-November-
Ik heb er naar verlangt, ik heb ervan genoten en ik droom er nog steeds over. El Oriente, Región Amazonica del Ecuador!
Dinsdag 15 november, kon ik met toestemming van yfu om 10u de school verlaten. Mooi meegenomen, we hadden net examens en daar ben ik dus met een goed excuus aan ontsnapt. Om 10u50 hadden we afgesproken aan het busstation, om 11u was ik er en rond 11u30 kwam ook de rest rustig binnensijpelen. Ja, ik ben niet de enige die zich al aardig heeft aangepast aan 'het Ecuadoriaanse uur'. Om 11u45 zaten we uiteindelijk op de bus riching Quito.
Het was de bedoeling om eerst nog even van de ambiance in het voetbalstadion te snoepen, met de begeerde wedstrijd Ecuador-Peru, maar we kwamen te laat en moesten ons dan maar tevreden stellen met de tv in de pizzaria. We bevonden ons echter in de uitgaansbuurt van Quito en aangezien in elke bar minstens vijf televisietoestellen te vinden zijn was er in het geel gekleed volk genoeg om de vreugde van de overwinning te voelen.
Terug in het hotel troffen we de andere uitwisselingsstudenten aan, en allen even enthousiast en opgewonden zaten we even later als een grote bende toeristen in een bar, te genieten van de door allen gemiste vrijheid en een glaasje alcohol. Bier voor de Belgen en de Duitsers, vodka voor de scandinaviërs... Voor ieder wat wils.
Daarna vulden we de discotheek en maakten er een leuk feestje van. Heerlijk! Gelukkig dat we er vroeg aan beginnen waren want om 24u sloot het hotel zijn deuren en moesten we allen binnen zijn. Veel geslapen heb ik echter niet. Want toen we rond 1u30 in ons bed lagen, na wat bijgepraat te hebben met de kustbewoners, kwamen er twee halfdronken Duitsers onze kamer binnen gestommeld met het excuus dat ze geen slaapplaats hadden en dan maar zonder verdere verklaring bij ons in bed kropen. We hebben de hele nacht de slappe lach gehad.
Woensdag, 16 november. Ontbijt om 6u 's morgens. De opgewondenheid won het echter van de vermoeidheid en vol verwachting begonnen we aan de 6u durende busrit.
De bergen werden steeds kleiner, de vegetatie steeds groener, en uiteindelijk werden we omringd door pure jungle. Bij het uitstappen sloeg de hitte in ons gezicht en mijn mond viel open van verwondering. Dit beeld kende ik enkel uit reclameboekjes en vietnamese oorlogsfilms. De brede rivier, het tropische woud...
In gemotoriseerde kano's werden we naar het hotel gebracht en ik liet de kriebels in mijn buik gewillig hun gang gaan.
Het bleek een 5-sterren hotel te zijn, en aangezien ik normaal niet zo happig ben op overbodige luxe kon ik het niet helpen me een van de vele dwaze toeristen te voelen. Maar ach, het was sfeervol gebouwd en ik liet dit onaangename gevoel al gauw varen om met volle teugen te genieten van het uitzicht, de rust, het zwembad en het overheerlijke buffet dat we zo'n 3 keer per dag toegeschoteld zouden krijgen.
Die dag stond er nog niets op het programma. We rusten wat uit en verkenden de buurt. Desondanks was de vermoeidheid tegen 's avonds toch wel toegeslagen en het heerlijk zachte bed heette me al vroeg welkom.
's Morgens maakte het regenwoud zijn naam waardig en werden we gezellig gewekt door de moessonregen die naar beneden kletste. Het bleef echter warm en ik kon er alleen maar van genieten. Even later vertrokken we allen gehuld in canari-gele regenvesten en cauchu-botten richting jungle, om een reddingscenter voor dieren te bezoeken. Buiten de dieren in de kooien zagen we ook wilde doodshoofdaapjes en een krokodil.
Daarna bezochten we ironisch genoeg een primitief museumpje waar ze ons de traditionele jachtmethoden lieten zien. We konden de blaaspijp uitproberen en ze toonden ons een boom waar je pure verf kunt uithalen.
Ondertussen was het opgehouden met regenen. De warmte bracht ook de muggen met zich mee en ik zag er al gauw uit als een kind met waterpokken. Maar dat liet ons niet afschrikken. Kleren uit, bikini aan, en 1 voor 1 hingen we aan de deadride om vervolgens in het koele water van de rivier te plonzen.
We waren stroomopwaarts gekomen en maakten nu van de kracht van de natuur gebruik om ons in plastiek banden terug naar het hotel te laten drijven. Op de brede rivier, omringd door de wildste vegetatie die ik ooit heb gezien. Hoe zalig kan het leven zijn...
Na het middageten bezochten we een typisch indiaans kishwadorpje. Een bende amazonekindjes bracht ons naar het traditionele, houten, grote maar lege huis, waar we een ter plaatse bereid drankje waar ik de naam van vergeten ben, konden proeven. Niet bepaald lekker eigenlijk. En toen ik hoorde dat de plaatselijke bevolking op de ingredienten kauwt om daarna weer uit te spuwen en ons zo voor te schotelen, moest ik toch even slikken.
Terug in het hotel kregen Tuomo en ik het in ons hoofd om in de rivier te gaan zwemmen bij zonsondergang. Even later liepen we vergezeld door enkele Duitsers op blote voeten over de ruwe stenen de pijn te verdrijven, tot we het water bereikten waar de rivier iets zwakker was. Veel meer dan vechtend tegen de stroom naar de overkant ploeteren was het niet, maar het was prachtig!
Na het avondbuffet sprongen mijn Riobambeense vrienden en ik in een spontaan gek moment met kleren en al het zwembad in. Wild op het water slaand en Finse, Estlandse en Nederlandse scheldwoorden schreeuwend, amuseerden we ons te pletter. Daarna nodigden de twee aereareps die ons vergezelden ons uit voor een feestje, maar de ambiance in de bar kwam niet echt op gang.
De volgende ochtend trokken we echt de jungle in. Ik vreesde een beetje voor een flauw toeristisch rondleidinkje, maar het werd een stevige wandeling door het woud. We verlieten het pad en de gids leidde ons langs een enorme hoeveelheid verschillende planten, maakte ons geimproviseerde windwaaiers, liet ons aan lianen zwieren en mieren eten.. Aan het einde van de tocht lagen er zelfgemaakte vlotten voor ons klaar en dreven we rustig terug naar het hotel. Meer naast dan op het vlot, zalige ervaring.
In de namiddag werd het rustiger. We bezochten een vlindertuin en de plaatselijke bevolking demonstreerde en verkocht ons hun typische handwerk. Tegen het eind van de dag verplichtte mijn maag me echter terug te keren naar het hotel. Ik zal jullie er de details van besparen, maar iets van het eten moet me misvallen zijn. Onze laatste avond in 'El Oriente' heb ik kreunend in mijn bed doorgebracht en ik moest me tevreden stellen met de opgewonden geluiden van de nacht.
Op de terugweg naar Quito ging het gelukkig iets beter, maar de discotheek heb ik toch moeten skippen.
Zondagochtend vertrok iedereen met pijn in het hart terug naar zijn eigen stad.
Ja die jungle, ik mis het al...
