Vreemde dagen, de laatste hier in België. en druk vooral. Zoals mama tot haar spijt had voorspeld, moest de valies weer in alle chaos gemaakt worden tijdens de laatste uurtjes voor mijn vertrek. Sorry mama!Ach, ze kent me toch zo goed. En gelijk heeft ze natuurlijk ook. Maar na 18 jaren Evi zijn is het moeilijk om nog te veranderen. Ik zal mijn best doen.
De voorbije 24u heb ik zowat alle emoties gehad die je kunt hebben denk ik. Gisteren werd ik rond 6u30 per ongeluk wakker gebeld en heb sindsdien niet meer kunnen slapen van de zenuwen. Alsof de kriebels er na 30 km lopen nog niet uit zouden zijn. Toen volgde de chaos. Met een knoop in m'n hoofd waar kop nog staart aan te krijgen was. Daarna kwam een plotse euforie opsteken, die 's avonds weer even onderdrukt werd door een vermoeide irritatie toen ik voor de derde keer mijn valies moest in en uit laden om het maximumgewicht niet te overschrijden ( en tenslotte toch nog 60 euro te moeten bijbetalen.). De laatste loodjes wegen het zwaarst..
Ik moet toegeven, ik heb me zelfs eventjes wat down gevoeld. En de vraag "waar begin ik aan? Waarom doe ik dit?" is zelfs in me opgekomen.
Gelukkig kon ik 's avonds genieten van de lekkere spaghetti van mama, de liefdevolle vertrouwde blik van Soetkin, het Anneliesenthousiasme uitgedrukt in Anneliestaal vol zalig aanstekelijke Anneliesvocabulaire, een boeiend gesprek met Ines, een behulpzame en toffe vriendin als Lieselot, nog wat levensverhalen van Shauni, een lieve knuffel van Chloë, het heerlijke eigen karakter van Eloïse, de bezorgdheid, genegenheid en dikke vriendschap van Maarten en Francis, een ik-spring-even-binnen van Matti, de aanwezigheid van mijn lieve kleine broertje Jef en de warme gedachte aan de mensen van wie ik al eerder afscheid had genomen.
Wat wil je nog meer op je laatste avond in België?
Oh ik ga jullie missen!!
Maar ach, dit is geen vaarwel. Gewoon een tot ziens en tot volgend jaar. Wat is een jaar in een mensenleven? :).
De nacht kon alvast gezellig kletsend ingaan om er deze morgen in de vroege uurtjes terug tegenaan te kunnen. Eenmaal in de luchthaven raakte ik weer even het besef kwijt van wat komen zou en kon zo nog met volle teugen genieten van mijn 'laatste Belgische ontbijt' (dankje papa!) en vooral van de aanwezigheid van mensen die me nauw aan het hart liggen en van wie ik weet dat ze dat altijd zullen blijven doen.
Een half uurtje later rolden d verwachte tranen over mijn wangen om vervolgens helemaal alleen en met een klein hartje door de douane te stappen. Veel langer dan tot het opstijgen van het vliegtuig heb ik niet kunnen wachten met brieven openmaken. Ze deden me afwisselend lachen en wenen (de mensen naast me moeten ook wel even raar gekeken hebben), maar waren allemaal superlief! Dank jullie wel lieve vrienden. Ik zie jullie graag!
De moed die me eerder naar de schoenen was gezakt begon weer te stijgen en met een gerust hart zit ik nu op het vliegtuig en merk juist dat er na enkele uren alleen maar wolken en oceaan gezien te hebben eindelijk terug land onder ons ligt. Het zal wel niet lang meer duren nu.
Tot nu toe is alles goed gegaan en ik zie het zitten!
Als deze tekst op de computer staat weten jullie dat ik goed toegekomen ben.
Zo, voor de laatste keer, ik zie jullie graag en ga jullie zothard missen! Maar nu genoeg van dat sentimentele gedoe. Ik ben hier omdat ik het wil, ga een grote ervaring tegemoet en ik heb er zin in!
Tot volgend jaar!
p.s. Ik zal proberen in het vervolg de tekst wat in te korten en minder nutteloze details te vertellen zodat jullie het volhouden om te lezen. Ik had nu eenmaal tijd teveel en wanneer ik begin is het moeilijk te stoppen. Hopelijk zullen er snel spannendere verhalen volgen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten