Dreaming your life, Living your dreams

Drie weken school zijn gepasseerd. Drie weken aan een stuk om 5u45 opstaan (ik heb een latere bus gevonden), douchen, eten, in sneltempo naar de bus en weer een dagje schoolbanken verslijten.
Elke ochtend passeer ik het kleine veldje waar het indianenvrouwtje met de hand de zaadjes zaait en elke middag passeer ik hetzelfde veldje waar de kippen haar zware werk weer naar de knoppen helpen.
Zowel van huis naar de bus als van de bus naar school is het een kwartiertje stappen.
Ik vertrek steeds op goed geluk want om te beginnen heb ik geen idee wanneer die bus eigenlijk precies komt en bovendien moet er iemand van mijn school opzitten die ik kan volgen anders raak ik gegarandeerd mijn weg kwijt. Ja, dat is me al overkomen.. Uniformen dienen toch voor iets.
De rit zelf is ook al een avontuur. Er werken steeds twee mensen op een bus. Een chauffeur en iemand om te ontvangen, om passagiers in de bus te trekken aangezien deze niet altijd volledig stopt en om te proppen als er eigenlijk niemand meer bij kan. Ik ben al naar school gereden op een stoel vlak naast de chauffeur, op het dashboard, al hangend aan de palen voor rechtstaande passagiers en op de trap in een open deurgat.
Bovendien moet de arme man in goede conditie zijn want als de bus even trager gaat moet hij er om een of andere reden vlug uitspringen, lopen, en dan de bus weer inhalen.
Ze hebben hier zo hun vreemde manieren...
Maar zoals verwacht hebben mijn lichaam en ik zich ondertussen aan dit alles aangepast en blijf ik 's middags niet meer doodmoe voor de tv hangen. Ik ben maar al te blij dat alles zo'n beetje op zijn pootjes terecht begint te komen en ik vrienden begin te maken. Ze nodigen me af en toe uit om dingen te doen en ik antwoord op alles ja, ook al klinkt het niet altijd even aantrekkelijk.

Zo stond ik twee weken geleden op de dansvloer met Lisa en twee andere meisjes uit mijn school. Om 5u in de namiddag! De ouders hier zijn over het algemeen streng voor hun kinderen en velen van mijn leeftijd mogen 's nachts nog niet uitgaan. Dus doen ze dat maar overdag. In België bestaat dat soort feestjes ook... Voor 12-jarigen! Ik voelde me er dus een beetje te oud voor en keek er niet echt naar uit. Bovendien bleek er niet teveel volk te zijn en niemand danste. Maar daar trokken de meisjes waar ik bij was zich niets van aan en al gauw volgden anderen hun voorbeeld en stond de dansvloer vol. De gemiddelde leeftijd was tussen de 16 en 18 jaar, er werd geen druppel alcohol gedronken en ze dansen ongeveer hetzelfde als ons maar dan beter. Ik amuseerde me in momenten maar voelde me vooral een grote lompe klungel tussen hen en aangezien er daglicht scheen en die twee het liefst dansten op plaatsten waar niemand anders stond maar toch iedereen hen kon zien, raakte ik niet echt in de sfeer.
Maar we zijn niet te lang gebleven, wandelden daarna nog wat in de hoofdstraat, aten een pizzahoorntje(pizza in de vorm van een ijsje) en uiteindelijk kwam ik Liisa, het meisje uit Estland tegen. Toen de rest naar huis moest bracht ik de rest van de avond met haar door. We hebben trouwens nog serieus moeten lachen toen we haar zelfgemaakte cake lieten vallen en als een hoopje braaksel aan haar familie moesten presenteren. Maar de smaak was heerlijk! Het was een gezellige avond.

De dag erna zouden we de Chimborazo gaan bezoeken. Dit ging helaas niet door. Ter compenstatie maakte mijn gastmama dan maar de beruchte cuy klaar en heb ik mijn eerste echte cavia kunnen proeven. En ja hoor, ik vind het lekker!
De rest van de dag heb ik bij Andrea, een meisje van mijn klas doorgebracht. Ze zou me helpen met mijn huiswerk. Of liever, zij maakte de taak en ik keek toe. Dat is het handige aan geen Spaans spreken. Ik ben blij dat ik haar heb leren kennen. Ze kan geen woord Engels maar om de een of andere reden versta ik haar beter dan de rest. Ze is ook 18 en denkt iets volwassener dan sommige anderen uit mijn klas. Ondertussen kan ik haar als een goede vriendin beschouwen.

