La Nueva Familia..

-December-

Het is lang geleden dat ik iets van me heb laten horen. Het spijt me daarvoor, maar de laatste maanden werden mijn hersenen volledig in beslag genomen door problemen in de familie.
Het was al een tijdje bezig, maar sinds de week voor onze reis naar het amazonewoud ging het steeds slechter. Ik zou pagina's vol kunnen schrijven over wat foutliep, zowel over mijn als over hun gebreken. Maar ik zal jullie daar niet mee lastigvallen. Het komt er op neer dat ik me niet goed voelde in de familie. De hoofdreden was gebrek aan communicatie, al vond ik dat ik wel mijn best deed. Maar wees gerust, ik ben nooit echt ongelukkig geweest. Door mijn vrienden en mijn vriendje, Alex aka Billy, bleef ik in mezelf en de dingen geloven.

De weken na onze reis bracht ik veel tijd in het huis door. Ik kreeg geen toestemming meer om te gaan klimmen en zowel de danslessen als de practicas waren afgelopen. Bovendien durfde ik niet teveel meer vragen. Ik kwam dus zonder vaste activiteiten te zitten. Maar dat wilt natuurlijk niet zeggen dat ik niets meer deed. Veel tijd bracht ik door met Billy, die me hielp een nieuwe familie te zoeken, aangezien onze arearep. daar niet veel zin in bleek te hebben. Of met de andere uitwisselingsstudenten, waarbij ik steeds mijn hart kan luchten of frustraties kan delen. En we lachen erom.
We hebben zowel Thanksgiving als de Finse onafhankelijkheid gevierd, met een Amerikaans en een Fins dinner dat we met de nodige improvisatie zelf in elkaar geknutseld hadden. Altijd lachen geblazen als we samen zijn.
Verder hebben ze overlaatst het eerste shoppingscenter in de stad geopend. Een wandelingetje in het complex is nu zo ongeveer de populairste activiteit in Riobamba geworden. Aangezien het voor de meesten bij kijken blijft omdat ze het geld niet hebben om er ook maar een onderbroek te kopen vind ik dat echter al even nutteloos als de toertjes zonder doel die ze maken in de auto door het centrum. Het enige grote voordeel van het shoppingscentrum is dat er ook een cinema te vinden is. Iets wat door ons, Westerlingen, toch wel wat gemist werd en ik ben er dus al twee keer een film gaan kijken.
Er was een vrijdag dat ik ben gaan voetballen met mijn Franse vriendin Fleur en de hospitaalmensen. Eindelijk wat beweging, heerlijk! Om wat aan de spanning van het gezin te ontsnappen zou ik die avond bij Liisa gaan slapen en we maakten van de gelegenheid gebruik om allen samen naar het concert van een van de populairste Latijns-Amerikaanse zangers van het moment te gaan. Het was duur voor wat het was, maar ik heb er van genoten.. 'Una vida de perro, vida de soltero...'
De zaterdagen was ik trouw aanwezig geweest in 'Campo de Acciones'. De ene week hebben we op kampvuren en in zelfgemaakte ovens gekookt. Ik heb ervan geleerd en genoot achteraf van de stank in mijn vuile kleren. Hmm scouts..
De andere week bleef het bij enkele flauwe spelletjes en de rest van de ochtend moesten we schuilen voor de uitbarstende vulkaan, Tungurahua. Geen paniek, we leven allen nog. Een spectaculair verhaal over stromende lava en vallende rotsblokken zou zwaar overdreven zijn, maar er viel wel degelijk iets uit de lucht. Een zwarte stof die ongezond bleek te zijn voor de longen..
De week erna zouden we met de hele groep gaan camperen. Mijn arearep. heeft me echter niet zo graag en ik kreeg geen toestemming om te overnachten in een veld dat op 20 minuten van mijn huis ligt. Helaas.
Ik heb die zaterdag dan maar samen met de andere uitwisselingsstudenten Ellen's verjaardag gevierd in de pizzaria.
Tenslotte heb ik me twee zondagen laten verleiden om mee te gaan met mijn klimvrienden, de wijde wereld in. De eerste keer liep het uit tot een redelijk avontuur. Ik was nog geen meter hoog of het begon te stortregenen. En klimmen op natte rotsen is niet bepaald aan te raden. We lieten alles voor wat het was en schuilden onder een overhangende rots. Een pintje, een koekje en het prachtige panorama van de groene vallei die binnen de kortste keren onder witte hagel bedolven werd. Ik kan niet ontkennen dat het gezellig was. De muscettons waren echter blijven hangen en aangezien het niet meer mogelijk was om de muur te beklimmen klommen we, toen het ergste van de storm voorbij was, op handen en voeten langs de stijle flank van de berg naar boven. Vervolgens bonden we het ene eind van een touw rond mijn en Billy's middel, het andere eind om dat van George. En zo liet die laatste zich langs de rots naar beneden zakken om alles op te halen. Twee gewichten tegen een. Een verkeerde beweging en we lagen allen de dieperik in.Maar het is ons gelukt! Allen weer veilig op de grond begonnen we aan de terugweg. Koud, op blote voeten en kletsnat, terug naar de bewoonde wereld. Veel zin om op de bus te wachten hadden we echter niet en naar gewoonte gingen we dus met auto-stop. De eerste wagen vlamde zonder stoppen