan weer: 'waarom doe ik dit eigenlijk?'
Maar dan versta ik plots twee zinnen Spaans, zie de besneeuwde toppen van de Chimborazo liggen, passeert er een oud indianenvrouwtje en dan weet ik het weer :)...

Ik ben er zeker van dat het nu enkel nog beter zal gaan. Begin me hier al goed thuis te voelen.

Oh ja, en voor de geïnteresseerden... De meeste jongens hier hebben niet echt het uiterlijk om u tegen te zeggen maar.. De knappe Ecuadoriaan bestaat!

P.S. Ik heb me vorige keer al verontschuldigd voor de lange tekst. Deze is waarschijnlijk drie keer zo lang. Sorry daarvoor. Maar er werd om detail gevraagd, dus je krijgt detail. Zo schrijf ik touwens ook het liefst dus wen er maar aan :).

Bienvenido a Ecuador

Voor de mensen die niet aan het einde van mijn vorige bericht geraakt zijn, ik ben goed aangekomen!
Quito, hoofdstad van Ecuador.
Alles is vlot verlopen, geen enkel probleem gehad en moet zeggen dat ik daar toch wel een heel klein beetje trots op ben. Met mijn droomhoofd en oriëntatiestoornnissen.
Eenmaal uit de luchthaven werd ik samen met nog een Franseuse en twee Zwitsers naar onze verblijfplaats voor het oriëntatieweekend gebracht. En je gelooft het of niet, het regende! Je moet daarvoor naar de andere kant van de wereld reizen! En dit in het droogseizoen.. Ochja, ik ben er geraakt en de rest kon me eigenlijk niet veel schelen.
Op de plaats van bestemming werden we opgewacht door een stel enthousiaste Finnen, een Deense en een Hongaarse. Na een korte kennismaking kregen we een typisch Ecuadoriaanse maaltijd en gingen dan slapen. Redelijk vroeg aangezien het hier om 18u pikdonker is en we toch wel met een serieus uurverschil zitten. 's nachts werden we gewekt door een horde Duitsers en Amerikanen en toen 's ochtends ook de Noren, Nederlanders en Estlanders bleken toegekomen te zijn kon de oriëntatie beginnen. Het is wel tof, al die nationaliteiten bij elkaar. Ik mis enkel nog wat Aziaten of Afrikanen maar je kan niet alles willen hé.
Om te eten kregen we 's morgens rijst, 's middags rijst, en 's avonds.. Rijst. Maar telkens op een andere manier bereid dus het is wel lekker. Verder hebben we al drie verschillende soorten bananen gegeten, ongeveer tien soorten fruitsap en zowel als tienuurtje als als vieruurtje een maïskolf. Alweer twee verschillende soorten. En als voorgerecht... Soep met popcorn! Echte cinemapopcorn! Rare Ecuadorianen..
Over het weer is het waar wat ze zeggen. Je hebt hier de vier seizoenen op 1 dag. Als je net nog lag te bakken in de blakende zon moet je soms 5 minuten later vluchten voor de regen en een dikke trui aantrekken.
Ik voel me hier wel goed, ik oefen mijn Engels en Frans, leer mijn eerste woordjes Spaans en kan mijn hersens af en toe laten rusten bij de Nederlanders. Veel meer dan de tuin van dit gebouw heb ik nog niet gezien van Ecuador maar zelfs hier is het mooi. Het is rustig en behalve dat je het wc-papier in de vuilbak moet gooien in plaats van in het toilet is het een leuk huis met een patio enzo.
Morgen gaan we naar ons gastgezin. Spannend! Ik ben enorm benieuwd en hoop echt dat het zal klikken. We zien wel..

Voor het moment zit ik met de laptop van mijn nieuwe Franse vriendin op een parking waar ze wifi hebben, tussen de dansende latino's.. Meer dan een auto waar muziek uitkomt hebben ze niet nodig. Zalig om te zien! Ik ga zelf ook maar eens mijn salsa gaan oefenen. Zie je me al gaan? Maar ik deed het gisteren en het was super!

Tot dan!

Aan allen die gemist zullen worden...

Vreemde dagen, de laatste hier in België. en druk vooral. Zoals mama tot haar spijt had voorspeld, moest de valies weer in alle chaos gemaakt worden tijdens de laatste uurtjes voor mijn vertrek. Sorry mama!Ach, ze kent me toch zo goed. En gelijk heeft ze natuurlijk ook. Maar na 18 jaren Evi zijn is het moeilijk om nog te veranderen. Ik zal mijn best doen.
De voorbije 24u heb ik zowat alle emoties gehad die je kunt hebben denk ik. Gisteren werd ik rond 6u30 per ongeluk wakker gebeld en heb sindsdien niet meer kunnen slapen van de zenuwen. Alsof de kriebels er na 30 km lopen nog niet uit zouden zijn. Toen volgde de chaos. Met een knoop in m'n hoofd waar kop nog staart aan te krijgen was. Daarna kwam een plotse euforie opsteken, die 's avonds weer even onderdrukt werd door een vermoeide irritatie toen ik voor de derde keer mijn valies moest in en uit laden om het maximumgewicht niet te overschrijden ( en tenslotte toch nog 60 euro te moeten bijbetalen.). De laatste loodjes wegen het zwaarst..
Ik moet toegeven, ik heb me zelfs eventjes wat down gevoeld. En de vraag "waar begin ik aan? Waarom doe ik dit?" is zelfs in me opgekomen.
Gelukkig kon ik 's avonds genieten van de lekkere spaghetti van mama, de liefdevolle vertrouwde blik van Soetkin, het Anneliesenthousiasme uitgedrukt in Anneliestaal vol zalig aanstekelijke Anneliesvocabulaire, een boeiend gesprek met Ines, een behulpzame en toffe vriendin als Lieselot, nog wat levensverhalen van Shauni, een lieve knuffel van Chloë, het heerlijke eigen karakter van Eloïse, de bezorgdheid, genegenheid en dikke vriendschap van Maarten en Francis, een ik-spring-even-binnen van Matti, de aanwezigheid van mijn lieve kleine broertje Jef en de warme gedachte aan de mensen van wie ik al eerder afscheid had genomen.
Wat wil je nog meer op je laatste avond in België?
Oh ik ga jullie missen!!
Maar ach, dit is geen vaarwel. Gewoon een tot ziens en tot volgend jaar. Wat is een jaar in een mensenleven? :).
De nacht kon alvast gezellig kletsend ingaan om er deze morgen in de vroege uurtjes terug tegenaan te kunnen. Eenmaal in de luchthaven raakte ik weer even het besef kwijt van wat komen zou en kon zo nog met volle teugen genieten van mijn 'laatste Belgische ontbijt' (dankje papa!) en vooral van de aanwezigheid van mensen die me nauw aan het hart liggen en van wie ik weet dat ze dat altijd zullen blijven doen.
Een half uurtje later rolden d verwachte tranen over mijn wangen om vervolgens helemaal alleen en met een klein hartje door de douane te stappen. Veel langer dan tot het opstijgen van het vliegtuig heb ik niet kunnen wachten met brieven openmaken. Ze deden me afwisselend lachen en wenen (de mensen naast me moeten ook wel even raar gekeken hebben), maar waren allemaal superlief! Dank jullie wel lieve vrienden. Ik zie jullie graag!
De moed die me eerder naar de schoenen was gezakt begon weer te stijgen en met een gerust hart zit ik nu op het vliegtuig en merk juist dat er na enkele uren alleen maar wolken en oceaan gezien te hebben eindelijk terug land onder ons ligt. Het zal wel niet lang meer duren nu.
Tot nu toe is alles goed gegaan en ik zie het zitten!
Als deze tekst op de computer staat weten jullie dat ik goed toegekomen ben.

Zo, voor de laatste keer, ik zie jullie graag en ga jullie zothard missen! Maar nu genoeg van dat sentimentele gedoe. Ik ben hier omdat ik het wil, ga een grote ervaring tegemoet en ik heb er zin in!
Tot volgend jaar!

p.s. Ik zal proberen in het vervolg de tekst wat in te korten en minder nutteloze details te vertellen zodat jullie het volhouden om te lezen. Ik had nu eenmaal tijd teveel en wanneer ik begin is het moeilijk te stoppen. Hopelijk zullen er snel spannendere verhalen volgen!