Vorige week was een leuke week op school. We hebben onder andere onze eerste les LO gehad (''Hier heb je een bal en doe wat je wilt'') en je kunt niet geloven hoeveel deugd dat beetje beweging me gedaan heeft! Bovendien at ik die dag een appel in plaats van een hamburger en ik voelde me supergezond! In de namiddag werd dat gevoel echter teniet gedaan toen we met een paar vriendinnen taco's gingen maken, maar het geluk bleef. Taco's zijn eigenlijk gewoon wraps, in dit geval met gehakt, bonen en advocaat. Mmm!
De twee dagen dat we LO hebben mogen we trouwens met een gemakkelijk trainingspak naar school en dat voelt zoveel beter dan dat uniform!
Verder ontdekte ik dat Colegio Chiriboga meer dan 2000 leerlingen telt, we een winkel met schoolgerief in het gebouw hebben en een dokters-en tandartspraktijk op de speelplaats, een sportzaal met tribune en computerzalen die er enorm modern uitzien voor een ontwikkelingsland.
Voor de rest hadden we die week vaak vroeger gedaan met school omdat de leerkracht van geschiedenis ziek was en we dat vak 6u per week hebben. Die gewonnen tijd vulden we met wandelen door het centrum of varkenshuid met chochos en nog iets maïs-boonachtig te eten. Iets typisch Ecuadoriaans. Ik ben er niet zo zot van maar het kan wel eens smaken.

Vorige vrijdag heb ik wat rondgehangen met twee vriendinnen. Nia en Ester, twee toffe, spontane en enthousiaste meisjes. Ze lijken alleen niet te kunnen geloven dat ik niet rijk ben en vonden het maar normaal dat ik het eten betaalde. Niet erg voor een keer, ik zal ze het wel nog eens duidelijk maken. Ik heb van die avond genoten.

Maar vorige week zaterdag was het hoogtepunt! Naar Baños met Andrea en een vriend van haar.
Het begon met een mooie rit door een klein stukje van dit prachtige land om uiteindelijk aan te komen in een toeristisch maar gezellig dorpje. Het heeft trouwens alle redenen om een toeristische trekpleister te zijn want de omgeving is fantastisch! Wilde natuur, rivieren, valleien, watervallen... Je kunt er raften, kayakken, canoying, benjeejumpen, moutainbiken, paardrijden, parachutespringen enzovoort.
Ik was echter niet met de meest avontuurlijke mensen op schok en aangezien alles geld kost hebben we het bescheiden gehouden. Heb genoten van mijn eerste Ecuadoriaanse pintje, van een stuk snoep dat je ze daar ter plaatse ziet maken en vooral van de natuur. In een akelig kooitje aan een kabel zijn we een vallei met een waterval overgestoken om vervolgens met de deadride terug te keren. Demax!
Maar de waterval 'Pailon de Diavolo' vond ik het indrukwekkendste. Een korte maar mooie wandeling brengt je bij de Rio Verde die bulderend naar beneden stort om dan kolkend verder te stromen en ergens in de jungle uit het zicht te verdwijnen. Je kon achter de waterval staan, werd dan weliswaar kletsnat maar het was zalig! En in het opspattende water beneden vormde zich een kleine regenboog. Een moment lang wou ik er nooit meer weg!
Maar we zetten onze reis voort langs bossen en rivieren en zijn uiteindelijk in de zoo terechtgekomen. Een beetje armzalige. kleine kooien en de dieren heb je in Planckendael ook. Met dat verschil dat je het uitzicht op hun natuurlijke omgeving er hier gratis bijkrijgt.
Einde van het bezoek. Dag Baños! Ik zie je spoedig weer om alle zotte en avontuurlijke dingen uit te proberen...
Terug in Riobamba zijn we na veel gewacht en heen en weer getsjool wat gaan eten. Ik verstond niet goed wat het was maar vermoed dat het de ingewanden van een varken moesten zijn. Ik blijf hier maar vreemde dingen tegenkomen. Achja, het was lekker.
We sloten de avond af in een karaokebar. Een gezellige plaats waar ze shoarma verkopen, maar die tergelijkertijd Indisch ingericht is. We zouden er tijgermelk gaan drinken. Echte tijgermelk, dacht ik. Na varkenshuid, cavia, koeienmaag, kippenpoten in de soep (Poten! Geen billen) en varkensingewanden zou je van niets meer verschieten. Maar tijgermelk gaat er blijkbaar net iets over. Het was gewoon de naam van een soort coctail: warme melk met alcohol. Rare combinatie. Ik vraag me af of ze hun inspiratie hebben gehaald uit 'A Clockwork Orange'. Als kers op de taart haalden we er een waterpijp bij. Heerlijk! Ik werd een beetje nostalgisch naar nachtelijke strandmomenten in vervlogen tijden..
Wat een dag!

