Colegio Exp. Cap. Edmundo Chiriboga

Maandagochtend, 5september.
Een beige blouse die evengoed een scoutshemd zou kunnen zijn. Een rok in hetzelfde kleur dat tot boven mijn navel en tot onder mijn knieën komt. Een donkerblauwe wollen pull, sokken tot boven mijn kuiten en zwarte balerina's. Klaar om te vertrekken!
Om 7u moest ik er zijn. 7u15, ook goed. Mijn eerste schooldag begon met een officiële ceremonie. Honderden zwarte kopjes en twee blonde luisterden naar een speech die mij veel te lang duurde en waar ik natuurlijk niets van verstond. De Duitse uitwisselingsstudent was bij me. Ze zit blijbaar in dezelfde klas. Toch voelde ik me niet op mijn gemak. Ik had het gevoel dat iedereen naar ons keek, met ons lachte en ons tegelijk ook opvallend weinig aandacht gaf. Ik was blij dat we naar de klas mochten. Een kaal zaaltje met een gat in de ruit, een groot bord en vele groene eenpersoonsbankstoelen waar iedereen wild heen en weer mee begon te schuiven om toch maar de juiste te hebben. En ze zien er echt allemaal hetzelfde uit! Stoel en bank in 1 stuk, zit- en schrijfvlak even groot. Mijn pennenzak neemt dus al de helft van het oppervlak in. Ik moest even wennen aan dit meubel. De banken in België zijn ietswat steviger en ik ben een paar keer bijna met stoel en al op de grond gedonderd.
Maar goed. Toen de inspectie binnenkwam zag ik een vleugje van de discipline die de school probeert te bereiken. Iedereen braaf op z'n plaats, rechtop naast z'n stoel, pas gaan zitten na het teken en in stilte luisteren naar wat er gezegd werd. Dit was echter van korte duur. Er was maar drie van de acht lesuren een leerkracht aanwezig en de rest van de tijd had ik 32 vragende ogen rond me. De andere helft zat rond Lisa (de Duitse). Ik haalde mijn beste Spaans boven en met veel fouten, gebaren en tekeningetjes lukte het min of meer om hun vragen te beantwoorden.

Ondertussen is er een week voorbij, de lessen verlopen redelijk normaal (met leerkrachten) en de gesprekken worden steeds vlotter. Verwacht daar echter niet teveel van. Ik versta nog steeds geen woord van wat de leerkracht zegt. Maar vermoed wel dat het interessant is.
Ik volg de richting 'sociales' en heb vakken als geschiedenis, literatuur, filosofie, sociologie,... Het meeste gaat over de cultuur en geschiedenis van Ecuador en dat is nu net wat ik wil leren. Ik verlang al naar het moment dat ik alles zonder problemen zal begrijpen.

De kwaliteit/populariteit van de leerkrachten heb ik allesinds al kunnen afleiden uit de reactie van mijn medeleerlingen. Geliefde leraar- luid gejuich, minder geliefde leraar- een 'NOOO' in koor, gevreesde leraar- stilte.
Gelukkig overheerste het gejuich. Ja, ze zijn over het algemeen wel enthousiast. Niet zo uitbundig en oversociaal als ik verwacht had van Zuid-Amerikanen, maar wel tof. Ik denk dat er een paar leuke mensen bij zitten. Enkele vriendelijke klasgenoten hebben zich al over me ontfermd en dat kan ik in het begin wel gebruiken.
Langs de andere kant zijn er velen blijven steken in de 'I love Justin Bieber'-fase en geven ze nog briefjes door tijdens de les in de aard van 'Heb je iemand uit de klas op het oog??' Ik wil niet pretensieus doen maar op die momenten merk ik wel dat er een leeftijdsverschil is. Ze zijn gelukkig niet allemaal zo. En aangezien de jongens niet zo verschrikkelijk meisjesachtig zijn kom ik ook met een paar van het overeen. Je moet hier wel een beetje op je hoede zijn voor roddels, maar daar trek ik me niet veel van aan.
Achja, wat weet je na 5 dagen?