voorbij. En gelukkig, want toen we later onderweg waren in de volgende auto, dicht bij elkaar onder de poncho van George en lachend om het in plastiek opgerolde hoopje indianen waarmee we de achterbak deelden, moesten we plots bruusk stoppen om niet op een  in de prak gereden auto te vlammen. De auto die niet voor ons was gestopt. Mijn hart begon te bonzen bij de gedachte dat ik wel eens mijn redderskennis zou moeten bovenhalen, maar vreemdgenoeg waren de chauffeur en de passagiers verdwenen. De auto werd omgedraaid door enkele hulpvaardige handen, maar raakte niet snel genoeg langs de kant. Er volgde een kettingbotsing van twee bussen en een auto. Geen doden, misschien enkele lichtgewonden en wij kwamen er met een schok vanaf.
We vervolgden onze rit in een andere aanhangwagen. De regen was plots niet grappig meer, maar nat en koud.
[...]
 Ik wil even duidelijk maken dat dit bericht al maanden klaarstaat om afgewerkt te worden, maar ondertussen ben ik de originele tekst kwijtgeraakt en ik vertrouw mijn geheugen niet wat de kleine details betreft. Ik zal het dus niet te lang meer maken.
Het komt erop neer dat ik van gezin veranderd ben. Ik wou er al lang weg en toevallig kreeg ik via via te horen dat zij het ook niet echt meer zagen zitten. Dat ik het niet uit hun eigen mond, noch uit die van mijn arearep. moest horen zorgde voor nog wat frustratie erbovenop. De laatste weken in mijn eerste familie werd er geen woord meer gewisseld, tot de bom barste en alles er in een keer uit werd gegooid. Het verwonderde me, maar die uitbarsting had een goed resultaat. Het werd een vlot gesprek, we kwamen overeen dat het beter was dat ik veranderde van gezin. We pasten niet bij elkaar en ik zou gelukkiger zijn ergens anders. Ik zou altijd welkom zijn als ik iets nodig had, of gewoon als ik zin had om te komen eten en gezellig te kletsen. Vrede.
De laatste week verliep rustig. Ik had respect voor die mensen, en was blij dat we als vrienden uit elkaar zouden kunnen gaan. Na veel regelingen, heen en weer gebel en een duwtje in de rug bij de luie Cecilia was het uiteindelijk zo ver. Volledig onverwacht werd ik opgebeld. Ik moest direct mijn valies maken en zou die nacht bij de arearep slapen. De moeder had de kamer nodig, ik moest daar onmiddelijk weg. Niet begrijpend keer ik naar mijn gastmama, die boos haar hoofd schudde. Cecila is niet alleen lui, maar ook een leugenaarster. Een vijand van een vijand maakt een vriend. De mama nodigde me uit om in de familie te blijven tot alles geregeld was met mijn nieuwe gezin. Toen de tranen van verwarring bij iedereen gedroogd waren en de kalmte terug was gekeerd dronken we samen thee, en ja hoor, we hadden zelfs iets om over te babbelen die avond.
Twee dagen later was het moment dan uiteindelijk toch aangebroken. Afscheid van de familie, van het huis, de kamer.. Ik had er al lang naar uitgekeken maar had het dat moment toch even moeilijk. Ik had gehoopt op een mooi afscheid, maar zowel de zus als de broer gaven me een vluchtige knuffel en moesten dan ergens naartoe. De papa heb ik zelf helemaal niet meer gezien. Van de mama kreeg ik, ironisch genoeg, nog de hartelijkste gelukwensen en de dikste knuffel. Ze zou me de volgende donderdag bellen om samen iets te gaan doen. Ik heb haar nooit meer gehoord.
Maar goed, na al deze drama, mijn nieuwe familie, eindelijk! Ongewild en via enkele omwegen ben ik uiteindelijk terecht gekomen in het gezin van mijn vriendje. Twee ouders, een oma, drie zussen van rond de 20, een broer van 15, Billy zelf en een papegaai. Het huis is wat armzalig, de mensen zitten tot over hun oren in de schulden en hebben geen geld, maar.. Ze zijn fantastisch! Supervriendelijk, warm.. De Ecuadoriaanse familie die ik in mijn gedachten had gehad voor ik hier kwam. Ik voelde me er direct thuis. Ik krijg alle vrijheid die ik maar wil hebben, maar in dit gezin vind ik het zelfs leuk om af en toe gewoon thuis te blijven. Gezellig samen op de patio in het zonnetje niets doen, kletsen of patatten schellen. Heerlijk.
In de tweede nacht wel al een tegenslagje gehad. Toen ik rond drie uur 's nachts, na de nonkel geholpen te hebben op een feest, toekwam in de werkplaats waar ik met Billy zou slapen bleek er ingebroken te zijn geweest. Met ingehouden adem liep ik achter mijn vriendje aan, die er voor de veiligheid een hamer had bijgenomen. De dieven waren echter al verdwenen. Mijn rugzak ook. Ik vond mijn kleren even later terug maar de trekzak zelf, mijn Ipod, mijn portefeuille met alles erin, geld, bankkaart... waren gestolen. Helaas. Ik voelde me vooral verdrietig om de emotionele dingen die erin hadden gezeten, maar eigenlijk was het ergste dat ze zo ongeveer alle kleine werktuigen van de papa hadden meegepakt. Nog eens 3000 dollar schulden erbij. En die mensen blijven maar in god geloven...

Dat was het zo ongeveer. Korte samenvatting: ik ben blut en doodgelukkig.