Zondag zou ik naar Guano gaan met Nia en Ester. En moest dat niet doorgaan misschien naar Chambo met Andrea. Het ging beiden niet door.. Ochja, ik maak me er al niet meer druk in. Ik ben die dag dan maar gaan zwemmen. Deed ook eens deugd. Ze hebben er een jacuzzi, een stoombad en een sauna en ik weet niet waarom maar ons gezin moet geen inkom betalen.
's Avonds heb ik een klein fietstochtje gemaakt, als afwisseling van mijn wandelingetjes op dode momenten. Telkens weer geniet ik van het uitzicht op het primitieve plattelandsleven in de bergen. Deze keer met de besneeuwde Tungurahua op de achtergrond. Maar de dorpjes probeer ik toch te vermijden. Waar dorpen zijn, zijn honden en ik ben al menigmaal met de schrik in het hart terug naar huis gevlucht. Ook die zondag heb ik gefietst voor mijn leven met een horde angstaanjagend blaffende schepsels achter me aan.
Blaffende honden bijten niet zeggen ze, ik zou er toch niet zo zeker van zijn..

Zoals we het gewoon zijn werd ook dat weekend gevolgd door een schoolweek. Ik ben weer in mijn gewoonlijke dagdromerij hervallen en het feit dat ik de leerkrachten nog steeds amper versta maakt dat er niet beter op. Bijgevolg ziet elke dag er een beetje hetzelfde uit.
Ik heb wel mijn eerste toets terug gekregen deze week. Wiskunde. 1 op 20. Die 1 is voor mijn naam. Echt waar! Waar we in België om lachen is hier realtiteit.
Ik ben ongeveer de beste van de klas in wiskunde (Leve Claeys), maar wist eenvoudigweg niet dat we moesten studeren. Bovendien hebben we zo een toffe leerkracht die eerst toetsen geeft en daarna de leerstof uitlegt of zegt dat wie de oefening niet begrijpt naar voor mag komen om het samen aan het bord te proberen en die arme stakker dan een nul geeft omdat hij het verkeerd doet.
Waarom wiskunde of wiskundeleerkrachten toch altijd gevreesd worden...

Ondertussen heb ik een klimclub gevonden. Een oude theaterzaal met enkele klimmuren, versleten matrassen als beveiliging, een koord om op te wandelen en wat kramikelige fitnesstoestellen. Er speelt altijd muziek en er is meestal niet teveel volk. Megagezellige plaats! Aangezien ik als kleuter al in de toppen van de bomen zat lijkt het me zalig om echt te leren klimmen. Bovendien doet wat sport me goed en heb ik iets om mijn dagen mee te vullen. Ik ga bijna elke dag en het begint al een beetje te lukken.
Het leuke aan de club is ook dat ze vaak activiteiten plannen in de weekends, zoals klimmen op echte rotsen, fietstochten of wandelingen...

Donderdag werden de vijf yfu-intercambio's uit Riobamba ontboden bij Sicilia, de area rep. Gewoon om wat bij te praten en of er geen problemen zijn. Iedereen stelt het goed. Het is leuk om de ervaringen van anderen eens te horen. Ik zit bijvoorbeeld in een school met hoog aanzien, maar qua discipline kan het blijkbaar erger. Zo vertelde Liisa (Estland) dat ze in haar school elke morgen het volkslied moeten zingen en dat telkens de uniformen grondig worden gecontroleerd door inspectoren met doek en schaar in de hand om de schmink van het gezicht van de meisjes te wrijven of het haar van de jongens ter plaatse kort te knippen. Ellen (VS) zag hoe een leerkracht een jongen sloeg die zich niet goed had gedragen en in de school van Tuomo (Finland) moeten ze elke dag bidden. Lisa (Duitsland) heeft geen warm water in haar huis.
Ik heb het blijkbaar getroffen.

Tenslotte: dit weekend.
Zaterdagochtend heb ik de plaatstelijke scouts uitgeprobeerd. Ik wou eens vergelijken met de scouts in België en hoe meer mensen ik leer kennen en hoe meer dingen ik kan doen, hoe beter.
Op het eerste zicht zag het er een gemengde bende van leegaards en nerds uit. Maar er sijpelden steeds meer mensen binnen en ik denk dat het een toffe groep is. Wel niet zo sociaal als ik van een scouts zou verwachten maar ik ben nogal geduldig in zo'n dingen. Hopelijk word het wat, want naar ze me vertelden doen ze af en toe uitstapjes in de buurt en is er ook een reis naar Peru. Zou demax zijn moest ik mee kunnen gaan!
Zaterdagochtend was nog geen echte activiteit, eerder een soort vergadering en bijscholing van de leiders ofzoiets. Ik verstond er niet veel van. Normaal zou ik in de namiddag ook gaan, voor de activiteit dan, maar Andrea belde dat haar vrienden speciaal vrij hadden gevraagd om samen naar Chambo te kunnen gaan. Uiteindelijk gingen we naar Guano. Ook goed. Ik nam Liisa mee, want ze verveelde zich en we reden wat rond en aten fritada. Ondertussen voel ik me al goed op mijn gemak bij Andrea en haar vrienden en het was dus gezellig.

Zondag was hoogtepunt twee in de afgelopen weken. Met een paar mensen van de 'Trip' (klimclub) gingen we op echte rotsen klimmen ergens in de natuur, in de buurt van Guano. Het was een heerlijke dag!
's Morgens om 9u zouden we de bus nemen. Klein beetje paniek: het was 9u20 en er was nog steeds niemand, ik zat zonder belwaarde en wist niet zeker of ik op de juiste plaats stond. Achja, Ecuadorian time. Uiteindelijk vertrokken we met z'n vieren. Ik kende die mensen amper maar voelde me al snel op mijn gemak. Het zijn levensgenieters, chillen en sporten tegelijk, met respect en bewondering voor de natuur. Ze drinken van 's morgens tot 's avonds bier met de uitvlucht dat het gezonder is dan cola. Wel rustig aan natuurlijk, anders zou het waarschijnlijk minder goed aflopen op die rotsen.
Ergens doen ze me een beetje denken aan het surferswereldje.
We zochten een rustig plekje en spanden een koord tussen de bomen om op te wandelen. Een goede oefening voor het evenwicht en eigenlijk ook gewoon een leuke bezigheid. Ik kan al twee stapjes! Maar oefening baart kunst he. Het lukte me na de tweede keer echter wel om de top van de rots te bereiken en daarvoor waren we gekomen. Je kunt niet geloven hoe gelukkig ik me voelde!
Rond 18u gingen we nog maar eens fritada eten om dan uiteindelijk terug te keren naar Riobamba. Al liftend. De bus kost maar 20 cent maar liften is leuker. Ze nemen hier geen vreemden in de auto maar aanhangwagens zijn er genoeg. Nog even de frisse lucht opsnuiven onder de oranje wolken die zowel witte als groene bergen toedekken voor de nacht. Ik kon voldaan gaan slapen.

Het lukt me dus stilaan om mijn dagen te vullen. En aangezien ik van mening ben dat hele dagen niets doen verspilling is van ons mooie leven, maakt me dat enorm gelukkig. Ik heb ondertussen beseft dat ik dit jaar zelf in handen heb en het aan mij is om er iets van te maken. En daar ben ik volop mee bezig! Natuurlijk denk ik vaak aan alles en iedereen in België. Maar ik mis met een glimlach. Geen wanhopig knagende gevoelens. Enkel warme herinneringen en mooie vooruitzichten als er even een gaatje zit in de vreugde van het heden.
Ik ben blij om te zeggen dat ik hier niet ben om het geluk te zoeken. Ik was immers al gelukkig. Ik ben hier voor de ervaring en om een jaar te beleven om nooit te vergeten. En ik ben er steeds zekerder van dat ik dat doel zal bereiken.