Wel kan ik zeggen dat bijna alle meisjes een schminklaag van een halve centimeter en lange gelakte of valse nagels hebben. Ook de jongens zie ik af en toe in een spiegeltje kijken. Maar culturen verschillen en het zit van binnen he :).

Ik ben blijkbaar in de beste school van Riobamba terechtgekomen. En er zijn er hier wel wat.
De eerste dagen begon elke les (vermoed ik) met een vriendelijke preek over discipline, prestige van de school, hard werken enzovoort. Maar met een lerares die maar al te graag bezwijkt voor het gesmeek van de leerlingen en de hele les (weliswaar mythologische) verhaaltjes voorleest, groepswerken als som de vier geografische regio's van Ecuador op (weet ik zelfs) of taken als: schrijf vijf pagina's getypte cursus over in je schrift, zoek twee willekeurige artikels of kopieer een tekst van het internet, heb ik van dat alles nog niet zoveel gemerkt.
We hebben wel elke dag wat te doen maar kwantiteit is duidelijk niet gelijk aan kwaliteit. Als je huistaak veel krulletjes en kleurtjes heeft dan is het goed en de leerkrachten houden zich nog bezig met controleren hoe breed je kantlijn is of welk kleur je map heeft.

In wiskunde begon de les met het herhalen van wat procenten zijn. Ter compensatie gebruiken ze echter wel geen rekenmachine en het is van in het lager geleden dat ik gecijferd heb. Zal dus nog wat moeten oefenen :p.

Het niveau van Engels is het ergste. '' Ga met vijf samenzitten en zoek de woorden bij de tekeningetjes. De letters staan er in de foute volgorde bij. To drink, to walk. to eat...'' Zelfs mijn tante zou dat met gemak kunnen oplossen. En dat zegt genoeg. (Mopje he, Katelijn).
Maar het voelt wel eens goed om de beste van de klas te zijn voor Engels. Ja, zelfs beter dan de leerkracht! Het zal hard aankomen als ik in België terug met mijn voeten op de grond gezet wordt en besef hoeveel fouten ik eigenlijk maak.

Jullie moeten nu niet denken dat ik hier een heel jaar niets ga kunnen doen. Zoals ik al zei, het klinkt interessant en ik denk dat ik gauw genoeg ga beseffen dat het toch niet allemaal zo simpel is. Ik zal hier zeker bijleren.

Ik had gedacht dat ik maandag om 7u op school moest zijn omdat het de eerste schooldag was. Helaas. Het is elke dag van dat. Ik moet om 5u20 opstaan om de bus te halen. Dat is me net iets te vroeg dus nu ga ik meestal met de taxi. Die kost maar 1,5 dollar en dan kan ik een kwartier langer slapen. Auwch!
Om 10u15 is er een halfuur pauze. Op de speelplaats kan je hamburgers, hotdogs, rijst met kip, gebakken bananen, choclo en ander Ecuadoriaans eten kopen voor 50 cent! Verder nog chips, snoep, fruit, koeken, ijs in zakjes,... voor nog minder geld!
Bovendien haat iedereen hier LO en de sportleraar lijkt niet veel gezag te hebben. Als ik terugkom kan je me rollen!

Om 13u30 is het school gedaan en eet je nog een keer.
Tot nu toe ben ik meestal te moe geweest om te beseffen dat ik daarna eigenlijk helemaal niets meer deed. Maar binnenkort zal mijn bioritme wel aangepast zijn aan het vroege uur en dan zit ik liever niet de hele tijd thuis. Het probleem is  alleen dat de voornaamste hobby van de jongeren hier muziek luisteren en tv kijken is. Niets dus. Ze lijken niet echt geïnteresseerd in sport of andere naschoolse activiteiten. Ouders zijn hier trouwens nogal strikt op hun kinderen dus hangjongeren zijn het ook niet. Ja, wij zouden het misschien no-lifers noemen. Maar dat is ons perspectief. En als kind van de Westerse cultuur die gewend is aan strakke schema's en vliegen van hier naar ginder is het soms moeilijk om me aan te passen dat rustige leventje, dat natuurlijk ook zijn mooie kanten heeft. No stress, alles op het gemak.
Maar morgen zoek ik toch een sportclub!