Vive la difference

Het eerste moment dat ik een land binnenrijd waar ik nog nooit ben geweest, gebeurd het wel eens dat ik me ergens wat ontgoocheld voel. Alsof ik het allemaal al eens eerder heb gezien en er niets speciaal aan is.
Overal groeit er gras en overal is het groen. In Spanje hebben ze ook bergen, in elk land hangen er wolken aan de lucht en na Indië zijn extreme armoede of beesten op de straat me niet meer onbekend. (Ik spreek natuurlijk enkel over dat miezerige stukje wereld waar ik al geweest ben.) Wat ik dan juist verwacht weet ik niet. Iets compleet anders...
Het is pas als mijn ogen aan dat vluchtige, oppervlakkige beeld gewend zijn geraakt dat ik merk dat er 8000 soorten gras bestaan en oneindig veel soorten groen. Dat elke berg een andere vorm heeft en de wolken hier lager hangen dan ergens anders (of wij hoger). Dat het hier geen arme Indiërs maar arme indianen zijn en er geen koeien maar lama'sover straat lopen. Tomaten zijn hier zelfs geen tomaten. Zo zien ze er wel een beetje uit langs de buitenkant maar vanbinnen zijn ze oranje en ze worden gegeten als fruit.

Ik heb enkel nog maar de weg van Quito maar Riobamba gezien maar kan al met zekerheid zeggen dat Ecuador een prachtig land is.

Mijn gezin woont in de uitlopers van de stad. Langs de ene kant van het huis lijkt het een beetje op een stil dorp, lang de andere kan zijn er een paar velden en een heel klein jungletje met een mini-riviertje, waar ik mijn rust kan vinden op momenten dat ik de zee mis.
De banlieu ( om het op zijn LMT's te zeggen), ziet er jammergenoeg uit als een grote bouwwerf. Beeld je daarbij nog eens in dat de inwoners waarschijnlijk nog nooit van mileuvriendelijkheid hebben gehoord en je krijgt niet meteen het perfecte plaatje dat je voor je ziet als je aan Ecuador denkt.
Meer naar het centrum toe wordt het wel mooier. Een koloniale architectuur (heb ik me laten vertellen) met enkele parkjes en relatief rustige straten. Het stadsbeeld wordt gekleurd door traditionele indianen. Daar kan ik mijn ogen niet van houden! Ze zien er zo enorm onrealistisch uit, in die 'moderne' wereld van auto's, gebouwen en mensen met jeansbroeken aan. Met hun kleurijke kledij, lange zwarte vlechten en typische hoeden lijken ze rechtstreeks uit een film gestapt. Tergelijkertijd zijn ze zo ongeloofelijk echt, de grondleggers van deze beschaving. Ecuador zou Ecuador niet zijn zonder die indianen.
Je ziet ze overal in de stad, maar er zijn ook indianendorpen in de bergen. Ze wonen er deels nog in hutjes van klei en leven van hun eigen armzalige landbouw.  Ik ben er geweest. Indrukwekkend.

Ik ben blij met het gezin. Toen de mama me met een lieve glimlach bij de YFU-verantwoordelijke van Riobamba kwam ophalen wist ik direct dat het goed zat. De papa is vriendelijk en grappig. De broer, Santiago, zie ik niet zo veel maar is ook wel tof. Hij vergeet alleen soms dat ik geen Spaans spreek. En het lijkt je allemaal wel logisch dat het moeilijk is als je de taal van het land niet spreekt maar merkt pas echt hoe frustrerend het is als je er midden in zit. Ik verstond geen woord in het begin. Ik was bang dat ze verwacht hadden dat ik toch een basis zou spreken en had het gevoel dat ze lachten met me. Maar de zus, Karla, kan Engels. Daar ben ik uiteindelijk toch blij mee. Zo is er toch een minimum aan communicatie en ze leert me Spaans. Want je kan natuurlijk woordjes leren door dingen aan te duiden en uit te beelden maar probeer dat maar eens met werkwoorden als doen of moeten.
Ik spreek nog steeds maar enkele zinnen maar versta steeds meer en denk dat het beter zal gaan eenmaal het school begint.

Verder zou dit gezin op het eerste zicht een gewoon Belgisch gezin kunnen zijn. Ze wonen in een normaal huis, eten hun drie maaltijden per dag en gaan op een relatief normaal uur slapen. Maar ook hier weer: hoe langer je er bent, hoe meer verschillen je ziet. Want welke rijke Belg met drie huizen, drie auto's en vijf tv's doet de was nog deels met de hand en gooit het wc-papier in de vuilbak omdat de buizen anders versopt raken? En voor degenen die dachten dat ik me wel thuis zou voelen op mijn blote voeten in dit apenland.. Ze houden hier zelfs binnen hun schoenen aan! Ik mag zelfs niet van mijn kamer naar de badkamer zonder sletsen. Ochja, het zal ze misschien eens deugd doen.

Ik word langzaam maar zeker ingelijfd in het leven van de Ecuadoriaanse vrouw. Dat betekent ook wassen, kuisen, strijken, koken, afwassen, bedden opmaken... De indiaanse meid in dit huis werkt  in tegenstelling tot de meeste andere gezinnen hier maar deeltijds en we moeten dus veel zelf doen. Klinkt niet echt aantrekkelijk maar ik vind het niet erg. Het is om te beginnen het minste dat ik kan doen om het gezin te bedanken en het is ook een beetje als een familiegebeuren onder de vrouwen. (Nu moet je niets verwachten al is thuiskom mama, ik pas me gewoon aan aan de cultuur :p).
De nieuwe man bestaat hier niet, maar ze lijken gelukkig te zijn zo.

Zoveel is anders hier. Ik voel me soms alsof ik pas op de wereld gezet ben en zowel taal als gedrag nog moet aanleren.
Zo hebben ze bijvoorbeeld nogal vreemde opvattingen over hygiëne. Het is vies om je ondergoed bij de rest van de kleren in de wasmachine te gooien dus moet je ze met de hand wassen op de wassteen. Dezelfde wassteen waar de verf voor het huis op gemengd wordt en waar ze ook de hond op wassen.
En kuisen doen ze met een versleten sok of onderbroek.
Achja. Het is niet slechter, het is niet beter, het is anders.
Vive la difference!

Over het eten...
Als Chinezen spleetogen hebben omdat je van rijst niet kan kakken vraag ik me af waarom Ecuadorianen er geen hebben. Vlees met rijst, salade met rijst, omelet met rijst, noedels met rijst, kip met frietjes... en rijst!!!
Waarschijnlijk is het omdat ze er oneindig veel verschillende soorten vers fruitsap bij drinken. Dat compenseert. Maar het eten is wel lekker, vers en gezond. Zelfs de waterijsjes en lolly's zijn van echt fruit!Veel dingen die ik niet ken ook natuurlijk. Maar zo heb ik het graag.
Ik eet hier iets minder dan thuis maar toch moet ik dringend een sport vinden!

Voor de rest heb ik hier al de traditionele markt bezocht, de stad verkent met de gastzus (waar het echt wel goed mee klikt), banenenchips gebakken met de tante en ja hoor, het was te denken... Naar de kerk geweest. Ik heb gewoon geprobeerd Karla na te doen en zo weinig mogelijk op te vallen. Nogal moeilijk als enige blonde die nog niet weet hoe ze een kruis moet slaan. Ja, dat doen ze hier ook anders.
Het was jammergenoeg geen gewone mis maar de herdenking van de dochter uit mijn gezin die twee jaar geleden gestorven is. Triestig. De mama heeft enkele tranen gelaten maar daarna ging de hele familie gezellig kletsend warme chocomelk drinken.

Ik heb hier ook al hele leuke momenten gehad. Op uniformjacht met de dochter van de YFU-verantwoordelijke en een geschifte Duitse uitwisselingsstudent. We hebben de hele dag gelachen. (Dat zouden jullie ook doen moesten jullie me met dat schooluniform zien).
En mijn eerste Ecuadoriaanse feestje natuurlijk! Je danst hier blijkbaar niet alleen. Enkel in paren: jongen-meisje. Anders dans je niet. Aaargh! Maar ik heb me voorgenomen alles te leren wat er te leren valt en met het excuus dat ik een Belg ben konden ze er wel inkomen dat ik daar nog niet echt vertrouwd mee was. Ik heb de hele avond gedanst. Het was demax!

Het gaat dus goed met me. Maar ik moet toegeven dat ik nog niet echt kan spreken over 'having the time of my life'. Het is nog steeds vakantie, ik ken alleen nog maar de familie en mijn gastouders zijn het huis aan het renoveren. Er zijn dus nogal wat dode momenten waarin ik teveel tijd krijg om na te denken. En daar komt de vraag dan weer: 'waarom doe ik dit eigenlijk?'
Maar dan versta ik plots twee zinnen Spaans, zie de besneeuwde toppen van de Chimborazo liggen, passeert er een oud indianenvrouwtje en dan weet ik het weer :)...

Ik ben er zeker van dat het nu enkel nog beter zal gaan. Begin me hier al goed thuis te voelen.

Oh ja, en voor de geïnteresseerden... De meeste jongens hier hebben niet echt het uiterlijk om u tegen te zeggen maar.. De knappe Ecuadoriaan bestaat!

P.S. Ik heb me vorige keer al verontschuldigd voor de lange tekst. Deze is waarschijnlijk drie keer zo lang. Sorry daarvoor. Maar er werd om detail gevraagd, dus je krijgt detail. Zo schrijf ik touwens ook het liefst dus wen er maar aan :).