Iedereen die me een beetje kent weet dat ik altijd al een dromer ben geweest. Dat ben ik nog steeds.
Maar als er nu een wimper uitvalt en ik een wens mag doen, vraag ik enkel dat het een leuke dag wordt. Hoe tevreden kan een mens zijn?
Er zijn natuurlijk veel dingen die ik dit jaar graag zou willen doen of bereiken, maar ook al lukt het me niet allemaal, het is sowieso een droom die uitkomt.

Colegio Exp. Cap. Edmundo Chiriboga

Maandagochtend, 5september.
Een beige blouse die evengoed een scoutshemd zou kunnen zijn. Een rok in hetzelfde kleur dat tot boven mijn navel en tot onder mijn knieën komt. Een donkerblauwe wollen pull, sokken tot boven mijn kuiten en zwarte balerina's. Klaar om te vertrekken!
Om 7u moest ik er zijn. 7u15, ook goed. Mijn eerste schooldag begon met een officiële ceremonie. Honderden zwarte kopjes en twee blonde luisterden naar een speech die mij veel te lang duurde en waar ik natuurlijk niets van verstond. De Duitse uitwisselingsstudent was bij me. Ze zit blijbaar in dezelfde klas. Toch voelde ik me niet op mijn gemak. Ik had het gevoel dat iedereen naar ons keek, met ons lachte en ons tegelijk ook opvallend weinig aandacht gaf. Ik was blij dat we naar de klas mochten. Een kaal zaaltje met een gat in de ruit, een groot bord en vele groene eenpersoonsbankstoelen waar iedereen wild heen en weer mee begon te schuiven om toch maar de juiste te hebben. En ze zien er echt allemaal hetzelfde uit! Stoel en bank in 1 stuk, zit- en schrijfvlak even groot. Mijn pennenzak neemt dus al de helft van het oppervlak in. Ik moest even wennen aan dit meubel. De banken in België zijn ietswat steviger en ik ben een paar keer bijna met stoel en al op de grond gedonderd.
Maar goed. Toen de inspectie binnenkwam zag ik een vleugje van de discipline die de school probeert te bereiken. Iedereen braaf op z'n plaats, rechtop naast z'n stoel, pas gaan zitten na het teken en in stilte luisteren naar wat er gezegd werd. Dit was echter van korte duur. Er was maar drie van de acht lesuren een leerkracht aanwezig en de rest van de tijd had ik 32 vragende ogen rond me. De andere helft zat rond Lisa (de Duitse). Ik haalde mijn beste Spaans boven en met veel fouten, gebaren en tekeningetjes lukte het min of meer om hun vragen te beantwoorden.

Ondertussen is er een week voorbij, de lessen verlopen redelijk normaal (met leerkrachten) en de gesprekken worden steeds vlotter. Verwacht daar echter niet teveel van. Ik versta nog steeds geen woord van wat de leerkracht zegt. Maar vermoed wel dat het interessant is.
Ik volg de richting 'sociales' en heb vakken als geschiedenis, literatuur, filosofie, sociologie,... Het meeste gaat over de cultuur en geschiedenis van Ecuador en dat is nu net wat ik wil leren. Ik verlang al naar het moment dat ik alles zonder problemen zal begrijpen.

De kwaliteit/populariteit van de leerkrachten heb ik allesinds al kunnen afleiden uit de reactie van mijn medeleerlingen. Geliefde leraar- luid gejuich, minder geliefde leraar- een 'NOOO' in koor, gevreesde leraar- stilte.
Gelukkig overheerste het gejuich. Ja, ze zijn over het algemeen wel enthousiast. Niet zo uitbundig en oversociaal als ik verwacht had van Zuid-Amerikanen, maar wel tof. Ik denk dat er een paar leuke mensen bij zitten. Enkele vriendelijke klasgenoten hebben zich al over me ontfermd en dat kan ik in het begin wel gebruiken.
Langs de andere kant zijn er velen blijven steken in de 'I love Justin Bieber'-fase en geven ze nog briefjes door tijdens de les in de aard van 'Heb je iemand uit de klas op het oog??' Ik wil niet pretensieus doen maar op die momenten merk ik wel dat er een leeftijdsverschil is. Ze zijn gelukkig niet allemaal zo. En aangezien de jongens niet zo verschrikkelijk meisjesachtig zijn kom ik ook met een paar van het overeen. Je moet hier wel een beetje op je hoede zijn voor roddels, maar daar trek ik me niet veel van aan.
Achja, wat weet je na 5 dagen?

Wel kan ik zeggen dat bijna alle meisjes een schminklaag van een halve centimeter en lange gelakte of valse nagels hebben. Ook de jongens zie ik af en toe in een spiegeltje kijken. Maar culturen verschillen en het zit van binnen he :).

Ik ben blijkbaar in de beste school van Riobamba terechtgekomen. En er zijn er hier wel wat.
De eerste dagen begon elke les (vermoed ik) met een vriendelijke preek over discipline, prestige van de school, hard werken enzovoort. Maar met een lerares die maar al te graag bezwijkt voor het gesmeek van de leerlingen en de hele les (weliswaar mythologische) verhaaltjes voorleest, groepswerken als som de vier geografische regio's van Ecuador op (weet ik zelfs) of taken als: schrijf vijf pagina's getypte cursus over in je schrift, zoek twee willekeurige artikels of kopieer een tekst van het internet, heb ik van dat alles nog niet zoveel gemerkt.
We hebben wel elke dag wat te doen maar kwantiteit is duidelijk niet gelijk aan kwaliteit. Als je huistaak veel krulletjes en kleurtjes heeft dan is het goed en de leerkrachten houden zich nog bezig met controleren hoe breed je kantlijn is of welk kleur je map heeft.

In wiskunde begon de les met het herhalen van wat procenten zijn. Ter compensatie gebruiken ze echter wel geen rekenmachine en het is van in het lager geleden dat ik gecijferd heb. Zal dus nog wat moeten oefenen :p.

Het niveau van Engels is het ergste. '' Ga met vijf samenzitten en zoek de woorden bij de tekeningetjes. De letters staan er in de foute volgorde bij. To drink, to walk. to eat...'' Zelfs mijn tante zou dat met gemak kunnen oplossen. En dat zegt genoeg. (Mopje he, Katelijn).
Maar het voelt wel eens goed om de beste van de klas te zijn voor Engels. Ja, zelfs beter dan de leerkracht! Het zal hard aankomen als ik in België terug met mijn voeten op de grond gezet wordt en besef hoeveel fouten ik eigenlijk maak.

Jullie moeten nu niet denken dat ik hier een heel jaar niets ga kunnen doen. Zoals ik al zei, het klinkt interessant en ik denk dat ik gauw genoeg ga beseffen dat het toch niet allemaal zo simpel is. Ik zal hier zeker bijleren.

Ik had gedacht dat ik maandag om 7u op school moest zijn omdat het de eerste schooldag was. Helaas. Het is elke dag van dat. Ik moet om 5u20 opstaan om de bus te halen. Dat is me net iets te vroeg dus nu ga ik meestal met de taxi. Die kost maar 1,5 dollar en dan kan ik een kwartier langer slapen. Auwch!
Om 10u15 is er een halfuur pauze. Op de speelplaats kan je hamburgers, hotdogs, rijst met kip, gebakken bananen, choclo en ander Ecuadoriaans eten kopen voor 50 cent! Verder nog chips, snoep, fruit, koeken, ijs in zakjes,... voor nog minder geld!
Bovendien haat iedereen hier LO en de sportleraar lijkt niet veel gezag te hebben. Als ik terugkom kan je me rollen!

Om 13u30 is het school gedaan en eet je nog een keer.
Tot nu toe ben ik meestal te moe geweest om te beseffen dat ik daarna eigenlijk helemaal niets meer deed. Maar binnenkort zal mijn bioritme wel aangepast zijn aan het vroege uur en dan zit ik liever niet de hele tijd thuis. Het probleem is  alleen dat de voornaamste hobby van de jongeren hier muziek luisteren en tv kijken is. Niets dus. Ze lijken niet echt geïnteresseerd in sport of andere naschoolse activiteiten. Ouders zijn hier trouwens nogal strikt op hun kinderen dus hangjongeren zijn het ook niet. Ja, wij zouden het misschien no-lifers noemen. Maar dat is ons perspectief. En als kind van de Westerse cultuur die gewend is aan strakke schema's en vliegen van hier naar ginder is het soms moeilijk om me aan te passen dat rustige leventje, dat natuurlijk ook zijn mooie kanten heeft. No stress, alles op het gemak.
Maar morgen zoek ik toch een sportclub!

The Ecuadorian Life

4 september 2011.
Week twee in Riobamba, hartje van Ecuador.
Mijn rustige leventje gaat door en ik raak er al goed aan gewend. De mensen, de taal, de cultuur, de omgeving... Ik denk tenminste al niet meer dat de straatverlichting in de bergen vreemde sterren zijn.

Het Spaans klinkt me steeds vertrouwder in de oren. Soms heb ik zelfs het gevoel dat ik de gesprekken van die kwetterende Ecuadorianen kan volgen. Maar meestal weet ik gewoon waarover het gaat, niet wat er juist gezegd wordt.
En het gebeurt natuurlijk ook dat ik er volledig naast zit. Zo kwam mijn gastbroer deze namiddag in belachelijke kleren mijn kamer binnen en zei iets waaruit ik de woorden accompagnar ( vergezellen) en agua (water) kon opmaken. Ik dacht dat we gingen vissen ofzo en maakte me klaar. Bleek dat we de auto gingen wassen. Helaas.

Maar het gaat hier steeds beter en ik voel me goed in mijn vel. Zit allesinds geen hele dagen meer thuis.

Woensdag ben ik naar het centrum gewandeld. Alleen. Het is van thuis uit ongeveer een halfuurtje stappen en een beetje beweging deed me goed. Maar na wat in de winkels rond te hangen begon ik me zorgen te maken over wat de familie zou zeggen. Ik had niet duidelijk laten weten dat ik zo lang weg zou blijven en haastte me terug. Er bleek geen probleem te zijn. Ze waren niet ongerust geweest, enkel onder de indruk dat ik helemaal te voet was gegaan. Bovendien was de lievelingshond van Karla verdwenen. Drama!
Ik heb voorlopig het gevoel dat ik genoeg vrijheid krijg en daar ben ik blij om.

De volgende dag wou de neef, Cesar, zich niet laten kennen en wandelde mee. Met de paar woorden Spaans die ik ken lukte het om enkele zinnen in elkaar te knutselen en een gebrekkige conversatie op te bouwen. Maar eenmaal in zijn (tweede) huis werd het gesprek voortgezet via google translate. Grappig... Totdat we onszelf in een wirwar van verkeerd opgevatte vragen, foute vertalingen en misverstanden hadden gewerkt en beiden met een rood hoofd terug naar huis afdropen. Met de bus deze keer.
Hij zou me de volgende dag oppikken om la Colta te bezoeken. Een meer dat blijkbaar de moeite is. Ik had eigenlijk niet veel zin om alleen met hem te gaan maar wou maar al te graag die plek zien.
Drie keer heb ik om 9u klaargestaan. Een keer om samen te gaan lopen en twee keer om naar la laguna (het meer) te gaan. Drie keer kwam hij niet opdagen. Uiteindelijk heb ik het opgegeven.

Ja, die mañana mañana cultuur leeft hier wel. Ik zou ook al vier keer gaan zwemmen zijn. Niet dus.
Maar plots is het: 'Vamos', en dan spring je in de auto zonder te weten of je twee straten verder een pot verf gaat kopen of de hele dag weg bent.

Vrijdag was het weer zover. Ik stond rustig mijn kamer te schilderen maar plots moesten we foto's gaan trekken voor weet ik veel wat. Dingen voor yfu, de andere uitwisselingsstudenten uit Riobamba waren er ook. Het was leuk om wat bij te praten. Mijn gastmoeder brabbelde wat over la noche en ik begreep dat ik de dag weer bij de area rep. (yfu-verantwoordelijke) zou doorbrengen. Zij was echter alleen thuis en omdat ze wou dat ik met iemand kon praten dropte ze me bij het meisje uit Estland. Geen probleem! We hingen wat rond in het centrum, aten kip met frietjes (er zijn hier gemiddeld drie pollo-restaurantjes per straat), en gingen daarna naar haar huis.
Ze heeft een zalig gezin! In theorie is er alleen een mama, een oudere dame. Maar onder hen woont de neef met zijn vader en de hele familie komt constant op bezoek.  Zo stonden er op het moment dat ik binnenkwam drie nichten, twee neven, een oma, drie vaders, een nonkel en twee kindjes in de keuken om koekjes te bakken voor de verjaardag van de kleinste. Daartussen scharrelde de doofstomme meid wat rond en lachte geregeld haar twee tanden bloot. Super!
Die typische latijns-amerikaanse warmte mis ik soms in mijn gezin. In dat opzicht zijn ze misschien net iets te 'Belgisch'. Maar ik mag niet klagen!

Gisteren zijn we naar de zaterdagmarkt geweest. Een grote traditionele markt met alle soorten groenten en fruit die je je maar kunt inbeelden. Mijn zielige roze kodakje heeft helaas niet de capaciteit om vast te leggen hoe indrukwekkend ik het daar vond maar ik heb toch wat foto's getrokken en zal die wel eens op facebook zetten.
Op de terugweg zag ik nog wat op hun geheel gebraden varkens en cavia's aan het spit. Ik heb het nog niet geproefd maar dat komt wel.

's Avonds nam Karla me mee 'to hang around with some friends in the centre'. We vertrokken met haar oudere neef en nicht en ik had weer geen idee wat er zou gebeuren toen we plots naar het volgende stadje Guano reden. We bleven midden op straat staan om wat te kletsen met de vrienden in de auto naast ons en gingen vervolgens fritadas eten. Iets waar Guano blijkbaar bekend om staat. Geen frieten, zoals de naam ons zou doen vermoeden, maar gebakken banaan en stukjes varkensvlees. Je moest door de keuken  lopen (een rooster met drie potten) om in een zaaltje te komen dat evengoed een versleten schoolrefter kon zijn. Maar het was heerlijk!
Toen reden we terug naar Riobamba (??), kochten een fles tequilla en gingen die opdrinken op een parking tussen twee koeienweiden. Beide auto hadden ingebouwde boxen in de koffer en ik voelde me een heel klein beetje als met een bende Johnny's op schok. Maar het was wel gezellig. Omdat het al een paar uur donker was had ik het gevoel dat het een gat in de nacht moest zijn. Zo vreemd zou dat ook niet geweest zijn, aangezien we aan de tequilla bezig waren. Ik verschoot dus nogal toen we aan het einde van de fles zaten en iemand me vertelde dat het 21u was. Ik verschoot nog harder toen we daarna blijkbaar nog naar een familiedinertje moesten. Rare volgorde van de avond. Het was een heel klein beetje saai en ik was doodop. Ik was blij om mijn bed te zien.

Vanmorgen zijn we naar het kerkhof geweest. Naar het graf van Eliana, de gestorven dochter uit mijn gezin.
Het ziet er hier allemaal veel luchtiger uit. Verzorgd en rommelig tegelijk. De mensen versieren hun graven vol kleurijke bloemen maar gooien het afval op de lege plaatsen er naast. In plaats van apparte grafstenen is het hele kerkhof volgebouwd met witte muren, waarin elke kist een plaatsje krijgt. Er is waarschijnlijk plaats tekort.
Karla en Santi moesten enkele spectaculaire manoeuvres uithalen om op de muur te klimmen en de bloemen voor hun zuster te verversen. Eigenlijk wel een komisch zicht. Er werd gelachen ook. Maar toen het hele gezin op een rijtje ging staan en de stilte als een domper over hen heen viel moest ik toch ook wel even slikken.

Daarna gingen we inkopen doen. Gewoon, in een heel normale supermarkt. Ze hebben hier zelfs Nutella. Dat vind ik soms zo vreemd. Daarbinnen zou ik nog kunnen vergeten dat ik in een ander land zit. Maar een stap buiten en je ziet weer die typische kraampjes, traditionele indianen enzovoort.
En dat is niet alleen het geval met supermarkten. Je hebt hier westers en typisch Ecuadoriaans, arm en rijk,... allemaal naast elkaar.

Nu ben ik juist terug van een indianendorp. Wat mijn gastouders juist van plan waren weet ik niet maar ze waren waarschijnlijk wel de weg kwijt. En zo kreeg ik een van de uitzichten te zien waarvoor ik hier gekomen ben. Het primitieve plattelandsleven in de bergen onder het toezicht van de trotse Chimorazo. Prachtig.

Nu moet ik dringend gaan slapen want morgen is mijn eerste schooldag. Ik moet om 6u op!
Het schijnt een redelijk zware school te zijn. Ik ben benieuwd!